Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Kάτι λείπει...

Κάτι λείπει ναι! Ο ίδιος μέσα απ'το σπίτι, η φωνή του, η παρουσία του, ο καφές στο μπαλκόνι, οι συζητήσεις μας... Τον βλέπω όλο και λιγότερο (άλλα έτσι πρέπει λόγω εργασίας)! Αλλά όπως και να'χει τίποτε δεν συγκρίνεται σαν την αυγουστιάτικη εκδρομή μας, που βρήκαμε τους εαυτούς μας αυτούς που είχαμε καλά κρυμμένους μέσα μας και που η καθημερινότητα κρατά καλά κλειδωμένους!
Μου λείπει το να γράψω... Ενώ προσπαθώ να καταγράψω φράση την φράση, το παραμικρό λεπτό της εκδομής μας κάτι με διακόπτει και ο οιρμός των σκέψεων εξαφανίζεται. Μου λείπει η παρουσία του "Στράτου" που ήξερα, του "Στράτου" που έζησα στην εκδρομή και που δεν γίνεται να εμφανιστεί ξανά... Αγάπησα τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, ακόμη και τις μικρές στιγμές που στεκόταν στην άκρη της πόρτας του υπνοδωματίου που μοιραζόμασταν εγώ κι ο γιος του, αγάπησα και πάλι εκείνο το λατρεμένο αλλά ξεχασμένο για καιρό, βλέμμα... αγάπησα την τρέλα μας και την ξενοιασιά μας που μας έκανε πάλι νέους.... Όμως μου λείπει...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

 

Αναγνώστες

Παλιά κατάστιχα

Καλώς ήλθατε!

Είμαι η "Μαρίνα". Δεν με λένε Μαρίνα όμως! Σε αυτό το μπλογκ υπάρχει η μισή ζωή μου. Έτσι όπως την έζησα όσο ήμουν πολύ νέα. Εργάστηκα σε έναν χώρο που λάτρεψα, το ραδιόφωνο. Πέρασα μέσα από κύματα που το συναίσθημα, η πικρία και η αγάπη τάραξαν τα νερά μου τόσο τα ραδιοφωνικά όσο και της προσωπικής ζωής μου. Η αλήθεια είναι πως μέσα σε τούτη την ιστορία απ' τα κεφάλαια 1-61 εμπλέκονται δύο διαφορετικές εποχές που συνδέονται όμως τόσο γλυκά που όσο κι αν ήθελα να τις διαχωρίσω δεν μου "βγήκε". Ήθελα να ήταν έτσι, πολύ απλά! Ο "Στράτος" ήταν ένας γλυκός νεανικός έρωτας, ανεκπλήρωτος που πέρασε και πάει... Πλέον σαν σύννεφο χάθηκε, σαν να εξατμίστηκε! Κι αυτό με στενοχωρεί. Ελπίζω κάποτε η φιλία που εξελίχθηκε στα μετέπειτα χρόνια, να πάρει ζωή απ 'τις στάχτες της. Σας ευχαριστώ που περάσατε απ' το μπλογκ μου!