Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Σκέψεις χαμένες...




Θέλω να γράψω, αλλά δεν ξέρω τι! Η ζωή μου, μου περιορίζει την δυνατότητα να αφήνω την σκέψη μου να ταξιδεύει ή να κάνει την ανακατανομή της ώστε πολλές εικόνες κι αναμνήσεις να μπουν στην ανάλογη χρονολογική σειρά. Το μόνο που μου μένει όταν το σώμα χαλαρώνει αργά το βράδυ που ξαπλώνω να κοιμηθώ, είναι να πιέζω την σκέψη μου να γυρίσει στο παρελθόν. Να ξυπνήσω και να βρίσκομαι εκεί. Προσπαθώ ακόμη να μου δώσω τον ανάλογο προσανατολισμό: το σημείο που ήταν παλιά το κρεββάτι μου στο πατρικό μου από κάτω, η αίσθηση του δωματίου που ήταν σαν δικό μου, η βιβλιοθήκη να στέκεται απέναντί μου γεμάτη βιβλία και πάνω από αυτά δεκάδες σημειώσεις κι άλλα βιβλία, η τηλεόραση πάνω στο ψυγείο και το λαμπάκι που φώτιζε τα βράδια το δωμάτιο να δίνει την αίσθηση της ασφάλειας. Πιέζω το μυαλό μου να φέρει στην επιφάνεια μια έντονη ανάμνηση που θα με κάνει να την ξαναζήσω την ημέρα που ξημερώνει, αλλά τελικά... με βρίσκω στο τωρινό μου υπνοδωμάτιο, με τον σύζυγο δίπλα να ροχαλίζει και να ξεφυσάει, το λαμπάκι στο πορτατίφ να δίνει την ασφάλεια του και η τηλεόραση να είναι στο δικό της ντουλάπι στην ντουλάπα και το καλώδιο με τα ακουστικά να κρέμεται, ενώ είναι ανοιχτή σε κανάλι που παίζει μουσικά βίντεο απ'το παρελθόν. Κι έτσι το πρωινό μου ξύπνημα μετά από αρκετή πίεση του μυαλού με βρίσκει να κοιτάζω ένα βίντεο απ'τα παλιά εκεί στην τηλεόραση χωρίς να έχω τον ήχο στα αυτιά μου. Ο λήθαργος του ξύπνιου δεν μου δίνει την δύναμη να απλώσω το χέρι να βάλω τα ακουστικά στ'αυτιά. Ίσως γιατί το μυαλό πλέον όσο και να πιέστηκε το βράδυ, δεν είναι σε διάθεση να παίξει με τα δικά μου παιχνίδια του μυαλού.

2 σχόλια :

Summertime Blues είπε... [Απάντηση]

ωραία η εικόνα των αναμνήσεων. μα κι αυτή της πραγματικότητας αληθινή.
όπως και να χει, μου αρέσει το μπλογκ σου, αυτό το έχω ξαναπεί;
κάτι παθαίνουμε όλοι και βλέπουμε αυτό που είναι απέναντί μας κι όχι το εν δυνάμει. είναι σημείο των καιρών; είναι η ίδια η ζωή που μας έχει βάλει τα δύο ποδάρια σ' ένα παπούτσι;
πάντως κι εγώ ώρες ώρες κοιτάζω το λευκό της οθόνης του υπολογιστή και δεν βλέπω τίποτ άλλο. και τον κλείνω.
άλλες πάλι, όχι.
χίλιες λέξεις στο μυαλό, μια σπίθα θέλουν ν αρχίσουνε χορό.
καλό ξημέρωμα.

SummerDream είπε... [Απάντηση]

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που "μπουκώνω" στην κυριολεξία. Συσσορεύονται όλα όσα θέλω να γράψω και τελικά τίποτε' όταν ξεκινάω χάνεται όλο αυτό όπως το είχα στο μυαλό μου.

Ναι μου'χεις ξανασημειώσει πως σου αρέσει το μπλογκ μου και σ'ευχαριστώ!