Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

... Λατρεία...



... Λατρεία... Κι όλα ξάφνου περνούσαν απ'το μυαλό, στιγμές, εικόνες, ημέρες, νύχτες, δάκρυα, πόνος, αναμονή, θυσία... Σε κοίταζα και περίμενα έστω ένα τυχαίο βλέμμα! Εξηγούσες την έννοια της λατρείας και περίμενα να δω την ματιά σου, να μου χαϊδέψει έστω και περαστικά, το πρόσωπο... Ήθελα να καταλάβεις πως ότι ένιωθα κάποτε για σένα είχε φτάσει σε αυτό το επίπεδο... Ένα επίπεδο που δεν μπορεί να περιγραφεί, δεν μπορεί να αποδωθεί με λόγια.. Είναι μια αίσθηση που δεν μπορείς να της δώσεις σχήμα, νιώθεις σαν να απλώνεις τα χέρια και δίνεις, απλώνεται σαν αεράκι που να δροσίζει να γεμίζει οξυγόνο την ύπαρξη σου, να υποκλίνεσαι από σεβασμό πως αυτό που λατρεύεις σου δίνει λόγο να υπάρχεις... Υπέρτατη αίσθηση... που το νήμα της μπορεί να κοπεί μέσα σε μια μικρούλα στιγμή και να γυρίσουν όλα στο μηδέν... Μεγάλο το σκαλοπάτι της, μα όταν καταφέρεις και το ανεβείς, όλο σου το είναι, πλέει στην απόλυτη αγαλλίαση, για να δώσεις και να προσφέρεις όλο σου το είναι στην ύπαρξη που αγάπησες και μέρα με τη μέρα τελικά λάτρεψες...

2 σχόλια:

dim juanegro είπε...

...με συνεπήρες και με έστειλες δίπλα σε ένα πεφταστέρι, να ζεσταθώ, την στιγμή που σκίζει τον ουρανό και τον επίγειο νου σαν εύχεται, κατά την διαδρομή του.

Χρόνια ελεύθερα και λατρεμένα!

SummerDream είπε...

Γλυκό το σχόλιο σου και σ'ευχαριστώ. Χρόνια πολλά!

 

Αναγνώστες

Παλιά κατάστιχα

Καλώς ήλθατε!

Είμαι η "Μαρίνα". Δεν με λένε Μαρίνα όμως! Σε αυτό το μπλογκ υπάρχει η μισή ζωή μου. Έτσι όπως την έζησα όσο ήμουν πολύ νέα. Εργάστηκα σε έναν χώρο που λάτρεψα, το ραδιόφωνο. Πέρασα μέσα από κύματα που το συναίσθημα, η πικρία και η αγάπη τάραξαν τα νερά μου τόσο τα ραδιοφωνικά όσο και της προσωπικής ζωής μου. Η αλήθεια είναι πως μέσα σε τούτη την ιστορία απ' τα κεφάλαια 1-61 εμπλέκονται δύο διαφορετικές εποχές που συνδέονται όμως τόσο γλυκά που όσο κι αν ήθελα να τις διαχωρίσω δεν μου "βγήκε". Ήθελα να ήταν έτσι, πολύ απλά! Ο "Στράτος" ήταν ένας γλυκός νεανικός έρωτας, ανεκπλήρωτος που πέρασε και πάει... Πλέον σαν σύννεφο χάθηκε, σαν να εξατμίστηκε! Κι αυτό με στενοχωρεί. Ελπίζω κάποτε η φιλία που εξελίχθηκε στα μετέπειτα χρόνια, να πάρει ζωή απ 'τις στάχτες της. Σας ευχαριστώ που περάσατε απ' το μπλογκ μου!