Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Σταμάτησες το χρόνο μου





Σταμάτησες το χρόνο μου
Σε ένα κύκλο μ έκλεισες
Χωρίς αρχή χωρίς τέλειος
Χωρίς διέξοδο




Χωρίς
Το οξυγόνο μου όλο εκεί
Η χαρά μου όλη εκεί



Η ζωή μου
Γλυκεία μου φυλακή
Γλυκέ μου πόνε





Αναρωτιέμαι
Αναρωτιόμουν
Θα αναρωτιέμαι
Για καιρό




Πως χάνομαι στα μάτια που δεν έχω δει ?
Πως τρέμω στην παρουσία μια οπτασίας ?
Πως πονώ στην έλλειψη μιας ουτοπίας ?





Δεν είναι αλήθεια
Δεν είσαι πια ουτοπία δεν είσαι οπτασία
Κύλησες πια μες την καρδιά μου




Εικόνα και ψυχή
Προσμένω τη στιγμή
Που θ ακουμπήσει
το σώμα μου
το σώμα σου
Τα χείλη μου να ξεδιψάσουν
τη φωτιά




Τα χέρια μου στα χέρια σου να βγάλουνε φωτιά
Να σφιχτεί η καρδιά μου


Στ αντάμωμα σου




Πως η προσμονή να γίνει χαρά ?
Πως η εμμονή να γίνει γαλήνη?
Πως ο πόνος να γιάνει πληγή ?





Εσύ να είσαι εκεί
κι εγώ να σ αγαπώ
εσύ να μου γελάς
κι εγώ ας πονώ


Γιατί σταμάτησες το χρόνο μου
γιατί ?
γιατί μου λείπεις τόσο
γιατί?


Δεν έχω απάντηση
μονάχα ξέρω για τι σ αγαπώ
για να ζώ ….






Είναι από κείνα τα ποιήματα που μιλάνε απ’ευθείας στην καρδιά. Δανεισμένο απ’το blog του Γιάννη Παππά, «Άνοιγμα Ψυχής».

2 σχόλια:

Γιάννης Παππάς είπε...

χαιρετώ μετα απο καιρό σευχαριστώ ΄για τα καλά σου λόγια

νομιζω πως θα σ ενδιεφερε και το βιντεο του ποιήματος ΄΄
με πολύ αγαπη

παντα φιλος σου

http://www.youtube.com/watch?v=DNOnbnej0OY

SummerDream είπε...

Σ’ευχαριστώ Γιάννη μου. Ήδη προστέθηκε και το βιντεάκι να είναι πλήρης η ανάρτηση.

 

Αναγνώστες

Παλιά κατάστιχα

Καλώς ήλθατε!

Είμαι η "Μαρίνα". Δεν με λένε Μαρίνα όμως! Σε αυτό το μπλογκ υπάρχει η μισή ζωή μου. Έτσι όπως την έζησα όσο ήμουν πολύ νέα. Εργάστηκα σε έναν χώρο που λάτρεψα, το ραδιόφωνο. Πέρασα μέσα από κύματα που το συναίσθημα, η πικρία και η αγάπη τάραξαν τα νερά μου τόσο τα ραδιοφωνικά όσο και της προσωπικής ζωής μου. Η αλήθεια είναι πως μέσα σε τούτη την ιστορία απ' τα κεφάλαια 1-61 εμπλέκονται δύο διαφορετικές εποχές που συνδέονται όμως τόσο γλυκά που όσο κι αν ήθελα να τις διαχωρίσω δεν μου "βγήκε". Ήθελα να ήταν έτσι, πολύ απλά! Ο "Στράτος" ήταν ένας γλυκός νεανικός έρωτας, ανεκπλήρωτος που πέρασε και πάει... Πλέον σαν σύννεφο χάθηκε, σαν να εξατμίστηκε! Κι αυτό με στενοχωρεί. Ελπίζω κάποτε η φιλία που εξελίχθηκε στα μετέπειτα χρόνια, να πάρει ζωή απ 'τις στάχτες της. Σας ευχαριστώ που περάσατε απ' το μπλογκ μου!