Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Ξαφνική επίσκεψη!




- Πωπω άργησα! Φεύγω-φεύγω θα με σκοτώσουν!
Σηκώνεται χώνει βιαστικά τα τσιγάρα και τον αναπτύρα στην κωλότσεπη του παντελονιού του και κάνει να φύγει:
- Φίλε μου χάρηκα που σε είδα... αποχαιρετά τον Γιάννη!
Σαν κάτι να θυμήθηκε και ήρθε προς τα μένα βιαστικά. Με φιλά στο μάγουλο. Με κοιτάζει στα μάτια. Του χαμογελώ κι ενώ κάνω κι εγώ να του ανταποδώσω το φιλί εκείνος αντί να με φιλήσει στο άλλο μάγουλο μου σκάει ένα τρυφερό φιλί στα χείλη:
- Αυτό, να μείνει μεταξύ μας, ε;
Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει. Ο Γιάννης πίσω του χαμογελά και χαίρεται που ξαναείδε τον φίλο του μετά από πολύ καιρό. Ανεβοκατεβάζω το κεφάλι δεκτικά χαμογελώντας, επισφραγίζοντας ακόμη ένα κοινό μυστικό μας. Τον κοιτάζω ξαφνιασμένη να απομακρύνεται και να χαμογελά. Άνετος. Τα πόδια μου δεν μπορούν καν να συρθούν στο κατώπι του να τον συνοδεύσω μέχρι την έξοδο και...

Ακόμη νοιώθω τα χείλη του στα δικά μου, άλλα το κρεββάτι ήταν πολύ άβολο και πετάχτηκα! Μου αρέσει που έρχεται απρόσκλητος στον ύπνο μου να μου δώσει δύναμη και χαμόγελο από μια κουραστική μέρα δουλειάς!

3 σχόλια:

Σουζάνα Xατζηνικολάου είπε...

Μαράκι καλησπέρα! Χάθηκα με τη δουλειά και συγνώμη, δυστυχώς είναι δύσκολο να τα καταφέρω όλα. Είσαι καλά?

Όμορφο όνειρο... τυχερή που το είδες.

Φιλάκια πολλά!

hackaday είπε...

Τελικά τα όνειρα είναι ωραία μέρη για να δραπετεύει κανείς.

Anastasia είπε...

οπως παντα...στα ονειρα μας βλεπουμε τα καλυτερα.Μ'αρεσε οπως το εγραψες.Ωραιο το blog σου.καλη συνεχεια.

 

Αναγνώστες

Παλιά κατάστιχα

Καλώς ήλθατε!

Είμαι η "Μαρίνα". Δεν με λένε Μαρίνα όμως! Σε αυτό το μπλογκ υπάρχει η μισή ζωή μου. Έτσι όπως την έζησα όσο ήμουν πολύ νέα. Εργάστηκα σε έναν χώρο που λάτρεψα, το ραδιόφωνο. Πέρασα μέσα από κύματα που το συναίσθημα, η πικρία και η αγάπη τάραξαν τα νερά μου τόσο τα ραδιοφωνικά όσο και της προσωπικής ζωής μου. Η αλήθεια είναι πως μέσα σε τούτη την ιστορία απ' τα κεφάλαια 1-61 εμπλέκονται δύο διαφορετικές εποχές που συνδέονται όμως τόσο γλυκά που όσο κι αν ήθελα να τις διαχωρίσω δεν μου "βγήκε". Ήθελα να ήταν έτσι, πολύ απλά! Ο "Στράτος" ήταν ένας γλυκός νεανικός έρωτας, ανεκπλήρωτος που πέρασε και πάει... Πλέον σαν σύννεφο χάθηκε, σαν να εξατμίστηκε! Κι αυτό με στενοχωρεί. Ελπίζω κάποτε η φιλία που εξελίχθηκε στα μετέπειτα χρόνια, να πάρει ζωή απ 'τις στάχτες της. Σας ευχαριστώ που περάσατε απ' το μπλογκ μου!