Χωρίς Γέφυρες

Είμαι, είναι... εδώ και γύρω!

2011-12-31T01:42:00.000+02:00

Με ξαφνιάζει η αλλαγή του επαγγελματικού του προσανατολισμού. Με ξαφνιάζει και με αιφνιδιάζει. Σαν την τρελή με βλέπω να τρέχω στους δρόμους σε μια πόλη που ο κόσμος δεν κυκλοφορεί αλλά κυκλοφορούν μόνο τα οχήματα. Δρόμοι μεγάλοι κι απροσπέλαστοι. Να ψάχνεις να βρεις διάβαση πεζών και να τρελαίνεσαι στο περπάτημα μήπως και κάπως ελαττωθεί όλη αυτή η απέραντη κούρσα των 120 χιλ. την ώρα και βάλε... για να περάσεις απέναντι. Τρέχω σαν τρελή και προσπαθώ να βρω στην αχανή απέραντη κι απροσπέλαστη λεωφόρο, ανοιχτό σούπερ μάρκετ. Πλησιάζει η πρωτοχρονιά και η πόλη δεν δείχνει γιορτινή καθόλου. Ζει μόνο σε ρυθμούς αυτοκίνησης και μόνο. Ούτε γιρλάντες κρέμονται στις κολώνες της ΔΕΗ, ούτε κτίρια στολισμένα, παρά μόνο επικρατεί η γκρίζα απόχρωση της μολυσμένης ατμόσφαιρας απ'το καυσαέριο και του σούρουπου. Χαμένη στο άπειρο νιώθω και πελαγωμένη που δεν μπορώ να προσανατολιστώ στο χάος. Ξαφνικά ένα κίτρινο ταξί σταματά μπροστά μου. Ένα μεγάλο όχημα-αντίκα, περιποιημένο και γυαλιστερό που κάποτε στην εποχή του αναστέναζαν οι λεωφόροι για την ομορφιά του και καμάρωναν οι επιβάτες που τους έλαχε στον δρόμο μια τέτοια... λιμουζίνα:

- Μπες να πάμε παρέα, μου φωνάζει ο οδηγός απ'το ανοιχτό τζάμι του συνοδηγού.

Χαμογελώ για την γνώριμη φωνή και την γνώριμη παρουσία που είναι στο τιμόνι. Μα πως; Τι έγινε κι από σερβιτόρος έγινε ταξιτζής;

- Δεν καταλαβαίνω..., πήγα να εκφράσω την απορία μου.

- Κάτι έπρεπε να κάνω για μένα Μαρίνα. Δικό μου είναι το ταξί.

- Μα γιατί κίτρινο;

- Για να ξεχωρίζω!

Τα ταξί της πόλης μας δεν είχαν ποτέ κίτρινο χρώμα. Μα πως έγινε και του επέτρεψαν να "δουλεύει" ταξί με άλλο χρώμα;

- Κατέβα, φτάσαμε!

Ανοίγει την πόρτα μου και μου απλώνει το χέρι να κατέβω. Ξαφνικά απ'την αχανή λεωφόρο βρεθήκαμε σε μια άγνωστη γειτονιά που κάπου πιο πέρα βρισκόταν ένα συνοικιακό σούπερ μάρκετ, σε χρόνο ανυποψίαστο. Περνά το χέρι του απ'την μέση μου και προχωράμε μαζί. Σαν να πήρε το μάτι μου κάπου παραδίπλα τον Γιώργο! Μα που στο καλό βρισκόμαστε; Κολλάω επάνω στο σώμα του Στράτου καμαρώνοντας και έχοντας την εντύπωση πως έτσι έδινα μια ξεχασμένη απάντηση στον Γιώργο... Πως στην ζωή μου υπήρχε κάποιος που ήταν μοναδικός συνοδοιπόρος μου, όπου κι αν εγώ βρισκόμουν και η παρουσία του Γιώργου δεν μου ήταν πλέον απαραίτητη. Ξεχασμένη ήταν.

Κι αφού κάναμε τα απαραίτητα ψώνια επιστρέψαμε σπίτι μου. Απ'την μια στιγμή στην άλλη σαν βγήκαμε απ'το σούπερ μάρκετ, ενώ ο Στράτος μου άνοιγε την πόρτα του ταξί εγώ περνούσα την πόρτα του σπιτιού μου φορτωμένη με σακούλες και πάλι σε χρόνο ανυποψίαστο. Ο σύζυγος μου καθόταν στο τζάκι κοντά και διάβαζε εφημερίδα. Ο Κώστας εφημερίδα; Τι αλλόκοτα πράγματα μου συμβαίνουν; Αφήνω τις σακούλες στην κουζίνα και τον πλησιάζω με χαμόγελο. Μου χαμογελά κι εκείνος! Μαζί μου ακολουθούσε ο Στράτος. Κάθισε κοντά μου τυλίγοντας με στην αγκαλιά του. Του χαμογελώ και τινάζω τους ώμους μου για να πάρει τα χέρια του από επάνω μου:

- Θες να κάνεις κάτι χρήσιμο; Κάνε μου λίγο μασάζ στον αυχένα που με πονά! Του ζητώ με τρόπο ώστε ο σύζυγος μου να μην καταλάβει το παραμικρό.

Χωρίς να φέρει αντίρρηση έρχεται από πίσω μου κι αρχίζει το μασάζ. Τα δάχτυλά του σαν να κάνουν μαγικά και διώχνουν τον παραμικρό πόνο. Κλείνω τα μάτια μου και το απολαμβάνω. Δεν με νοιάζει η παρουσία του Κώστα. Απλά δεν δείχνει να τον ενοχλεί ότι ο Στράτος είναι εκεί και προσπαθεί με τρόπο να με πλησιάζει και να με αγγίζει, να με αγκαλιάζει! Όλα αυτά επειδή τα είχε - τα είχα ανάγκη εκείνη την στιγμή. Ένιωθα (ένιωθε) τα κενά της ψυχής του (μου), που με κάποιο τρόπο προσπαθούσε να γεμίσει με την δική του (μου) παρουσία. Κενά που είχαν δημιουργηθεί απ'τα δικά του ταξίδια στις αχανής λεωφόρους της ψυχής του που ενώ άπλωνε το χέρι να δώσει αγάπη, δεν υπήρχε παραλήπτης!

Ξύπνησα... την στιγμή ακριβώς που προσπαθούσε να μου δείξει πως με αγαπούσε βάζοντας με στην αγκαλιά του και που για μια ακόμη φορά του ξέφευγα, γιατί στην ζωή μου δεν ήμουν μόνη μου πλέον! Αλλά του έστελνα το χαμόγελο μου και την σκέψη μου πως υπήρχα και ήμουν εκεί όποτε με χρειαζόταν!

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-24T12:13:00.002+02:00

στο καλοκαίρι

2011-11-25T11:40:00.000+02:00

στο καλοκαίρι
στους ήχους του
στους διάφανους τους τοίχους του

στο καλοκαίρι
στα χείλη που ενώνονται
στα τραυματα που επουλώνονται

στο καλοκαίρι
στο αεράκι που αλλάζει του κεφαλιού την στάση
στον ψίθυρο που έρχεται σαν άγγιγγμα στο σώμα που νυστάζει

στο καλοκαίρι
που ο αφρός γλείφει τα πέλματα
που η αγάπη ανανεώνει τα αίματα

... ξεχωριστή έμπνευση υπό του dim_juanegro, ξέχασμενη ανάμεσα στα σχόλια των φίλων του blog. Eυχαριστώ!

Oh, baby, baby, it's a wild world... ντούρου ντούρου ντούρου!!!

2011-08-01T20:37:00.000+03:00

Αυτό που έχω να θυμάμαι απ' τις ώρες της επιστροφής μας απ'την σύντομη εκδρομή μας και πολύ έντονα μάλιστα, ήταν το πόσο διασκεδάσαμε για λίγο την ερμηνεία ενός αγαπημένου ρέγκε κομματιού απ'τα παλιά. Βαλθήκαμε να τραγουδάμε δυνατά τα λόγια του ρεφρέν και να κάνουμε επίσης την μουσική γέφυρα από στίχο σε στίχο! Γελάσαμε πολύ, παλιμπεδίσαμε για όσο κράτησε το τραγούδι και ήταν μια στιγμή από εκείνες τις μικρές που απλά χαράζονται στην μνήμη και μένουν τόσο όσο όταν τις θυμάσαι να χαμογελάς συνέχεια.

Kομμάτια!

2011-07-28T10:41:00.000+03:00

Έρχεται μια στιγμή που κάποιος σου ισοπεδώνει το όνειρο και μαζί κι εσένα. Αισθάνεσαι ότι μια εκδρομή χαράς και αναζωογόνησης είναι το μεγαλύτερο παραστράτημα που μπορείς να κάνεις στην ζωή σου. Νιώθεις ότι σε έχει προδώσει το σύμπαν. Δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Θέλω να κρυφτώ, θέλω να εξαφανιστώ! Όλο το βράδυ σερνόμουν αμίλητη. Κοιμήθηκα με δάκρυα στα μάτια. Έχω τόση πίεση τους τελευταίους μήνες, που προσπαθώ να βρω διεξόδους για να ξεχάσω. Και η εκδρομή αυτή, αυτό θα μου προσφέρει. Κάποιες ώρες διαφυγής απ'την καθημερινότητα που όσο κι αν θέλω να μην την σκέφτομαι την βλέπω μπροστά μου κάθε πρωί σε ένα χάπι που ΠΡΕΠΕΙ να καταπιώ, κάποιες ώρες ταξιδιού σε ένα όνειρο που απλά το ζω μια ανάσα δίπλα μου. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι έχω στα μέσα μου, πως είναι η ψυχή μου, πως είναι η ίδια μου η ζωή. Μη μου γκρεμίζεται μια ωραία στιγμή που απλά θα με κάνει να ξεχαστώ και δεν θα είναι σαν να κάνω ζωή έκφυλη. Τόσα χρόνια που δεν είχα υποχρεώσεις και δεν το έκανα, γιατί να το κάνω τώρα;

Το πρωί στο τηλέφωνο προσπάθησα με το ζόρι να προσποιηθώ στον Στράτο σαν να μην τρέχει κάτι. Έκανα ότι μόλις είχα ξυπνήσει και δεν είχα ακόμη συνέλθει απ' τον ύπνο. Πόση καλή ηθοποιός ήμουν δεν ξέρω. Πως να τολμήσω να του πω; Δεν φταίει αυτός να του χαλάω και την δική του διάθεση με την δική μου μιζέρια. Που αν μου πρότεινε να πάω μαζί του, σίγουρα το έκανε για τον λόγο να ξεχάσω. Με είδε τις προάλλες που μαζευτήκαμε στο σπίτι του πως ήμουν εντελώς απόμακρη: "Κάτι έχεις! Τι είναι;" με ρώτησε. Τι να του πω; Τι να του εξηγήσω; Πως απ'τη μια στιγμή στην άλλη διαταράχθηκε η ζωή μου όλη; Πως απ'την αρχή της χρονιάς είμαι ένα βιβλιάριο υγείας και πακέτα με εξετάσεις ανά χείρας και να τρέχω απ'το ένα ραντεβού σε άλλο; Πως όλα αυτά για μένα είναι καινούρια; Πως με τον μόνο γιατρό που είχα επαφή στην χάση και στην φέξη ήταν μόνο σε οδοντίατρο για κάνα σφράγισμα; Και δεν έχει τελειώσει το τρέξιμο. Η χρόνια θα αλλάξει κι εγώ θα συνεχίζω τον αγώνα δρόμου... Θυμάμαι που πέρσι στην εκδρομή μας του είχα δώσει κάτι σαν προφορική διαθήκη: "αν μου συμβεί κάτι γιατί άνθρωποι είμαστε, το blog θα το διαχειρίζεσαι εσύ, επίσης υπάρχει δακτυλογραφημένη όλη η ιστορία και δεμένη σε βιβλίο που θα το πάρεις εσύ"... Κι εκείνος αντέδρασε ακούγοντας με έτσι μακάβρια "πας καλά; τι είναι αυτά που λες;" ξαφνιάστηκε. "Βρε συ λέω! Άνθρωποι είμαστε και ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει ή πως τα φέρνει η ώρα". Σαν να διαισθανόμουν ότι κάτι θα ερχόταν στο πρόσφατο μέλλον! Και το 2011 μου έφερε το δώρο να τρέχω για προβλήματα γυναικολογικής φύσης μεν, αλλά όλα πρωτόγνωρα για μένα που το ένα έφερνε το άλλο. Θέλω να τελειώσει αισιόδοξα αυτή η περιπέτεια, αλλά επίσης θέλω να μην μου φορτώνεται ο κάθε ένας με χίλιες δύο απόψεις για να με φορτώνει και να με κάνει να αισθάνομαι η χειρότερη των χειρότερων! Παλεύω να κρατήσω σε ισορροπία την ψυχική μου υγεία! Αφήστε μου το όνειρο όπως είναι! Αφήστε με να το ζήσω όπως το έχω στο μυαλό μου και μόνο εκεί!

Ναι! Γίνεται!

2011-07-26T18:27:00.002+03:00

Ότι σκεφτόμουν, ήρθε την στιγμή που ήθελα να ταξιδέψω και πάλι. Και πάλι μετράω τις μέρες που απέμειναν και πάλι μετράω τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα...

Και κάτι για να έχουμε μαζί μας:

Η αλήθεια μου!

2011-06-26T22:39:00.003+03:00

Κάθομαι στη βεράντα. Δεν υπάρχει ίχνος φωτισμού και το μόνο που φωτίζει κάπως την βεράντα είναι το απαλό φως μιας λάμπας πετρελαίου. Η διακοπή ρεύματος ήταν πολύωρη και το μόνο που έκανα ήταν να κάθομαι στην βεράντα παρέα με τον σύζυγο χωρίς να μιλάμε. Ο καιρός ήταν άστατος, τα δέντρα απ'τον τρελό αέρα λύγιζαν επικίνδυνα και η θάλασσα στο βάθος ακουγόταν αγριεμένη. Δεν μιλούσαμε και ήμασταν στον κόσμο μας. Εγώ στον δικό μου. Αυτός ο κόσμος με ταξιδεύει πάντα πίσω. Έτσι κάπως ήταν και τότε. Είχαμε το απόλυτο σκοτάδι με μια λάμπα ή ένα κερί να φωτίζει το διάβα μας από δωμάτιο σε δωμάτιο ή να καθόμαστε για λίγο σστην βεράντα. Κοίταζα στο σκοτάδι και αναπολούσα την εικόνα του. Εκείνου του νέου παιδιού που χαιρόταν την ζωή και χάριζε ζωή με ένα βλέμμα, με έναν γλυκό λόγο, με μια ζεστή αγκαλιά, με ένα τρυφερό φιλί. Τον έβλεπα να ξεπροβάλει εκεί στο σκοτάδι σαν όραμα, φορώντας λινό πουκάμισο κρεμ και ένα σαλβάρι στο ίδιο χρώμα... Η εικόνα του με θάμπωνε, το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό παρά το σκοτάδι και το χαμόγελο του με έκανε ξαφνικά να νιώθω πως βρέθηκα ξαφνικά στο τότε, ένιωσα μέσα μου εκείνο το κορίτσι που ο έρωτας απλά της στάθηκε σαν φίλος και της άπλωσε το χέρι για να νιώσει πως είναι να ερωτεύεσαι πραγματικά, πως είναι να πονάς πραγματικά, πως είναι να αγαπάς και να τον αφήνεις να κάνει τις επιλογές της ζωής του... Ο ξαφνικός ήχος της βροχής με ξύπνησε, η εικόνα του χάθηκε και ξαφνικά με είδα πάλι στο τώρα' την ώριμη γυναίκα που όλα αυτά τα έχει αφήσει ξεχασμένα στο σεντούκι του χρόνου και των αναμνήσεων. Το σεντούκι έκλεισε και η βροχή δυνάμωσε. Βαρέθηκα να κάθομαι, αντικρύζοντας μια τόσο πεζή πραγματικότητα με την εικόνα του συζύγου να παίζει με τους ήχους στο κινητό του! Νύσταξα!

Μπήκα στο υπνοδωμάτιο και πήρα το νυχτικό μου να αλλάξω στο μπάνιο. Έβγαλα το παντελόνι μου, το μπλουζάκι μου και το σουτιέν και πήγα να πάρω το νυχτικό μου που άφησα στον προθάλαμο του μπάνιου. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και βλέπω τον Στράτο να με κοιτάζει όπως ήμουν ημίγυμνη. Ρίχνω μπροστά μου γρήγορα το νυχτικό και κλείνω την πόρτα πίσω μου απότομα με την καρδιά να σφυροκοπά έτοιμη να σπάσει.
- Μαρίνα άνοιξε μου! Άκουγα τον Στράτο έξω απ'την πόρτα.
Μα πως να του ανοίξω; Ξαφνικά δεν έβρισκα την δύναμη να βάλω το νυχτικό μου. Το κρατούσα να κρύβει το γυμνό μου στήθος και ξαφνικά τα δάκρυα άρχισαν να νωτίζουν τα μάτια μου.
- Στράτο φύγε σε παρακαλώ. Είναι αλλιώτικα τώρα όλα!
- Όχι! Για μένα θα είσαι πάντα εκείνη η Μαρίνα που αγάπησα. Άσε με να σε δω όπως είσαι, όπως δεν σε είδα ποτέ!
- Μα τι είναι αυτά που λες; Μη με φέρνεις σε δύσκολη θέση. Φύγε σε παρακαλώ και άσε με να ντυθώ!
Είχα ακουμπήσει το μέτωπο στην πόρτα και έκλαιγα. Παραλογιζόμουν! Ξαφνικά δεν είχα την δύναμη να ντυθώ. Το νυχτικό μου το ένιωθα τόσο βαρύ... Ήθελα τόσο πολύ να νιώσω το άγγιγμα του ξαφνικά!
- Φύγε! Είπα με έναν σιγανό λυγμό.
- Θέλω να δω την αλήθεια σου. Την γυμνή σου αλήθεια!
- Πάντα διάβαζες μόνο αυτά που ήθελα να διαβάσεις σε μένα. Ήθελα να γνωρίζεις την πλευρά του εαυτού μου που σε λάτρεψε με όλο του το είναι. Κράτα το χαμογελό μου κι άσε την αλήθεια μου σε μένα. Άστην έτσι ξεχασμένη όπως είναι. Δεν χρειάζεται να την σκαλίσεις. Να θυμάσαι πάντα πως σε αγαπώ.
Σκούπισα τα δάκρυα μου και φόρεσα το νυχτικό μου. Στον προθάλαμο του μπάνιου δεν ακουγόταν το παραμικρό. Δεν ένιωθα την παραμικρή παρουσία. Άνοιξα δειλά την πόρτα και δεν υπήρχε κανείς απ'έξω της. Ένιωσα ανακούφιση. Στο σκοτάδι του σπιτιού δεν ένιωθα παρά μόνο την ψύχρα της βραδιάς.

Με μια ασυναίσθητη κίνηση σκεπάστηκα με το σεντόνι. Ξύπνησα απότομα και ένιωθα παραζαλισμένη. Ξαφνικά θυμήθηκα πως μια βραδιά που είχαμε πάει σπίτι του είχα πει πως: "Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει τι αλήθεια και τι βιώματα κρύβει ένα χαμογελαστό πρόσωπο. Με ένα χαμόγελο μπορεί να κρύβει αλήθειες που τον πονάνε και που δεν θέλει να δείξει προς τα έξω. Μπορεί λοιπόν κάποιος να καταλάβει αν αυτό το χαμογελαστό πρόσωπο, έχει πονέσει στην ζωή του;". Με κοίταζε στα μάτια και αναρωτιόμουν αν είχε καταλάβει τι εννοούσα. Ήμουν αντίθετη στην άποψη που επικρατούσε στην κουβέντα της παρέας πως "στο πρόσωπο ενός ανθρώπου γράφεται όλα όσα έχει περάσει"! Η επίσκεψη του στον ύπνο μου με ξάφνιασε. Πως να του ομολογήσω πάλι αυτά που ήδη ήξερε;

Γίνεται;

2011-02-06T19:00:00.002+02:00

Γίνεται να έρθει το καλοκαίρι που πέρασε πίσω; Γίνεται να επαναληφθεί και πάλι το όμορφο 3ήμερο που περάσαμε στα μέρη σου; Γίνεται να με κάνεις και πάλι να ξεχαστώ και να ζήσω για λίγο την ζωή μας πριν κάνουμε τα δικά μας "σπίτια"; Γίνεται να με ταξιδέψεις για λίγο στο όνειρο; Να μας κάνεις να ξεφύγουμε για λίγο απ'τη μίζερη καθημερινότητά μας; Αναρωτιέμαι πως αντέχουμε...

Κυλιέμαι στον πάτο

2011-01-22T12:22:00.003+02:00

Μια φωτιά αρχίζει να καίει την καρδιά μου
που γίνεται πυρετός και με βγάζει στο σκοτάδι

Τελικά μπορώ να σε δω ολοκάθαρα
Προχώρα και πούλα με και θα ξαπλώσω δίπλα στη βρωμιά σου
Δες πως θα αφήσω κάθε κομμάτι σου
Μην υποτιμάς τα πράγματα που θα κάνω

Μια φωτιά αρχίζει να καίει την καρδιά μου
που γίνεται πυρετός και με βγάζει στο σκοτάδι
Οι ουλές της αγάπης σου θυμίζουν εμάς
Με κάνουν να σκέφτομαι πως είχαμε σχεδόν τα πάντα
Οι ουλές της αγάπης σου μου κόβουν την ανάσα
Δεν με μπορώ να βοηθηθώ να αισθανθώ

Μπορούσαμε να έχουμε τα πάντα
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Κυλιέμαι στον πάτο
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Είχες την καρδιά μου μέσα στα χέρια σου
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Και την έπαιξες με τον ρυθμό
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)

Μωρό μου δεν έχω καμιά ιστορία να πω
Αλλά άκουσα μια για σένα και θα σου κάψω το κεφάλι
Να με σκέφτεσαι στο βάθος της απελπισίας σου
Φτιάξε ένα σπίτι εκεί κάτω σαν το δικό μου σίγουρος πως δεν μπορείς να το μοιραστείς

Οι ουλές της αγάπης σου θυμίζουν εμάς
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Με κάνουν να σκέφτομαι πως είχαμε σχεδόν τα πάντα
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Οι ουλές της αγάπης σου μου κόβουν την ανάσαν
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Δεν μπορώ να βοηθηθώ να αισθανθώ
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)

Μπορούσαμε να έχουμε τα πάντα
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Κυλιέμαι στον πάτο
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Είχες την καρδιά μου μέσα στα χέρια σου
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Και την έπαιξες με τον ρυθμό
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)

Μπορούσα να έχω τα πάντα
Κυλιέμαι στον πάτο
Είχες την καρδιά μου μέσα στα χέρια σου
Αλλά την έπαιξες με ρυθμό

Πέτα την ψυχή σου μέσα από κάθε ανοιχτή πόρτα
Μέτρα τις ευχές σου να βρεις τι ψάχνεις
Κάνε την θλίψη μου κρυμμένο χρυσάφι
Μπορεί να με ξεπληρώσεις σε ότι έσπειρες

(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Μπορούσαμε να τα έχουμε όλα
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Μπορούσαμε να τα έχουμε όλα
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Όλα, όλα, όλα
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)

Μπορούσαμε να έχουμε τα πάντα
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Κυλιέμαι στον πάτο
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Είχες την καρδιά μου μέσα στα χέρια σου
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Και την έπαιξες με τον ρυθμό
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)

Μπορούσαμε να έχουμε τα πάντα
(Εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει)
Κυλιέμαι στον πάτο
(Δάκρυα θα τρέξουν, κυλιέμαι στον πάτο)
Είχες την καρδιά μου μέσα στα χέρια σου

Αλλά την έπαιξες
Την έπαιξες
Την έπαιξες
Την έπαιξες με τον ρυθμό

There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bring me out the dark,

Finally, I can see you crystal clear,
Go ahead and sell me out and I'll lay your shit bare,
See how I'll leave with every piece of you,
Don't underestimate the things that I will do,

There's a fire starting in my heart,
Reaching a fever pitch and it's bring me out the dark,

The scars of your love remind me of us,
They keep me thinking that we almost had it all,
The scars of your love, they leave me breathless,
I can't help feeling,

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hand,
(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Baby, I have no story to be told,
But I've heard one on you and I'm gonna make your head burn,
Think of me in the depths of your despair,
Make a home down there as mine sure won't be shared,

The scars of your love remind me of us,
(You're gonna wish you never had met me),
They keep me thinking that we almost had it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
The scars of your love, they leave me breathless,
(You're gonna wish you never had met me),
I can't help feeling,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hand,

(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Could have had it all,
Rolling in the deep,
You had my heart inside of your hand,
But you played it with a beating,

Throw your soul through every open door,
Count your blessings to find what you look for,
Turn my sorrow into treasured gold,
You pay me back in kind and reap just what you sow,

(You're gonna wish you never had met me),
We could have had it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
It all, it all, it all,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

We could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hand,
(You're gonna wish you never had met me),
And you played it to the beat,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),

Could have had it all,
(You're gonna wish you never had met me),
Rolling in the deep,
(Tears are gonna fall, rolling in the deep),
You had my heart inside of your hand,

But you played it,
You played it,
You played it,
You played it to the beat.

Μια ευχή

2010-12-22T13:19:00.003+02:00

Καιρό είναι που θέλω να γράψω τις σκέψεις μου κι όλο το αναβάλω! Όλα μπερδεμένα είναι στο κεφάλι μου. Ίσως η νέα χρονιά να μου δώσει τη δύναμη να τα βάλω σε σειρά.

Ας έχουμε όλοι μας Χαρούμενες Γιορτές και το 2011 να μας φέρει ευημερία και υγεία.

Σε βλέπω στο φλυτζάνι μου!

2010-10-20T16:03:00.005+03:00

Σε βλέπω στο φλυτζάνι μου
και πίνωντας σε πίνω
μα σαν τελειώσει ο καφές
στο σίγμα σου θα μείνω!!!

Ότι είχα επιστρέψει στο σπίτι και η κούπα με τον ελληνικό καφέ που είχα πιει χθες νωρίς το βραδάκι, βρισκόταν στον νεροχύτη. Ανοίγοντας το παράθυρο να αεριστεί ο χώρος της κουζίνας, η ματιά μου εντελώς μηχανικά πέφτει στον νεροχύτη με την σκέψη ότι θα έπρεπε να πλύνω αμέσως 2 πιατάκια, 1 φραπεδοποτήρι και την κούπα μου. "Ώπα! Τι έχουμε εδώ;" σκέφτηκα και ξαφνιάστηκα από αυτό που έβλεπα! Στην κούπα μου ο καφές είχε σχηματίσει ένα μοναδικά καλλιτεχνικό και περίτεχνο "Σ". Εγώ τώρα τι να προβλέψω που καφετζού δεν είμαι; Αυτόματα το μυαλό μου σε ένα "Σ" πήγε... Μα και το σχήμα του γράμματος ήταν τόσο περίτεχνο που ακόμη και χέρι στη μέσα μεριά της κούπας θα ήταν αδύνατο να σχηματίσει! Ειλικρινά δεν έχω λόγια να δώσω την περιγραφή, πιστεύω ότι η εικόνα και μόνο μιλά από μόνη της!

Kάτι λείπει...

2010-10-13T14:35:00.010+03:00

Κάτι λείπει ναι! Ο ίδιος μέσα απ'το σπίτι, η φωνή του, η παρουσία του, ο καφές στο μπαλκόνι, οι συζητήσεις μας... Τον βλέπω όλο και λιγότερο (άλλα έτσι πρέπει λόγω εργασίας)! Αλλά όπως και να'χει τίποτε δεν συγκρίνεται σαν την αυγουστιάτικη εκδρομή μας, που βρήκαμε τους εαυτούς μας αυτούς που είχαμε καλά κρυμμένους μέσα μας και που η καθημερινότητα κρατά καλά κλειδωμένους!
Μου λείπει το να γράψω... Ενώ προσπαθώ να καταγράψω φράση την φράση, το παραμικρό λεπτό της εκδομής μας κάτι με διακόπτει και ο οιρμός των σκέψεων εξαφανίζεται. Μου λείπει η παρουσία του "Στράτου" που ήξερα, του "Στράτου" που έζησα στην εκδρομή και που δεν γίνεται να εμφανιστεί ξανά... Αγάπησα τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, ακόμη και τις μικρές στιγμές που στεκόταν στην άκρη της πόρτας του υπνοδωματίου που μοιραζόμασταν εγώ κι ο γιος του, αγάπησα και πάλι εκείνο το λατρεμένο αλλά ξεχασμένο για καιρό, βλέμμα... αγάπησα την τρέλα μας και την ξενοιασιά μας που μας έκανε πάλι νέους.... Όμως μου λείπει...

Ψιθυρίζοντας... απρόσεκτα!

2010-09-23T21:26:00.003+03:00

Έχω αφήσει το μυαλό μου σε πλήρες κενό. Τα μάτια μου κοιτάζουν στο κενό κι απλά εντελώς μηχανικά κοιτάζουν τα πιτσιρίκια που ζωγραφίζουν με τους μαρκαδόρους τους ή φτιάχνουν πύργους με τα σφηνοτουβλάκια! Η μουσική στο ραδιόφωνο παίζει αρκετά δυνατά. Ήθελε η μικρή να την έχει δυνατά γιατί περίμενε με ανυπομονησία το αγαπημένο της τραγούδι. Όμως ήταν μια ώρα που το playlist του ραδιοφώνου έπαιζε πολλά παλιά τραγούδια παρά καινούρια. Και ξαφνικά βάζει το τραγούδι που παλιά στο πάρτυ μου χορεύαμε σχεδόν ασταμάτητα εγώ κι ο Στράτος... Χαμογέλασα και εντελώς ασυναίσθητα ψιθυρίζω: «Ωχ! Θέε μου τι έβαλε τώρα...».Μία και μοναδική εικόνα πέρασε αστραπιαία απ’την σκέψη μου΄εγώ κι ο Στράτος σφιχταγκαλιασμένοι με χαμηλό φωτισμό και τα χείλη του να παίζουν με τα χείλη μου... Απόδιωξα την εικόνα! Δεν ήταν ώρα για τέτοια. Άλλωστε ανήκε στο μακρινό παρελθόν για να την χωρέσω κάπου στο τώρα. Προσπαθώ να κάτσω άνετα στον καναπέ και να το απολαύσω όταν γυρνώντας βλέπω τον Στράτο να στέκεται στην πόρτα χαμογελώντας. Το ξάφνιασμα της παρουσίας του με έκανε να πεταχτώ... Τελευταία έχει την συνήθεια να φεύγει αθόρυβα για τις δουλειές του έξω αφού βεβαίως με έχει προειδοποιήσει πως το κάνει για να μην τον δουν τα πιτσιρίκια κι αρχίσουν τις φωνές κι όπως αθόρυβα φεύγει, έτσι αθόρυβα επιστρέφει! Κι αυτή η αθόρυβη επιστροφή ειλικρινά μου αρέσει... Και το τραγούδι που έπαιζε μας βρήκε για άλλη μια φορά και τους 2 απλά να το ψιθυρίζουμε από συνήθεια! Κι εκεί πήγε η σκέψη μου αλλού: άραγε αν ήμασταν οι δυο μας παντρεμένοι θα υπήρχαν αυτές οι συνήθειες;

Time can never mend the careless whispers of a good friend
To the heart and mind, ignorance is kind
there's no comfort in the truth
pain is all you'll find

Should've known better

I feel so unsure
as I take your hand and lead you to the dance floor
as the music dies, something in your eyes
calls to mind the silver screen
and all its sad good-byes

I'm never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it's easy to pretend
I know you're not a fool

Should've known better than to cheat a friend
and waste the chance that I've been given
so I'm never gonna dance again
the way I danced with you

Time can never mend
the careless whispers of a good friend
to the heart and mind
ignorance is kind
there's no comfort in the truth
pain is all you'll find

I'm never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it's easy to pretend
I know you're not a fool

Should've known better than to cheat a friend
and waste this chance that I've been given
so I'm never gonna dance again
the way I danced with you

Never without your love

Tonight the music seems so loud
I wish that we could lose this crowd
Maybe it's better this way
We'd hurt each other with the things we'd want to say

We could have been so good together
We could have lived this dance forever
But noone's gonna dance with me
Please stay

And I'm never gonna dance again
guilty feet have got no rhythm
though it's easy to pretend
I know you're not a fool

Should've known better than to cheat a friend
and waste the chance that I've been given
so I'm never gonna dance again
the way I danced with you

(Now that you're gone) Now that you're gone
(Now that you're gone) What I did's so wrong
that you had to leave me alone

George Michael-Careless Whisper

Ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να διορθώσει τους απρόσεκτους ψίθυρους ενός καλού φίλου
Στην καρδιά και στο μυαλό, είναι ένα είδους άγνοιας
Δεν υπάρχει καμία άνεση στην αλήθεια
Ο πόνος είναι όλα ότι βρίσκεις

Θα πρέπει να ξέρεις καλύτερα

Αισθάνομαι τόσο αβέβαιος
καθώς παίρνω το χέρι σου και να σε οδηγώ στην πίστα
καθώς η μουσική πεθαίνει, κάτι στα μάτια σου
θυμίζει την ασημένια οθόνη
και όλους τους θλιβερούς αποχαιρετισμούς

Δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
ένοχα πόδια που δεν έχουν ρυθμό
αν και είναι εύκολο να προσποιούμε
Ξέρω ότι δεν είσαι ανόητη

Θα πρέπει να ξέρεις καλύτερα από το να εξαπατήσεις έναν φίλο
και να σπαταλήσεις την ευκαιρία που σου δώθηκε
έτσι δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
με τον τρόπο που χόρευα μαζί σου

Ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να διορθώσει τους απρόσεκτους ψίθυρους ενός καλού φίλου
Στην καρδιά και στο μυαλό, είναι ένα είδους άγνοιας
Δεν υπάρχει καμία άνεση στην αλήθεια
Ο πόνος είναι όλα ότι βρίσκεις

Δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
ένοχα πόδια που δεν έχουν ρυθμό
αν και είναι εύκολο να προσποιούμε
Ξέρω ότι δεν είσαι ανόητη

Θα πρέπει να ξέρεις καλύτερα από το να εξαπατήσεις έναν φίλο
και να σπαταλήσεις την ευκαιρία που σου δώθηκε
έτσι δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
με τον τρόπο που χόρευα μαζί σου

Ποτέ χωρίς την αγάπη σου

Απόψε η μουσική φαίνεται τόσο δυνατή
Εύχομαι ότι θα μπορούσαμε να χάσουμε αυτό το πλήθος
Ίσως είναι καλύτερα έτσι
Πληγώσαμε ο ένας τον άλλον με πράγματα που δεν θέλαμε να πούμε

Θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο καλά μαζί
Θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει αυτό το χορό για πάντα
Αλλά καμιά δεν θα χορέψει μαζί μου
Σε παρακαλώ μείνε

Και δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
ένοχα πόδια που δεν έχουν ρυθμό
αν και είναι εύκολο να προσποιούμε
Ξέρω ότι δεν είσαι ανόητη

Θα πρέπει να ξέρεις καλύτερα από το να εξαπατήσεις έναν φίλο
και να σπαταλήσεις την ευκαιρία που σου δώθηκε
έτσι δεν θα χορέψω ποτέ ξανά
με τον τρόπο που χόρευα μαζί σου

(Τώρα έφυγες) Τώρα έφυγες
(Τώρα έφυγες) Τι έκανα τόσο λάθος
που έπρεπε να με αφήσεις μόνο

Αστέρια...

2010-09-22T22:16:00.006+03:00

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο για να έρθουμε στο σπίτι. Μια συνήθεια τώρα τελευταία που τηρούν μπαμπάς και πιτσιρίκια για να με φέρουν στο σπίτι όταν πια οι δικές μου υπηρεσίες πλέον τελειώνουν κάπου το μεσημεράκι! Πάντα πριν ξεκινήσουμε μπαίνει σε λειτουργία το ραδιόφωνο ώστε η μικρή απόσταση της διαδρομής μας να έχει και την ανάλογη μουσική υπόκρουση. Συνήθως με τον Στράτο δεν δίνουμε και τόση σημασία στα τραγούδια και τις μουσικές που ακούγονται γιατί στα ελάχιστα λεπτά της διαδρομής κουβεντιάζουμε διάφορα καθημερινά θέματα. Κάτι που δεν κάνουμε όταν είναι σπίτι... Προτιμούμε το ουδέτερο έδαφος! Χθες ήταν η εξαίρεση... Δεν μιλήσαμε για τίποτε... Με το που ξεκινήσαμε το ραδιόφωνο άρχισε να παίζει ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι, απ’την εποχή της ξενοιασιάς... Την εποχή που ανακαλύπταμε ότι κάτι έτρεχε μεταξύ μας... Ο Στράτος δυνάμωσε την ένταση και στην μικρή διαδρομή μέχρι το σπίτι μου απλά το μουρμουρίζαμε και οι δύο... Πόσο νόημα είχαν οι στίχοι του τραγουδιού... Και πόσο θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα, για να πέσω απ’τα αστέρια στην αγκαλιά του...

Anyone who ever held you
Would tell you the way I'm feeling
Anyone who ever wanted you
Would try to tell you what I feel inside
The only thing I ever wanted
Was the feeling that you ain't faking
The only one you ever thought about
Wait a minute can't you see that I

I wanna fall from the stars
Straight into your arms
I, I feel you
I hope you comprehend

For the man who tried to hurt you
He's explaining the way I'm feeling
For all the jealousy I caused you
States the reason why I'm trying to hide
As for all the things you taught me
It sends my future into clearer dimensions
You'll never know how much you hurt me
Stay a minute can't you see that I

I wanna fall from the stars
Straight into your arms
I, I feel you
I hope you comprehend

Too many hearts are broken
A lover's promise never came with a maybe
So many words are left unspoken
The silent voices are driving me crazy
As for all the pain you caused me
Making up could never be your intention
You'll never know how much you hurt me
Stay can't you see that I

I wanna fall from the stars
Straight into your arms
I, I feel you
I hope you comprehend

Για όποιον σε κράτησε ποτέ
Θα ήθελα να σου πω για τον τρόπο που αισθάνομαι
Για όποιον σε θέλησε ποτέ
Θα ήθελα να προσπαθήσω να σου πω πως αισθάνομαι μέσα μου
Το μόνο πράγμα που θέλησα ποτέ
Ήταν το αίσθημα ότι δεν ήσουν ψεύτικη (ψεύτικος)
Η μοναδική (μοναδικός) που σκεφτόσουν ποτέ
Ένα λεπτό δεν βλέπεις ότι

Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια
κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου
Εγώ, Σε αισθάνομαι
Ελπίζω να καταλαβαίνεις

Για τον άνθρωπο (άντρα) που προσπάθησε να σε πληγώσει
Σου εξηγεί τον τρόπο που αισθάνομαι
Για όλη την ζήλια που σου προκάλεσα
Παραμένει ο λόγος που προσπαθώ να κρυφτώ
Όπως και για όλα τα πράγματα που με δίδαξες
Στέλνει το μέλλον μου σε καθαρές διαστάσεις
Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο με πλήγωσες
Στάσου ένα λεπτό, δεν βλέπεις ότι εγώ

Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια
κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου
Εγώ, Σε αισθάνομαι
Ελπίζω να καταλαβαίνεις

Τόσες καρδιές πληγώθηκαν
Πότε μια υπόσχεση του εραστή δεν βγήκε με ένα «ίσως»
Τόσες πολλές λέξεις που δεν ειπώθηκαν
Οι ήσυχες φωνές με οδηγούν στην τρέλα
Όπως όλος ο πόνος που μου προκάλεσες
Δείχνει πως ποτέ δεν ήταν στην πρόθεση σου
Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο πολύ με πλήγωσες
Στάσου δεν βλέπεις πως εγώ

Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια
κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου
Εγώ, Σε αισθάνομαι
Ελπίζω να καταλαβαίνεις

Kάτι που μας συνόδευε συνέχεια...

2010-08-26T12:26:00.003+03:00

Όχι δεν πρόκειτε να το ξεχάσω. Πέρασα όμορφα στο σύντομο ταξίδι μας. Σ'ευχαριστώ! Δεν μπορώ βέβαια να ξεχάσω το κομμάτι που μας συνόδευε στο μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού και γενικά όπου και να περάσαμε και να σταθήκαμε. Και φυσικά εγώ το εμπλούτιζα με τους στίχους του Sexy Thing: Somebody told you how much i love you... Οι ρυθμοί συνδυάζονταν τέλεια τόσο με την διάθεση όσο και με όλα όσα ξύπνησες μέσα σε ένα 2ήμερο και που είχα σχεδόν ξεχασμένα πολύ βαθιά στο μυαλό μου! Σ'ευχαριστώ "άντρα μου" κι ας ήμαστε πλέον σε ...διάσταση (ξέρεις εσύ)!!!! Σ'αγαπώ πολύ!

Κάτι για να'χουμε μαζί μας...

2010-08-22T23:38:00.002+03:00

"Δεν ξέρω τι θα κάνεις και πως θα το βρεις... χαράμισε και ένα ολόκληρο cd αρκεί να το βρεις για να το ακούσουμε αύριο στο δρόμο..."

Μπορώ εγώ να σου χαλάσω χατίρι; Πάρε την γεύση του από τώρα και κράτα τη για το πρωί...

Στη βουή του δρόμου

2010-08-13T20:23:00.003+03:00

Είμαστε μεθυσμένοι! Κάνουμε βόλτα στα μονοπάτια του χωριού σου και η απόλυτη ησυχία της βραδιάς φαντάζει σαν να είμαστε μόνοι μας... Τα γέλια μας και η ανεμελιά μας και η ανυπαρξία της ανησυχίας μήπως ξυπνήσουμε το χωριό δεν δείχνει να περνά καν σαν σκέψη απ’το μυαλό μας. Φτάνουμε στο σπίτι σου..στεκόμαστε στο δωμάτιο που είμαι φιλοξενούμενη κι ενώ γελάμε για το αν πρέπει να πάει ο καθένας στο κρεββάτι του λέγοντας «καληνύχτα» ή «καλημέρα» ξαφνικά παραπατάω και βρίσκομαι στην αγγαλιά σου. Κάνω να ξεφύγω κι εσύ αντιθέτως με βαστάς και με τις δυο παλάμες σου απλά κρατάς το προσωπό μου και το κοιτάς αχόρταγα. Νιώθω την καρδιά μου να σφυροκοπά απ’την ανησυχία. Διασκεδάσαμε χωρίς να συμβεί το παραμικρό και τώρα πάνω στην ...καλημερονύχτα ...κοιταζόμαστε και χανόμαστε ο ένας στο βλέμμα του άλλου! Σου χαμογελάω και ξαφνικά ένα σου γεμάτο βαθύ φιλί με ξαφνιάζει. Στα δευτερόλεπτα της διάρκειάς του ξύπνησαν όλα όσα είχα ξεχασμένα επιλεκτικά μέσα μου, όλες εκείνες οι μνήμες που με γέμιζαν πάθος κι αναμονή! Η αναλαμπή του φιλιού σου, ήταν σαν αστραπή στο μυαλό μου! Τραβήχτηκα! Ξαφνικά σε ήθελα! Σύγκορμη έτρεμα και σε ήθελα όσο τίποτε άλλο...

Όμως μια παιδική φωνούλα απ’το βάθος: «μπαμπά...» με συνέφερε και δεν άφησα να διαπεράσεις το πλέγμα της καρδιάς μου. Και το παράθυρο ξανάκλεισε και το κλειδί απ’το λουκέτο πετάχτηκε και πάλι κάπου βαθυά στο μυαλό μου, την στιγμή που σε άφηνα κλείνοντας την πόρτα του δωματίου, ξαφνιασμένη και με κομμένη ανάσα!

Μετράω τα δευτερόλεπτα που θα ταξιδέψουμε οι δυο μας!

Σταμάτησες το χρόνο μου

2010-07-11T15:44:00.004+03:00

Σταμάτησες το χρόνο μου
Σε ένα κύκλο μ έκλεισες
Χωρίς αρχή χωρίς τέλειος
Χωρίς διέξοδο

Χωρίς
Το οξυγόνο μου όλο εκεί
Η χαρά μου όλη εκεί

Η ζωή μου
Γλυκεία μου φυλακή
Γλυκέ μου πόνε

Αναρωτιέμαι
Αναρωτιόμουν
Θα αναρωτιέμαι
Για καιρό

Πως χάνομαι στα μάτια που δεν έχω δει ?
Πως τρέμω στην παρουσία μια οπτασίας ?
Πως πονώ στην έλλειψη μιας ουτοπίας ?

Δεν είναι αλήθεια
Δεν είσαι πια ουτοπία δεν είσαι οπτασία
Κύλησες πια μες την καρδιά μου

Εικόνα και ψυχή
Προσμένω τη στιγμή
Που θ ακουμπήσει
το σώμα μου
το σώμα σου
Τα χείλη μου να ξεδιψάσουν
τη φωτιά

Τα χέρια μου στα χέρια σου να βγάλουνε φωτιά
Να σφιχτεί η καρδιά μου

Στ αντάμωμα σου

Πως η προσμονή να γίνει χαρά ?
Πως η εμμονή να γίνει γαλήνη?
Πως ο πόνος να γιάνει πληγή ?

Εσύ να είσαι εκεί
κι εγώ να σ αγαπώ
εσύ να μου γελάς
κι εγώ ας πονώ

Γιατί σταμάτησες το χρόνο μου
γιατί ?
γιατί μου λείπεις τόσο
γιατί?

Δεν έχω απάντηση
μονάχα ξέρω για τι σ αγαπώ
για να ζώ ….

Είναι από κείνα τα ποιήματα που μιλάνε απ’ευθείας στην καρδιά. Δανεισμένο απ’το blog του Γιάννη Παππά, «Άνοιγμα Ψυχής».

Σ'ενα τσίγκινο βαρέλι!

2010-07-07T14:47:00.004+03:00

Έφυγα απ'το σπίτι του με την αίσθηση ότι τίποτε δεν έχει ξεχάσει κι εκείνος, παρά τα τόσα χρόνια που έχουν περάσει. Οι συζητήσεις μας τελευταία πάντα καταλήγουν με μια ανάμνηση απ'το τότε έτσι για να χαμογελάσουμε με την ανεμελιά της ηλικίας μας και που οι υποχρεώσεις μας ήταν απλά περιορισμένες και σε μικρό μέγεθος.
Σήμερα ήμασταν όλη σχεδόν τη μέρα μαζί. Πετάχτηκε μόνο για λίγο να κάνει κάποια είσπραξη στην τράπεζα κι όταν επέστρεψε... αντίκρυζα μια παλιά γνώριμη εικόνα: πέταξε την αθλητική εφημερίδα στο τραπέζι, είπιε μια γουλιά καφέ και άναψε τσιγάρο! Χαμογέλασα, ενώ ταυτόχρονα τα μάτια μου ήταν 14 στα δύο πιτσιρίκια του που έπαιζαν με τα νερά απ'τα παγουράκια τους! Γελούσα που είχαν γίνει μούσκεμα, απ'το δικό τους μπουγέλωμα. Δεν ήθελα να τα μαλώσω. Καλοκαιράκι άλλωστε είναι και να παίξουν με το νερό δεν θα πάθουν και τίποτε, ίσα-ίσα που δροσίζονταν!
Ο Στράτος έκλεισε την μουσική που έπαιζε το κινητό μου, όση ώρα έλειπε και έβαλε το δικό του. Είχε ανοίξει το "Story Soundtrack" μας και έβαλε την μουσική να παίζει... Δεν υποψιάστηκα αν ήταν κάποια συλλογή ή απλά κάποια mp3 αποθηκευμένα στο κινητό του. Μετά από ώρα διαπίστωσα πως στο κινητό του και στο φάκελο της δικής μας συλλογής είχε απλά φυλάξει, τα πιο ερωτικά...
Αισθάνθηκα αμηχανία! Είπαμε μια δυο κουβέντες περί ανέμων και υδάτων και αφοσιώθηκε στην εφημερίδα του. Εγώ κοίταζα τα πιτσιρίκια που έπαιζαν και το μυαλό ταξίδευε σε αχνές μνήμες απ'το παρελθόν. Ίσως έφταιγε η μουσική!
Η ώρα περνούσε και αποφάσισε να ετοιμάσει μεσημεριανό φαγητό για την οικογένεια. Ζήλεψα την εικόνα γιατί ο δικός μου, ποτέ δεν αποφάσισε να ετοιμάσει κάτι για μας όταν κι όποτε κάθεται σπίτι λόγω απεργιών ή άδειας. Πάντα δουλεύω δεν δουλεύω, εγώ θα πρέπει να μαγειρέψω. Όσο ο Στράτος ετοίμαζε εγώ περιεργαζόμουν το κινητό του. Ακούγαμε κάποιες παλιές ροκ μπαλάντες. Εκείνη την στιγμή ακουγόταν το Jeremy των Pearl Jam.
- Pearl Jam εσύ; Τον ρωτάω ξαφνιασμένη, απ'το μπαλκόνι.
- Χα! Ναι! Μου είπε μέσα απ'την κουζίνα του.
- Εσύ έχεις άλλα ακούσματα. Πως προέκυψαν οι Pearl Jam; Τον ξαναρωτάω.
- Βασικά έμαθα να τους ακούω όταν ήμουν στον στρατό...
- Α!
- Όταν ήμουν στην Ρόδο το πρώτο διάστημα με έβαζαν στα μαγειρία, το είχα ζητήσει άλλωστε γιατί έτσι μας έδιναν έξοδο το Σαββατοκύριακο και έτσι μπορούσα να πάω στον Γιάννη.
- Ναι!
- Ε! Ήταν ένα παλικάρι που άκουγε φανατικά Pearl Jam και μάλιστα τραγουδούσε ένα τους τραγούδι όποτε τύχαινε να ήμαστε μαζί στα μαγειρία.
"Όταν ήταν στον στρατό" πολλά δεν ήξερα! Απέφυγα τις άσχημες αναμνήσεις όταν το μυαλό ήταν έτοιμο να πάει εκεί. Και γενικά απέφυγα να σχολιάσω το οτιδήποτε, πετώντας απλά ένα ξερό:
- Μάλιστα!
Η μουσική συνέχιζε να παίζει στο κινητό εκεί έξω στο μπαλκόνι κι όση ώρα εκείνος ετοίμαζε το μεσημεριανό τους, ασχολιόμουν με τα πιτσιρίκια που ήθελαν να είναι μέσα στα πόδια του παρά να ασχολιούνται με τα παιχνίδια τους.
Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω τότε πρόσεξα πως η μουσική του κινητού επανήλθε ως διά μαγείας στο Story Soundtrack κι ακουγόταν το Lady Starlight των Scorpions. Ξάφνικα έπιασα τον εαυτό του να νιώθει θλίψη. Δεν ξέρω γιατί κι ούτε είχα χρόνο να κάτσω να το αναλύσω με τον εαυτό μου. Κι όταν ακόμη μπαίνοντας στο αυτοκίνητο του για να με φέρει σπίτι η θλίψη παρέμενε καρφιτσωμένη στο βλέμμα μου. Ίσως γιατί τα χρόνια που πέρασαν είναι αρκετά. 18 στο σύνολο. Ίσως γιατί οι ζωές μας έχουν αλλάξει πάρα πολύ και οι στιγμές που ζούμε δεν έχουν την παραμικρή σπίθα που είχαν τότε. Το μυαλό μας τρέχει μονίμως στις υποχρεώσεις και το αν το αύριο που θα έρθει είναι κάπως καλύτερο. Εκεί μέσα στο αυτοκίνητό του και μέχρι να στρίψει ένα τσιγάρο πριν ξεκινήσουμε για το σπίτι μου, είδα την ένδειξη στον υπολογιστή του αυτοκινήτου του που του επεσήμανε πως χρειάζεται αμέσως σέρβις και μετά τα μάτια μου έπεσαν στην ένδειξη της βενζίνης που είχε πέσει κάτω απ'τη μέση και άγγιζε πλέον το οριακό κόκκινο:
- Βλέπω θέλει σέρβις το αυτοκίνητο...
- Ναι! Και μάλιστα θέλει το μεγάλο σέρβις. Θα δούμε τώρα πότε θα γίνει έτσι όπως είναι τα πράγματα.
- Και θες και βενζίνη. Γιατί αφήνεται να πέφτει κάτω απ'τη μέση; Στο δικό μας δεν το αφήνουμε ποτέ, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι τυχαίνει.
- Εμείς δεν σκεφτόμαστε έτσι. Αρκεί ο δείκτης να δείχνει ότι έχει βενζίνη...
Πείραξε για λίγο κάποια κουμπιά στο χειριστήριο του τιμονιού και στην οθόνη του υπολογιστή αυτοκινήτου εμφανίστηκε ένας πίνακας:
- Έχω βενζίνη για άλλα 75 χιλιόμετρα.
Μου απάντησε και ξεκινήσαμε για το σπίτι μου.
- Πρέπει να βάλετε όμως. Άκουσα ότι θα φτάσει τα 2 ευρώ...
- Άστα να πάνε. Άκουγα και για το πετρέλαιο το πρωί...
- Εγώ σκέφτομαι ότι δεν γεμίσαμε την δεξαμενή πετρελαίου. Και θα πρέπει μέσα να έχει κάπου στα 500 λίτρα. Και όταν χειμωνιάσει θα ανέβει αρκετά η τιμή του πετρελαίου έτσι όπως είναι τα πράγματα.
- Καλό είναι να είναι γεμάτη για την νέα σεζόν... μου είπε.
- Αυτό κάναμε πέρσι. Αλλά φέτος γεμίσαμε περίπου 700 λίτρα πριν λήξει η διανομή. Άλλωστε ο καυστήρας πόσο να κάψει για το ζεστό που θέλουμε; Σε μερικά δευτερόλεπτα έχουμε αρκετό ζεστό νερό.
- Δεν είχατε βάλει ηλιακό;
- Δεν βάλαμε γιατί κόστιζε 1000 ευρώ παραπάνω. Και δεν βγαίναμε για τόσα. Κάποτε ίσως βάλουμε, άλλωστε πριν βάλουμε τα καλοριφέρ ρώτησα αν ο τύπος καλοριφέρ που επιλέξαμε έχει την επιλογή να βάλουμε ηλιακό κάποια στιγμή κι ευτυχώς μπαίνει.
Με την κουβέντα για τα καύσιμα ήμασταν μερικά μέτρα πριν απ'το σπίτι μου.
- Και γιατί δεν εφαρμόζετε την γνωστή παλιά πατέντα;
Μου είπε και με κοίταξε πονηρά στα μάτια χαμογελώντας.
- Ποιά παλιά γνωστή; Απόρησα.
- Ένα τσίγκινο βαρέλι γεμάτο νερό στον ήλιο!!!
Θυμήθηκα! Ο τρόπος που κάναμε ντους στις διακοπές μας. Γελάσαμε και οι δύο με την καρδιά μας για την αστεία εικόνα, όταν σταμάτησε ακριβώς έξω απ'την αυλόπορτα μου:
- Χα! Όχι βέβαια! Στην συγκεκριμένη πατέντα δεν χωράει άλλος. Άσε να την κρατήσουμε για μας, μην βάζεις ανάμεσα μας τον δικό μου!
Και κατέβηκα απ'το αυτοκίνητο χαμογελώντας και με την εικόνα του δικού του έντονου χαμόγελου ίσως για την ανάμνηση του τρόπου που κάποτε κάναμε ντους σε ένα σπίτι που τα υδραυλικά του ήταν ακόμη ανύπαρκτα και που το νερό του πηγαδιού ήταν αυτό που μας δρόσιζε για όλες τις μέρες των διακοπών μας!

Before you, my whole life was acapella...

2010-07-04T18:26:00.002+03:00

Δεν περίμενα ότι ένα τωρινό τραγούδι θα με ταξίδευε τόσο πίσω. Ίσως επειδή ο ήχος του είναι αυτό που λένε «early 90s». Δεν υπάρχει μέρα που να μην πάρω την δόση μου! Σχεδόν έχω μάθει του στίχους και το ψιλομουρμουρίζω καθώς χαζεύω το βίντεο που μου αρέσει τρελά: μια γυναίκα βασίλισσα του εαυτού της μόνη, που κυνηγά ίσως τον χρόνο για να κερδίσει την ζωή, μόνη στον δικό της παράδεισο όταν μια ύπαρξη της φέρνει την χαρά παρά την ερημιά της ζωή της. Το τραγούδι γράφτηκε και αφιερώθηκε σε ένα παιδί... όμως οι στίχοι του μπορούν να ερμηνευτούν όπως μας ταιριάζουν! Κι εμένα μου ταιριάζει... νομίζω:

I was walking, was living
My melody was acapella
There’s a beat I was missing
No tune, or a scale, I could play

The sound in the distance
No orchestra playing together
Like a boat out to sea,
The silence was too deafening!

So come and revive me
I can’t feel my heartbeat
Just me surviving alone

(Chorus)
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphonyÂ’s
The only song to sing
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphony’s
The only song to sing

Everything was the same
One color was just like the others
An assembly routine
My memories were all black and white
Till I stopped over-thinking
Decided to draw back the curtains
And I cleared all the cobwebs
And began to let in the light

So come and revive me
I can’t feel my heartbeat
Just me surviving alone
-
(Chorus)
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphony’s
The only song to sing
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphony’s
The only song to sing
-
(Bridge 3X)
You are the drum in my heart beat
Bass and guitar lead
Stuck on the notes you play
My heart that you play on
Grab like a crayon
I canÂ’t walk away
-
(Chorus 2X)
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphony’s
The only song to sing
Before you,
My whole life was acapella!
Now a symphony’s
The only song to sing

Απορία

2010-06-18T16:05:00.003+03:00

Όχι! Τώρα πες μου την αλήθεια! Πόσα πράγματα δεν γνωρίζω για σένα όταν δεν μου έχεις πει το παραμικρό κι έχεις την εντύπωση πως μου τα έχεις πει;

Μήπως σκεφτόσουν ότι μου τα έλεγες ή είχες απλά στην σκέψη σου να μην ξεχάσεις να μου μιλήσεις;

Αλήθεια μπορεί να βγει; Απάντηση θα λάβω άραγε;

Χέρι-χέρι

2010-06-14T11:41:00.002+03:00

Ήμουν δίπλα σου εκεί στην κατηφοριά του λόφου. Η μικρή σου όλο χαρά ήθελε να τρέξει στην παιδική χαρά που βρισκόταν λίγα μέτρα μπροστά μας. Στοργικός όπως πάντα και με την σχετική αδυναμία που έχεις στην πρωτότοκη σου της έβαλες το ζακετάκι της και της υποσχέθηκες πως εκεί πηγαίναμε. Η μικρή στάθηκε δίπλα σου ανυπόμονη να φτάσουμε. Μου χαμογέλασες και σου χαμογέλασα.
- Ψύχρα κάνει! μου είπες.
Σου χαμογέλασα κουνώντας το κεφάλι σύμφωνη πως είχες δίκιο. Με κοίταξες στα μάτια, αναστέναξες, πήρες απ'τον χέρι την μικρή και έδεσες την παλάμη σου στην δική μου.
Αρχίσαμε να προχωράμε αργά-αργά, έτσι όπως κρατιόμασταν οι τρεις μας χέρι-χέρι. Χαμογέλασα γιατί ένιωσα για μερικά δευτερόλεπτα μια πρωτόγνωρη ευτυχία. Μια μοναδική αίσθηση που δεν ήθελα με τίποτε στον κόσμο να χαλάσει. Ήθελα το χέρι σου να μείνει εκεί πλεγμένο στο δικό μου. Ένιωσα την θέρμη σου να κατακλύζει όλη μου την ύπαρξη όμως... μέχρι εκεί. Ήθελα τόσο πολύ να χαρώ αυτή την τρυφερή στιγμή αλλά ένιωσα ότι έτσι εξαπατούσα τον σύντροφό μου. Ήταν τόσο λίγη η χαρά που ένιωσα. Μια μικρή σταγόνα στην ανιαρή ζωή μου. Σε κοίταξα ενώ συνεχίζαμε να προχωράμε και προσπάθησα να αφήσω το χέρι σου.
- Τι συμβαίνει; Με ρώτησες απορημένος.
Σταματήσαμε να κατηφορίζουμε προς την παιδική χαρά και στάθηκα ακριβώς μπροστά σου:
- Μ'αρέσει που με νοιάζεσαι και με σκέφτεσαι. Είναι τόσο τρυφερό το να με κρατάς απ'το χέρι και να περπατάμε...
- Μα δεν κάνουμε κάτι εγκληματικό...
- Το ξέρω! Τι θα σκεφτεί ο δικός μου όταν μας αντικρύσει να κατεβαίνουμε χεράκι-χεράκι; Δεν υπάρχει δικαιολογία για μια τέτοια εικόνα Στράτο...
Λυπήθηκα που το πρόσωπό σου σκυθρώπιασε μα αυτή ήταν η αλήθεια. Όσο και να ήθελες να φανεί σαν παιχνίδι για την μικρή σου κανείς δεν θα το έβλεπε έτσι.Δεν ήταν ότι είχαμε την μικρή στη μέση και παίζαμε μαζί της, ήσουν εσύ ανάμεσά μας. Ένιωσα το πόσο σε στενοχώρησε το τράβηγμα της παλάμης μου απ'την δική σου, όμως θα πρέπει να ξέρεις πως αυτό το λίγο ήταν μια μικρή δόση αγάπης, όταν κι όποτε ακριβώς την χρειάζομαι.

Να τα εκατοστήσεις!

2010-06-07T14:30:00.003+03:00

Σε ξέχασα ε; Χμ! Ξέρεις γιατί; Διότι η καθημερινότητα είναι τόσο βαθιά στο πετσί μας που κάποιες όμορφες γιορτινές στιγμές τις προσπερνάμε λες και δεν συνέβησαν ποτέ! Σε κοιτάζω κι αναρωτιέμαι αν αυτοί οι γκρίζοι κρόταφοι είναι μέρος της γοητείας σου ή απλά εγώ συνεχίζω να σε βλέπω σαν.. έφηβο! Χαχα! Το'χασα ε; Ίσως! Τέλος πάντων, ειλικρινά θα ήθελα τα γενεθλιά σου να ήταν μια ξεχωριστή γιορτή, αλλά οι συνθήκες μας αναγκάζουν να τα προσπεράσουμε και το "χρόνια πολλά" να μοιάζει σαν μια καθημερινή "καλημέρα" το πρωί.
Να'σαι πάντα γερός και δυνατός και... καλά μυαλά! Σ'αγαπώ πολύ!

Σταγόνες απ'το χθες!

2010-05-24T10:48:00.003+03:00

Γιατί όλα χθες να μην μοιάζουν παιδικά και κάποιες στιγμές απλά να φέρνουν στο μυαλό σταγόνες απ'το παρελθόν; Γιατί αντί να ακούγονται τα στρουμφάκια, οι Mazoo and the zoo και ο Gummybear... επέλεξες να ακούγονται τραγούδια που δεν ταίριαζαν καν με το σκοπό της χθεσινής βραδιάς; Η συχνή επανάληψή τους με ταξίδεψε και πάλι!

Συνεχίζεται...

Δεν νιώθω

2010-05-07T14:26:00.003+03:00

Το μέσα μου κενό! Μέρες αναρωτιέμαι: συναισθάνομαι; Η απάντηση: Όχι. Κοιτάζω τους γύρω μου και νιώθω ότι... δεν νιώθω!
Προσπαθώ να βρω τις αιτίες. Δεν βρίσκω τίποτε. Μόνο ότι η φθορά του χρόνου είναι αδυσώπητη και μαζί με την εικόνα χάνεται και το συναίσθημα.
Θέλω τόσο πολύ να ξανανιώσω, να απλώσω τα χέρια μου για μια αγκαλιά και να μιλήσει η καρδιά μου να πει "σ'αγαπώ"!

Καλή Ανάσταση

2010-04-01T10:26:00.002+03:00

Διαπιστώνω ότι έχουν περάσει μήνες απ'την τελευταία μου ανάρτηση. Παρόλα αυτά όλο και κάποιος περνά από δω. Σας ευχαριστώ που με θυμάστε. Κι εγώ δεν έχω ξεχάσει κανέναν σας. Απλά ο χρόνος μου είναι περιορισμένος για να ασχοληθώ περαιτέρω. Η αλήθεια είναι ότι όταν έχω κάποιες σκέψεις δεν έχω μολύβι και χαρτί για να τις γράψω. Τις αφήνω με το σκεπτικό ότι όταν θα επιστρέψω στο σπίτι κάπου θα τις σημειώσω. Και πάντα δεν σημειώνω τίποτε γιατί απλά ξεχνάω...

Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι τον Στράτο τον βλέπω πλέον καθημερινά. Ίσως επειδή υπάρχουν στιγμές που πιάνουμε τους εαυτούς μας να φέρονται σαν δυο νέοι που παλιμπαιδίζουν . Μου αρέσει αυτό και με κάνει να αισθάνομαι όμορφα. Ίσως επειδή δεν μου αρέσει η εικόνα μου στον καθρέφτη που μέρα με τη μέρα μεγαλώνει, ίσως επειδή ο οργανισμός μου αρχίζει να γεράζει και να μην έχει τις αντοχές που είχε παλιά... Όπως και να'χει με κάνει να ξεχνάω το ότι μεγαλώνουμε και με χαλαρώνει όταν αστειευόμαστε μεταξύ μας.

Οι δρόμοι μας για τις γιορτές χωρίζουν. Αυτός -συν γυναιξί και τέκνοις- θα τραβήξει προς Θεσσαλονίκη μεριά κι εγώ μετά του συζύγου, στον "τόπο του εγκλήματος". Μην νομίζετε ότι όποτε πηγαίνω εκεί, οι θύμησες παραμένουν έντονες. Όχι πλέον! Ίσως επειδή έχουν αλλάξει πολλά πράγματα εκεί! Η περιοχή δεν θυμίζει τίποτε πια από εκείνα τα χρόνια. Ακόμη και το σπίτι μας δεν είναι πια το ίδιο. Το μόνο που θυμόμαστε και γελάμε, ήταν η στιγμή με την παντόφλα που ήρθε ουρανοκατέβατη στο κεφάλι του Στράτου! Τίποτε περισσότερο. Το μόνο που απολαμβάνω είναι οι βόλτες μου στην παραλία και οι στιγμές που την αγναντεύω όταν κάθομαι σε μια βάρκα τραβηγμένη στην άμμο. Ελπίζω να κάνω το ίδιο και τώρα καιρού επιτρέποντος!

Αυτά τα ολίγα! Με τις ευχές μου σε όλους σας.

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.

Απρόσμενο δώρο

2010-01-22T16:08:00.001+02:00

- Νόρα σε παρακαλώ! Σκέψου το Νεφελάκι!
Όσο σκέφτομαι πως οι τηλεοπτικές σαπουνόπερες εισβάλουν στα όνειρά μου, ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τα παιχνίδια του μυαλού μου! Πως να το κάνουμε; Είναι εντελώς γελοίο να με επισκέπτεται ο Στράτος και ξαφνικά η Νόρα (έτσι έλεγαν την τηλεοπτική "Μελίτα" της σειράς "Τα μυστικά της Εδέμ", στον ύπνο μου) να είναι μια υποτιθέμενη παλιά πρώην που του μάζεψε ότι είχε και δεν είχε σε απωθημένο και ήρθε να του τα ψάλει ένα χεράκι!
Ο ερχομός του 2010 ήταν τόσο βαρετός που απλά θύμιζε μια καθημερινή βραδιά μπροστά στην τηλεόραση μην έχοντας τι να κάνουμε. Με το ζόρι κρατιόμασταν ξύπνιοι μόνο και μόνο για να γίνει η αλλαγή! Τα υποτιθέμενα "ρεβεγιόν" στην οικογένειά μου είναι τόσο βαρετά που είναι προτιμότερο να κοιμάσαι παρά να ξενυχτάς για το υποτιθέμενο "καλό" του χρόνου! Έτσι λοιπόν το 2010 ήρθε, φιληθήκαμε κι αγκαλιαστήκαμε για το εθιμοτυπικό, τη... κοπή τη πίτα την αφήσαμε για την άλλη μέρα που θα ήταν ξύπνιος κι ο μπαμπάς και πήγαμε για ύπνο!
Μέχρι ο ύπνος να περάσει και να με πάρει αγκαλίτσα σκεφτόμουν πως σε τρεις μέρες θα άρχιζα μια δουλειά που εμπειρία καμία δεν έχω αλλά είναι αρκετά υπεύθυνη: να φροντίζω τα παιδιά του Στράτου τις ώρες που αυτός και η γυναίκα του θα λείπουν στις δουλειές τους!
1-2 μαθήματα τα πήρα και διαπίστωσα πως πρέπει όλες οι αισθήσεις σου να είναι σε άκρα ετοιμότητα και σε πλήρη επαγρύπνηση: γιατί εκτός απ'την ατομική τους υγιεινή και το δεκατιανό τους γευματάκι και το παιχνίδι που επιβάλεται, πρέπει τα μάτια μου να είναι παραπάνω από 14! Πέρα από αυτά για το λίγο που τα κράτησα στην "εκπαίδευσή" μου διαπίστωσα πως κι εγώ γίνομαι παιδί μαζί τους! Χαίρομαι να τα βλέπω να κακαρίζουν απ'τα γέλια όταν τους κάνω γκριμάτσες ή παίζουμε κυνηγητό κι έτσι δεν καταλαβαίνω για πότε περνά η ώρα και πότε εμφανίζεται η μαμά Τόνια που τρέχουν να την υποδεχτούν με αγκαλίτσες και φιλάκια!
Όμως... Πάντα όμως υπάρχει και η στιγμή που ξαφνικά όλα δείχνουν να περνάνε στην ζώνη του λυκόφωτος απ'την μια στιγμή στην άλλη! Αυτή τη φορά η Τόνια άργησε να φανεί! Λογικό ήταν με τόση κίνηση στους δρόμους να έρχεται με το αυτοκίνητο σημειωτόν! Τα παιδιά είχαν κουραστεί απ'το πολύ παιχνίδι και δεν άντεξαν άλλο να την περιμένουν κι αποκοιμήθηκαν. Τα έβαλα στα κρεβατάκια τους. Τα κοίταζα να βολεύονται κάτω απ'τις κουβερτούλες τους κι έκλεισα την πόρτα του δωματίου τους. Σιγουρεύτηκα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξυπνήσουν και πετάχτηκα για λίγα λεπτά δίπλα για έναν καφέ! Εδώ και καιρό είχε ανοίξει ένα καφέ-μπαρ δίπλα απ'την πολυκατοικία που έμεναν ο Στράτος και η Τόνια. Βρήκα την ευκαιρία να πάω και να παραγγείλω έναν έτοιμο φραπέ αντί να κάνω θόρυβο μέσα στο διαμέρισμα και πεταχτούν τα μικρά. Το καφέ ήταν ανοιχτό κι αντί να υπάρχουν θαμώνες μέσα και να απολαμβάνουν καφεδάκι μεσημεριανό, αντιθέτως φαινόταν πως κάναν γενική καθαριότητα και εξόπλιζαν με αναψυκτικά, καφέδες και ποτά τα ντουλάπια και την μπάρα του μαγαζιού. Ένα φορτηγάκι βρισκόταν απ'έξω και μπαινόβγαινε ο οδηγός στο καφέ με τις κούτες των παραγγελιών απ'την αντιπροσωπεία ποτών κι αναψυκτικών πάνω σε ένα καροτσάκι! Μπήκα μέσα και κατευθύνθηκα στην μπάρα που μια σερβιτόρα ήταν σκυμμένη και γέμιζε τα ψυγεία:
- Μπορώ να έχω ένα φραπέ μέτριο με γάλα;
Η σερβιτόρα που τώρα καθάριζε την μηχανή του καφέ μου χαμογέλασε και δεν απάντησε.
- Δεν φεύγω! Πετάγομαι λίγο δίπλα κι έρχομαι να πάρω τον καφέ! Της είπα κι εκείνη συνέχισε να χαμογελά.
Διαπιστώνω ότι το διαμέρισμα του Στράτου και της Τόνιας δεν ήταν στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας που μένουν αλλά στο ισόγειο κι ότι μόνο μια πόρτα το χώριζε απ'το καφέ-μπαρ! Άλλο και τούτο πάλι!
Περνάω στο διαμέρισμα απ'την πόρτα-χώρισμα! Πηγαίνω στο παιδικό υπνοδωμάτιο να δω τα παιδάκια αν έχουν ξεσκεπαστεί! Θεέ μου! Ήταν σαν να με είχε πλακώσει το ταβάνι! Τα πόδια μου ήταν σαν να έχασαν την ισορροπία τους! Δεν χρειάστηκε παρά λιγότερο από 1' να ανατραπεί το σύμπαν! Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει, η πίεση στο κεφάλι χτυπούσε τα μηνίγγια και τα ένιωθα έτοιμα να εκραγούν! Τα κρεβατάκια ήταν άδεια! Η λαχτάρα που πήρα αμέσως ξύπνησε την σκέψη πως έστω και για 1' απουσίας μπορείς να γίνεις εντελώς ανεύθυνος άνθρωπος! Τι θα πω τώρα στους γονείς τους; Με τι μούτρα θα τους αντικρύσω; Που να ψάξω να τα βρω; Θυμήθηκα ότι κάτι μεταξύ σοβαρού κι αστείου έκανα την αντιπρόταση στον Στράτο όταν εκείνος μου ανακοίνωσε ότι σκεφτόταν να πάρει γυναίκα να του φυλάει τα παιδιά. Κι όταν μου έκανε την πρόταση ο ίδιος χάρηκα πάρα πολύ γιατί έδειχνε πόσο πολύ με εμπιστευόταν. Και τώρα; Τώρα τι; Που πήγε η εμπιστοσύνη μου; Πως θα τον κοιτούσα στα μάτια; Προσπάθησα να ανακτήσω την ψυχραιμία μου, αλλά κι αυτή χανόταν στο σύμπλεγμα του εγκεφάλου μου. Πανικόβλητη άρχισα να ψάχνω τα δωμάτια του διαμερίσματος ένα-ένα και σε σημεία που μπορούσαν να κρυφτούν! Ίσως να μου παίζουν κρυφτό! Τρέχω να πάω στο διπλανό δωμάτιο. Πέφτω επάνω στον Στράτο και παραλίγο να χάσω την ισορροπία μου όταν εκείνος με κράτησε απ'τους αγκώνες των χεριών μου. Τρόμαξα! Τα πόδια μου δεν τα ένιωθα πλέον. Είχαν κοπεί απ'τα γόνατα και με το ζόρι κρατιόμουν:
- Τα παιδιά...
Λέω αναστατωμένη, με ορθάνοιχτα μάτια γεμάτα αγωνία και τρόμο στην σκέψη πως κάτι κακό τους συνέβη:
- Μαρίνα ηρέμησε! Είναι καλά τα παιδιά! Πάμε δίπλα!
Τον κοιτάζω περιμένοντας να μου πετάξει στα μούτρα την ανευθυνότητα που επέδειξα την πρώτη μέρα στην δουλειά που μου ανέθεσαν. Περάσαμε δίπλα. Με άφησε στο μπαράκι να καθίσω και να συνέλθω κι εκείνος βρήκε να μιλήσει με κάποιους σερβιτόρους. Επάνω στην μπάρα αντί να με περιμένει ο καφές που παράγγειλα βρισκόταν ένας δίσκος με ποτήρια χρησιμοποιημένα με υπολείμματα καφέ και νερού.
- Συγγνώμη! Παράγγειλα έναν φραπέ πριν λίγο. Που είναι;
Ρώτησα την σερβιτόρα που τακτοποιούσε φλυτζάνια και πιατάκια επάνω στην μηχανή του καφέ, έχοντας εκείνο το μόνιμα καρφιτσωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό της, που εκνευρισμό έφερνε αν κοιτούσες το πρόσωπό της περισσότερο. Εκείνη την στιγμή μου ήρθε το ξέσπασμα:
- Έλεος ρε παιδιά! Τι ζήτησα; Έναν καφέ ζήτησα. Άντε στο διάολο όλοι σας εδώ μέσα. Θα το διαλύσετε το μαγαζί!
Φωνάζω και ουρλιάζω για την αδιαφορία της σερβιτόρας που συνέχιζε να έχει το ίδιο χαμόγελο. Τα νεύρα μου. Ο Στράτος ακούγοντάς με να φωνάζω και λίγο πριν χυμήξω στην σερβιτόρα μέσα απ'την μπάρα, ήρθε και με τράβηξε μαλακά απ'το μπράτσο να βγούμε έξω:
- Απαράδεκτο δεν είναι; τον ρωτάω και μου χαμογελάει με κατανόηση.
Τι μου συνέβαινε ρε γαμώτο; Τι αλλόκοτη συμπεριφορά δείχνω; Τα παιδιά είχαν χαθεί κι εγώ ξεσπούσα για έναν καφέ. Το μυαλό μου ήταν τόσο μπερδεμένο που είχα την εντύπωση πως ο καφές ήταν άμεσης προτεραιότητας, γιατί ίσως η καφείνη μου έδινε την ενέργεια και την ψυχραιμία να σκεφτώ πιο λογικά! Κοίταζα τον Στράτο με απόγνωση με ένα βλέμμα συγγνώμης για να καταλάβει πως ότι έγινε, ήταν σε χρόνο ανύποπτο και σε μερικά δευτερόλεπτα της ώρας!
- Ξέχασα να σου τηλεφωνήσω για να στο πω. Τα παιδιά πέρασε η Τόνια και τα πήρε. Οπότε τσάμπα αναστατώθηκες.
- Εντάξει, αλλά δεν έκανα και πολύ γαμώτο. Ένα καφέ ήρθα να παραγγείλω...
Απολογήθηκα αναστατωμένη γιατί ένιωθα ότι ήμουν πλήρως ανεύθυνη κι ότι δεν θα υπήρξε επόμενη φορά στην "δουλειά" μου.
- Χαλάρωσε βρε συ! Δεν τρέχει τίποτε!
Χαλάρωσα όπως μου ζήτησε και τον κοιτούσα. Τα μάτια του μου πρόδιδαν πως κάτι συνέβαινε:
- Στράτο όλα καλά;
- Ναι! Μα τι προσπαθώ να σου πω τόση ώρα;
- Στράτο κάτι συνέβη. Το βλέπω στα μάτια σου!
Όχι μόνο στα μάτια του αλλά ακόμη και στο πρόσωπό του διαγραφόταν η απογοήτευσή του. Κανείς δεν βρέθηκε να με ενημερώσει και ξαφνικά έρχεται η Τόνια και παίρνει τα παιδιά της κι ο Στράτος απλά έρχεται να με ενημερώσει. Κάτι έτρεχε. Κάτι σοβαρό συνέβαινε και απλά ήθελαν να μείνω έξω απ'τα προσωπικά τους. Ο Στράτος πάντα έτσι ήταν. Με άφηνε απ'έξω μέχρι να βρεθεί στην πλήρη απόγνωση κι έρθει να μου μιλήσει. Κοιταζόμασταν στα μάτια έντονα και περίμενα να μου μιλήσει.
- Είσαι πολύ γελοίος τελικά! Ήθελα νά'ξερα πως την πάτησα κι έμπλεξα μαζί σου!
Άκουσα μια γνώριμη γυναικεία φωνή από πίσω μου. Μια γνώριμη φυσιογνωμία ξεπρόβαλε απ'το πλάι του φορτηγού με τα ποτά! Την κοιτούσα που ερχόταν με φόρα προς την μεριά του Στράτου! Το χέρι της ακούστηκε να χτυπά δυνατά επάνω στο μάγουλό του και εγώ κοιτούσα αποσβολωμένη απ'το θέατρο του παραλόγου που ζούσα. Η "Μελίτα"; Λες και πήδηξε μέσα απ'την τηλεόραση, μέσα απ'τα "Μυστικά της Εδέμ" και το φορτηγό απλά την είχε κρύψει. Ήξερε τον Στράτο; Ο Στράτος γιατί δεν μου είχε πει ποτέ τίποτε;
- Νόρα; Απόρησε κι εκείνος.
- Ναι ρε! Φόρτωσε με, με τις ενοχές σου! Σηκώθηκες κι έφυγες χωρίς να πεις λέξη κι εγώ προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου εδώ και χρόνια απ'το τίποτα; Τι σου έκανα μου λες;
Ήταν τέτοια η κατά μέτωπον επίθεση που ξαφνιάστηκα. Το πρόσωπό της ήταν κοντά στο δικό του και ήταν σαν να τον έφτυνε με τα λόγια της για την συμπεριφορά του πριν από καιρό και ποιός ξέρει πριν πόσο. Ξαφνικά σαν να θυμήθηκα ότι ήταν μια απ'τις παλιές γνωριμίες που δεν είχε μέλλον μαζί του, την εποχή που βρισκόταν σε μια αναζήτηση του αν περνά η μπογιά του ή όχι! Και προφανώς την γνώριζα κι εγώ:
- Νόρα; Τι συνέβη; Πες σε μένα;
Με άκουσα να της λέω. Άρα την ήξερα! Πως αλλιώς να γνώριζα το όνομά της και να έδειχνα μια τέτοια οικειότητα απέναντί της, προσπαθώντας να ισορροπήσω την απόλυτη τρέλα της στιγμής!
Η Νόρα ήταν σαν να μη με άκουγε! Ήξερα ότι είχε παντρευτεί, ότι ήταν ευτυχισμένη, ότι είχε μια κορούλα την Νεφέλη και τώρα... Τι συνέβη έτσι ξαφνικά και εμφανίστηκε απ'το πουθενά ζητώντας τα ρέστα από μια σχέση που δεν κράτησε πολύ και που ανήκε στο πολύ μακρινό παρελθόν και των δύο; Δεν μου απάντησε και μας προσπέρασε αγανακτισμένη. Την έβλεπα που ανηφόριζε τον δρόμο μπροστά μας και ξαφνικά εμφανίστηκε από επάνω μας σε έναν ογκώδη βράχο που στεκόταν ακριβώς απέναντι απ'την πολυκατοικία' απομεινάρι ενός λόφου του παρελθόντος. Θεέ μου είναι τρελή! Θα γκρεμοτσακιστεί για μια βλακεία!
- Νόρα μη! Τι πας να κάνεις;
Η Νόρα με αγνόησε και συνέχιζε να βρίζει τον Στράτο. Ενώ περίμενα να έχουν βγει όλοι έξω για να δουν τι ήταν όλο αυτό το σούσουρο όλος αυτός ο πανικός και οι φωνές και φαινόταν ότι δεν απασχολούσε κανέναν και τίποτε. Όλοι τραβούσαν τον δρόμο τους κανονικά, οι μεταφορείς του φορτηγού μπαινόβγαιναν στην καφετέρια ανενόχλητοι, οι νοικοκυρές στα διαμερίσματα συνέχιζαν το νοικοκυριό τους αδιάφορες. Τι γινόταν πια;
- Νόρα σε παρακαλώ! Σκέψου το Νεφελάκι!
Της φώναξα. Η θύμηση του ονόματος της κόρης της ήταν αυτό που την ξύπνησε απ'το παραλήρημα της. Έκανε πίσω ξαφνικά! Στο πρόσωπό της η απόγνωση μεταλλάχθηκε και έδειξε να γυρνά στην πραγματικότητα! Γούρλωσε τα μάτια όταν συνειδητοποίησε τι ήταν έτοιμη ξαφνικά να κάνει.
- Θα τρελαθώ! Θεέ μου τι είναι όλο αυτό;
Άκουσα τον Στράτο χαμένο σε όλο αυτό που συνέβαινε. Κοιτούσε αποσβολωμένος τα όσα συνέβαιναν και με το ζόρι κατάφερε να αρθρώσει τα λόγια του! Δεν μπορούσα να δώσω καμία εξήγηση στο παραμικρό που συνέβαινε. Η Νόρα ξαφνικά χάθηκε. Κατέβηκε απ'τον βράχο και μας προσπέρασε σαν να μην μας ήξερε καθόλου. Εγώ κι ο Στράτος κοιτούσαμε με ανοιχτό το στόμα. Τι άλλο μας περίμενε;
- Πριν τρελαθώ εντελώς Μαρίνα, πάμε μέσα!
Μου είπε και με τράβηξε και με οδήγησε μέσα στην πολυκατοικία. Συνειδητοποίησα ότι η πόρτα-χώρισμα δεν υπήρχε πλέον. Ήταν η πόρτα του ασανσέρ που μας οδήγησε στο διαμέρισμά του στον τρίτο. Μπήκα μέσα πρώτη και πήγα κατευθείαν στο δωμάτιο των παιδιών, τρελή απ'την ανυπομονησία να ήταν όλα ένα κακό όνειρο και να δω τα παιδάκια να κοιμούνται στα κρεβατάκια τους. Δεν ήταν όμως. Κοιτούσα το άδειο δωμάτιο με τα παιχνίδια ολόγυρα να το στολίζουν κι εγώ πια δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Ένιωθα μια απίστευτη θλίψη. Ο Στράτος με είχε ακολουθήσει και ξαφνικά με τράβηξε στην αγκαλιά του. Μου χάιδεψε τα μαλλιά:
- Αφού σου είπα που είναι τα παιδιά.
- Νόμιζα πως όλα γύριζαν στην θέση τους.
Τραβήχτηκε για λίγο και με κοιτούσε στα μάτια.
- Τι ήταν όλη αυτή η τρέλα σήμερα; Ρώτησα κι ένιωσα το κορμί μου κουρασμένο.
- Δεν ξέρω! Μου απάντησε και με κοιτούσε στα χείλια.
- Η Νόρα; Εμφανίστηκε απ'το πουθενά μετά από πόσα χρόνια... Είχες διατηρήσει επαφή μαζί της;
- Όχι, όχι! Είχα κι εγώ να τη δω χρόνια...
- Στράτο! Νιώθω αλλόκοτα. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει και νομίζω πως θα τρελαθώ εντελώς.
- Ηρέμησε! Ότι έγινε έγινε...
Συμπλήρωσε και συνέχιζε να με κοιτά επίμονα στα χείλη. Αναστατώθηκα! Το ήξερα αυτό το βλέμμα. Με πλησίασε... Με πλησίασε ακόμη περισσότερο και ξαφνικά βρεθήκαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Κοίταζε τα χείλια μου και κοιτούσα τα δικά του. Θεέ μου θα το κάνει! Έτρεμα! Ξαφνικά έτρεμα! Με φίλησε στο μέτωπο. Συνέχισε... Με φίλησε στα μάτια! Συνέχισε... Με φίλησε στο σαγόνι! Θα λιποθυμούσα! Έτοιμη ήμουν! Με δάγκωσε παιχνιδιάρικα στα χείλη! Ανταπέδωσα! Οι απαλές δαγκωματιές, έγινε ένα ερεθιστικό παιχνίδι των χειλιών μας. Μέχρι που όλο το πάθος το κρυμμένο των τόσων χρόνων ξέσπασε σε ένα βαθύ φιλί που η διάρκειά του δεν είχε αρχή και τέλος. Δεν τον χόρταινα και δεν ήθελα να ξεφύγω απ'την αγκαλιά του. Όμως...
Όταν άνοιξα τα μάτια το βαθύ σκοτάδι που υπήρχε στον χώρο δεν γινόταν να μου δώσει να καταλάβω το παραμικρό. Η καρδιά μου χόρευε σαν τρελή και τα χείλη μου τα ένιωθα πρησμένα. Δίπλα μου η ζεστασιά του συντρόφου μου, μου υπενθύμισε που ακριβώς βρισκόμουν. Χαμογέλασα! Το 2010 με βρήκε να τον "απατάω" στον ύπνο μου! Αλλά μου άρεσε! Κρύφτηκα κάτω απ'το πάπλωμα με ένα χαμόγελο καρφιτσωμένο στο πρόσωπό μου. Δεν με ένοιαζε όλος αυτό ο παραλογισμός που έζησα στο όνειρό μου, αλλά μόνο η κατάληξή του. Ο Άη Βασίλης μου έστειλε 2010 φιλιά από εκείνον. Ήταν το δώρο που ποτέ δεν περίμενα να έχω!

Χαρούμενες Γιορτές

2009-12-21T11:40:00.003+02:00

Εύχομαι ολόψυχα χαρούμενες γιορτές. Κι αν δεν είναι επειδή έτσι τα έφερε η ζωή, απλά χαμογελάστε και μείνετε αισιόδοξοι.

Και το 2010 εύχομαι να χαρίζει σε όλο τον κόσμο υγεία κι ότι άλλο επιθυμεί ο καθένας. Ας είναι η νέα χρονιά μια νέα αρχή για όλους για κάτι καλύτερο!

To σχόλιο ενός "ανώνυμου"

2009-12-03T09:23:00.002+02:00

Έλαβα προ ημερών ένα σχόλιο στο κεφάλαιο: "Η ζωή μου όλη σήμερα". Μου άρεσε που κάποιος έτσι ανώνυμα το ανάρτησε δίνοντας μια απάντηση στην όλη αναρτημένη ιστορία του blog, για την σχέση της Μαρίνας και του Στράτου. Είναι από εκείνα τα σχόλια που δεν θέλω να προσπερνάω και πάντα τους δίνω την ευκαιρία να βγαίνουν μπροστά. Αυτό κάνω και τώρα. Διαβάστε το κι ευχαριστώ από καρδιάς τον "ανώνυμο" για το όμορφο σχόλιο του:

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δημήτρης Λιαντίνης
από το βιβλίο ΓΚΕΜΜΑ

(αποσπάσματα)..

...Ο έρωτας και ο θάνατος είναι δυο στιγμές απόλυτα μοναδικές για τον καθένα μας. Ποτέ δε γίνεται να ζήσουν δυο άνθρωποι την ερωτική τους βίωση με όμοιο τρόπο. Αλλά με όμοιο τρόπο ποτέ δε γίνεται να ζήσουν και τη βίωση του θανάτου...

...Κάθε φορά που ερωτεύονται δυο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύονται δυο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.

Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova...

...'Εξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δυο στοιχεία εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής και ισχυρή βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.

Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.

Γι'αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δυο όψεις του ίδιου προσώπου...

11 Νοέμβριος 2009 3:29 μμ

Ξαφνική επίσκεψη!

2009-11-13T15:21:00.001+02:00

- Πωπω άργησα! Φεύγω-φεύγω θα με σκοτώσουν!
Σηκώνεται χώνει βιαστικά τα τσιγάρα και τον αναπτύρα στην κωλότσεπη του παντελονιού του και κάνει να φύγει:
- Φίλε μου χάρηκα που σε είδα... αποχαιρετά τον Γιάννη!
Σαν κάτι να θυμήθηκε και ήρθε προς τα μένα βιαστικά. Με φιλά στο μάγουλο. Με κοιτάζει στα μάτια. Του χαμογελώ κι ενώ κάνω κι εγώ να του ανταποδώσω το φιλί εκείνος αντί να με φιλήσει στο άλλο μάγουλο μου σκάει ένα τρυφερό φιλί στα χείλη:
- Αυτό, να μείνει μεταξύ μας, ε;
Η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει. Ο Γιάννης πίσω του χαμογελά και χαίρεται που ξαναείδε τον φίλο του μετά από πολύ καιρό. Ανεβοκατεβάζω το κεφάλι δεκτικά χαμογελώντας, επισφραγίζοντας ακόμη ένα κοινό μυστικό μας. Τον κοιτάζω ξαφνιασμένη να απομακρύνεται και να χαμογελά. Άνετος. Τα πόδια μου δεν μπορούν καν να συρθούν στο κατώπι του να τον συνοδεύσω μέχρι την έξοδο και...

Ακόμη νοιώθω τα χείλη του στα δικά μου, άλλα το κρεββάτι ήταν πολύ άβολο και πετάχτηκα! Μου αρέσει που έρχεται απρόσκλητος στον ύπνο μου να μου δώσει δύναμη και χαμόγελο από μια κουραστική μέρα δουλειάς!

- Κερνάς ποτό;

2009-10-12T11:32:00.001+03:00

12:30 η ώρα το μεσημέρι το τηλέφωνο χτυπά. Στην αναγνώριση βλέπω ότι είναι κινητό. Το σηκώνω:
- Ναι!
- Κερνάς ποτό;
- Καλημέρα και σε σένα!
- Καλημέρα! Κερνάς ποτό;
- Κερνάω. Τι...
- Έρχομαι!
Κοιτάζω επίμονα το ακούστικο και προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει! Δεν πρόλαβα καν να τον ρωτήσω τι συμβαίνει κι εκείνος με ένα ξερό "έρχομαι" κλείνει το τηλέφωνο! Είναι η τακτική του αυτή να με προετοιμάζει για κάτι σοβαρό που του συμβαίνει. Ίσως κάπου να ήταν πελαγομένος και να ήθελε μια επιπλέον γνώμη. Ανησυχούσα! Καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα με το ερωτηματικό πάνω απ'το κεφάλι μου για το τι συνέβη. "Λες να τσακώθηκε με την γυναίκα του;", "Να έγινε κάτι στην δουλειά του;". Αλλά... "αφού πρόκειτε για ποτό κι όχι για καφέ, μάλλον μάλωσαν με την γυναίκα του". Ήμουν μπερδεμένη και τα ερωτήματα τα ίδια και τα ίδια κυλούσαν μέσα στο μυαλό μου. Ότι και να ήταν η πόρτα μου πάντα ήταν και είναι ανοιχτή.

Σε ένα τεταρτάκι βλέπω το αυτοκίνητό του να παρκάρει από κάτω. Διακρίνω κανονική οδήγηση και στο κάθισμα του οδηγού διακρίνονταν σακούλες από φούρνο. "Δεν έχει να κάνει με την γυναίκα του το θέμα" σκέφτηκα. Ε! Πως γίνεται να τσακωθείς με το έταιρον ήμισυ να σηκωθείς να φύγεις και πάνω στον απόλυτο εκνευρισμό σου να σκέφτεσαι ότι στο σπίτι δεν έχει ψωμί! Εντελώς άτοπο δείχνει! Τον βλέπω που διανύει το μπαλκόνι μου και στο πρόσωπο του διακρίνω αποφασιστικότητα. Δεν δείχνει ο άνθρωπος που ξέρω και συνήθως είναι να τρελένεται επειδή κάτι δεν του πάει καλά.
- Καλημέρα κι από κοντά! Μου λέει με χαμόγελο και μου σκάει δυο φιλιά στα μάγουλα.
- Λοιπόν τι να κεράσω; Τον ρωτάω.
- Ένα παγωμένο ποτήρι με νερό! Μου λέει και κάθεται έξω στο μπαλκόνι.
Του το κερνάω και κάθομαι κι εγώ προετοιμασμένη για παν ενδεχόμενο. Ίσως η εικόνα του να με ξεγελούσε κι απλά δεν ήθελε να μου δείξει ότι όντως τα πράγματα δεν ήταν καλά.
- Λοιπόν; Τι συμβαίνει; Τον ρωτάω.
- Από σήμερα είμαι ...άνεργος!
Ξαφνιάζομαι! Όχι για το γεγονός ότι θα είναι προσωρινά άνεργος, αλλά για το γεγονός ότι ο εργοδότης του τού το φυλούσε για μετά την άδεια να του ανακοινώσει τα καθέκαστα εντελώς ξαφνικά που όταν τον είδε το πρωί του λέει: "γιατί ήρθες; Φύγε και θα σου τηλεφωνήσω εγώ για τις αλλαγές που πρόκειτε να γίνουν γιατί τα πράγματα στην αγορά δεν πάνε καλά".
- Έχω από το πρωί που τρέχω να κάνω αιτήσεις, να περνάω από συνεντεύξεις και να στέλνω βιογραφικά με φαξ και βέβαια δεν στέκομαι μόνο σε αυτά. Θα θυμηθώ αυτά που είχα ξεχασμένα, το ντελίβερι, το σερβιτοριλίκι...
- Το ξέρω ότι εσύ δεν έχεις πρόβλημα. Όπου βρεις πας. Η γυναίκα σου τι λέει για όλα αυτά.
- Με στηρίζει. Δεν υπάρχει πρόβλημα σε αυτό κι ούτε είναι κάτι που φοβάται. Αλλά ξέρεις; Είναι το γαμώτο. Δίνεις τον εαυτό σου στη δουλειά και σε ανταμείβουν με ένα "γιατί ήρθες;". Ξεζούμισε όλες τις πιστωτικές του στις διακοπές και δεν έχει να της ξεπληρώσει και έτσι αποφάσισε να κάνει περικοπές.
- Δηλαδή;
- Με θέλει για μερική απασχόληση. Δεν έχουμε συζητήσει όμως για τα περαιτέρω αλλά φαντάζομαι τι θα μου προτείνει.
- Ο καθένας κοιτάζει να βολευτεί με όσο το λιγότερο κόστος. Να δουλεύεις τέσσερις ώρες καθημερινά, να σχεδιάζεις, να τρέχεις για μέτρα και στο τέλος τις παραπανίσιες ώρες που θα δουλεύεις γιατί το 4ωρο δεν θα σου είναι αρκετό... ούτε που θα σκεφθεί να στις πληρώσει.
- Έτσι το σκέφτεται και φαντάζομαι ήδη τι έχει να μου προτείνει. Μου βάζεις τώρα ένα μαρτινάκι;
- Δεν έχω.
- Και τι έχεις;
- Έλα να δεις!
Σηκώθηκε και κοιτάξαμε την κάβα στο σύνθετό μου.
- Χμ! Black Russian!
Γέλασα. Εντελώς αντίθετο το ένα απ'το άλλο ποτό. Απ'την διάθεση για βερμούτ, θα το'ριχνε στα ...σκληρά! Του έβαλα πάγο στο ποτήρι και έφτιαξε το ποτό στις δόσεις που ήθελε σε βότκα και καλούα!
Ξανακαθίσαμε στο μπαλκόνι. Τον κοιτούσα και σκεφτόμουν πως ήταν η πρώτη φορά που μετά από χρόνια οι δυο μας συζητούσαμε πρόσωπο με πρόσωπο. Μου θύμισε τις ημέρες που ελεύθεροι κι οι δύο από δεσμεύσεις και γάμους, τα λέγαμε μεταξύ μας, παίζαμε κάνα βιντεοπαιχνίδι, βλέπαμε καμιά ταινία στο βίντεο! Μου περιέγραψε πως τα πέρασε στις διακοπές του. Πόσο πολύ χαλάρωσε αυτές τις πέντε μέρες που του έδωσαν απ'την δουλειά -κι άνευ αποδοχών. Μου μίλησε για τον πεθερό του, που βάζει κάτω γενικώς όλες τις κακές πεθερές του κόσμου. Που δεν τον αφήνει να ζήσει να ήρεμα με την οικογένειά του χωρίς να παρεμβαίνει και να του εμφανίζεται ανεπιθύμητος σε ώρες ακατάλληλες. Που τον θυμώνει που η γυναίκα του έχει αδυναμία στον πατέρα της και πάντα θέλει να του δίνει αναφορά για τα πάντα και πολλές φορές τον έχει κρεμάσει για να πάρει το μέρος του πατέρα της.
- Ώρες-ώρες είναι τόσο δύσκολος άνθρωπος που μου έρχεται να ουρλιάξω! Μη σου πω ότι μπορεί και να του λέει πότε το "κάναμε"!
Μου τονίζει για το "κόλλημα" με το πατέρα της, το πόσο ξεροκέφαλη κι επίμονη γίνεται η γυναίκα του για ότι έχει να κάνει με τον πατέρα της, που τον παρουσιάζει τρανό παράδειγμα εργατικότητας και προκοπής! Τον κοιτάζω και γελάω. "Βαράτε με κι ας κλαίω" σκέφτομαι και χαμογελάω. Την αγαπάει την γυναίκα του, αλλά δεν αντέχει τον πεθερό του.
- Ξέρεις πόσες φορές έχω αρπάξει την κόρη μου να σηκωθώ να φύγω! Στο τσακ με προλαβαίνει στην πόρτα!
- Μην κάνεις βλακείες! Καλύτερα να φεύγεις εσύ και να πηγαίνεις μια βόλτα να ηρεμήσεις παρά να κάνεις κάτι τέτοιο. Και το παιδί δεν χρωστάει τίποτε να του φορτώνεις την έντασή σου.
- Μα για βόλτα παίρνω και την μικρή μου!
- Όμως η γυναίκα σου σίγουρα θα σκέφτεται το χειρότερο. Μην της το κάνεις αυτό. Καλύτερα να πεις "πάω μια βόλτα να ηρεμήσω" παρά να κάνεις τέτοια κίνηση.
- Κάτι τέτοιο όμως είναι αποτελεσματικό και για κάνα μήνα ηρεμώ!
- Είναι όμως προσωρινό. Είδες τι είπες; Ένα μήνα! Βρε Στράτο... τον έχεις τον τρόπο να φέρεις τα πράγματα με την γυναίκα σου όπως πρέπει να είναι. Πείσμα στο πείσμα κι απ'τους δύο φέρνει ένταση. Εσύ δεν λές ότι την αγαπάς; Αφού την αγαπάς θα πρέπει να ανέχεσαι καμιά φορά και το δικό της πείσμα.
- Ναι αλλά ώρες-ώρες γίνεται ανυπόφορη!
- Ώρες-ώρες! Όχι πάντα!
Δεν ήταν αγχωμένος απ'το θέμα της δουλειάς. Τον άγχωνε περισσότερο που είχαν τον "μπόγια" στο σπίτι κάθε λίγο και λιγάκι. Τον άγχωνε που ήταν σε εγρήγορση μη τυχόν και έρθει και τον βρει με τις πυζάμες, για παράδειγμα. Τον άγχωνε που ήθελε να κάνει πράγματα αλλά δεν μπορούσε γιατί ένιωθε ότι του είχαν δέσει τα χέρια. Τον τρέλαινε η σκέψη που στο παρελθόν ο πατέρας του, του έδινε το καθαριστήριο! Έτοιμη δουλειά, έτοιμη πελατεία! Και τώρα τι; Στο περίμενε για μια δουλειά και με προσωρινή αυτή των διανομών κατ'οίκων.
- Αν είχα έστω και λίγο μυαλό τότε που ο πατέρας μου με παρακαλούσε να πάρω το καθαριστήριο και να μην το πουλούσε, τώρα δεν θα τραβούσα όλα αυτά που περνάω!
Του χαμογέλασα. Το ήξερα από τότε που μάλιστα η μάνα του με παρακαλούσε να του βάλω μυαλό και να αναλάβει την επιχείρηση του πατέρα του. Δεν άκουγε κουβέντα. Δεν ήθελε να χαλάσει το χατήρι της γυναίκας του που κι αυτή απ'την πλευρά της κάποια στιγμή θα αναλάβει την επιχείρηση του δικού της πατέρα! Που όμως; Ο πεθερός του Στράτου είναι πια για σύνταξη αλλά δεν τα παρατάει και δεν λέει να παραδώσει την επιχείρηση. Κι ο Στράτος συνεχίζει να χτυπά το κεφάλι του για το καθαριστήριο!
Τον κοιτάζω και σκέφτομαι ότι αν είχαμε το μυαλό που έχουμε σήμερα, ίσως οι ζωές μας να ήταν διαφορετικές. Όπως ακριβώς τις ονειρευτήκαμε νεώτεροι κι όπως ακριβώς τις επιθυμήσαμε όταν μάθαμε ο ένας τον άλλον πολύ καλύτερα στην πάροδο του χρόνου!

Κάθισε ένα δίωρο! Φτιάξαμε μαζί ένα καλύτερο βιογραφικό, βγάλαμε μερικά αντίγραφα. Η επόμενη μέρα θα ήταν περισσότερο κουραστική γι'αυτόν. Θα χτυπούσε πόρτες και ίσως κάποια στιγμή η τύχη του χαμογελούσε περισσότερο!

Καλές Διακοπές!

2009-07-28T01:13:00.004+03:00

Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει το γράψιμο. Όμως, δεν μου κατεβαίνει κάτι! Θα μπορούσα να αναπολύσω όλα τα καλοκαίρια που συνδέονται με τον ..."έταιρο" Καπαδόκη, "Στράτο", όμως δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Αυτό το καλοκαίρι συναντιόμαστε όλοι μαζί πολύ τακτικά. Χαιρόμαστε την εποχή, πάμε για μπάνιο, παίζουμε με τα πιτσιρίκια του που έχουν μεγαλώσει και είναι αξιολάτρευτα, πίνουμε κάνα ποτάκι στα μπαλκόνια των σπιτιών μας, κουβεντιάζουμε, βγαίνουμε καμιά βολτούλα να πάρουμε τον αέρα μας... Φέτος είναι ένα χαλαρό καλοκαίρι και το απολαμβάνουμε! Απολαύστε το κι εσείς και να χαρείτε τις διακοπές σας είτε φύγετε είτε όχι! Θα τα πούμε σύντομα!

Φιλιά σε όλους κι όλες!

Τα δώρα της φιλίας

2009-07-01T01:43:00.002+03:00

Τα δώρα της φιλίας
γλυκιά ανάρτηση απ'την Μαργαρίτα!

Κι άλλο βραβείο!

2009-06-24T01:45:00.005+03:00

2 απανωτά σχόλια ήρθαν σήμερα για να μου ανακοινώσουν ότι κάτι με περίμενε στα blog τους. Να πω ότι δεν χαίρομαι; Θα είναι αμαρτία! Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι! Χαίρομαι που οι ιστορίες μου αρέσουν, χαίρομαι που κάτι σας θυμίζουν, χαίρομαι που δεν με ξεχνάτε. Σήμερα λοιπόν μου έδωσαν το βραβείο του "αγαπημένου blog" και ευθύνονται γι'αυτό ο Γιάννης Παππάς (εξαίρετος ποιητής της αγάπης και του έρωτα) και η everything53 (που αυτό κι αν ήταν έκπληξη μιας και δεν την επισκέπτομαι συχνά). Ειλικρινά σας ευχαριστώ για την εκτίμησή σας.
Και για να μην απορείτε.

Τον κύριο θα τον βρείτε εδώ: http://wwwiansss.blogspot.com/
Και την κυρία εδώ: http://everything53.blogspot.com/

Πρόκειτε για τους ανθρώπους που με τίμησαν. Αξίζει να τους διαβάζετε!

Ευχαριστώ και πάλι!

Βραβείο φαντασίας !!!

2009-06-06T01:31:00.004+03:00

Ήρθε η σειρά μου να το απονείμω σε ανθρώπους που η φαντασία τους κάνει απίστευτες δημιουργίες και χαρίζει εικόνες μοναδικές που στον κόσμο σαν αυτές... καμιά τους. Δεν θα έλεγα τελικά ότι ήταν δύσκολη η επιλογή μου για τους "τυχερούς". Εγώ λοιπόν αποφάσισα να χαρίσω το βραβείο σε 5 bloggers και την... πένα τους.

Η ουσία του βραβείου βασική:

Τα 5 πράγματα που με ωθούν στη δημιουργία ?

1. Η αγάπη μου για αυτό που κάνω
2. Η αγάπη μου για την ζωή
3. Η αγάπη μου για αυτόν που θα το κάνω (για όλους σας)
4. Όρεξη για δημιουργεία
5. Η ανάγκη μου (πλέον) για επικοινωνία με όλους τους φίλους μου (εσάς).

1. φτου & βγαίνω
2. Deep Blue Fairy - Μαργαρίτα
3. Άνοιγμα Ψυχής wwwiansss.blogSpot.com
4. "IΡΙΣ"
5. *Αναστασία*

Ελπίζω και οι 5 να μην σταματήσουν να μας ταξιδεύουν με την πένα τους!

Ακριβώς 36!

2009-06-03T10:28:00.004+03:00

Πως περνάνε τα χρόνια! Έρχονται και σου κατσικώνονται στην πλάτη που όσο κι αν τιναχθείς αυτά δεν λένε να φύγουν από επάνω σου. Θέλεις να είσαι μια ζωή νέος αλλά ο χρόνος δεν σου κάνει την χάρη. Είδες; Που είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια... που λέει και το άσμα! Μεγάλωσες κι εσύ! Κι από αύριο θα λες: 36+1 και πάει λέγοντας. Σαν να μετράς ημέρες που θα απολυθείς από φαντάρος, μέχρι να έρθει άλλη μια χρονιά γεμάτη στην πλάτη σου.
Όλα αυτά τα χρόνια μένοντας δίπλα σου έζησα και ζω την πορεία της ζωής σου μέχρι τώρα. Εκεί που άλλοι σίγουρα θα έλεγαν: ο "Στράτος" να σοβαρευτεί; Μπα! Τελικά απέδειξες περίτρανα ότι το κατάφερες. Μεγάλωσες! Προχώρησες επαγγελματικά! Έκανες οικογένεια με την γυναίκα που αγαπούσες απ'τα εφηβικά σου χρόνια και που την βρήκες στον δρόμο σου ξανά μπροστά πριν μερικά χρόνια και δεν την άφησες μέχρι που την κατάκτησες. Και που χωρίς να το καταλάβει κι εκείνη... βρέθηκε στην εκκλησία με μια κουλούρα στο κεφάλι! Αποκτήσατε δύο πανέμορφα αγγελούδια κι εσύ απέδειξες ότι είσαι άξιος πατέρας και νοικοκύρης! Λίγοι στην ηλικία σου αφοσιώνονται στο "ντάντεμα" των μικρών: να τα ταίσεις, να τα αλλάξεις, να τα μπανιάρεις και γενικά ότι κάνει μια μητέρα για τα παιδιά της. Σε κοίταζα με το μπιμπερό στο χέρι να ταίζεις την κόρη ή τον γιο και να σε θαυμάζω! Να κάνεις μπάνιο την κόρη ή τον γιο και να λέω "δεν μπορεί να είναι αυτός ο "Στράτος""! Ήξερα το πόσο αφοσιωνόσουν σε μια γυναίκα, αλλά η αφοσίωση σου στα παιδιά σου δεν περιγράφεται, είναι απλά αξιοθαύμαστη!
Έπιασες ακριβώς τα 36 που σημαίνει ότι ο κύκλος τους ολοκληρώθηκε κι όσο περνάνε οι ώρες τόσο περισσότερο μεγαλώνεις. Μπορεί τα πρώτα λευκά σου μαλλιά να προδίδουν το πέρασμα των χρόνων, όμως πάντα στα μάτια σου θα βλέπω τον άνθρωπο που πάντα ξέρω, εκείνο τον ατίθασο έφηβο που ήθελε οι άλλοι να χαίρονται και να διασκεδάζουν όσο κι αν η ζωή τα έφερνε διαφορετικά!
Θέλω να είσαι έτσι πάντα! Θέλω να είσαι ευτυχισμένος και γεμάτος ζωή! Θέλω να συνεχίζεις να προχωράς δυνατός και γερός και να μην λυγίζεις στις δυσκολίες που φέρνει καμιά φορά η ζωή! Χρόνια πολλά γεμάτα υγεία και δύναμη!

Και μόλις σήμερα παρέλαβα ένα βραβείο για το blog κι ευχαριστώ τον "Ψαρότοπο" γι'αυτό. Η διανομή ξέρω ότι πρέπει να γίνει σε άλλους 5 bloggers αλλά θα το κάνω σύντομα. Σήμερα είναι μια μέρα ξεχωριστή και θα ήθελα αυτό το βραβείο να το μοιραστώ και να το αφιερώσω στον απόλυτο εμπνευστή μου, στον "Στράτο". Θέλω να αποτελεί ένα μικρό δωράκι-έκπληξη σήμερα που έχει την γιορτή του!

Μεγαλώνουμε το ξέρεις;

2009-05-26T12:53:00.001+03:00

Οι κροτάφοι μας γκριζάρανε! Με κοιτάζω στον καθρέφτη κι αποζητώ την χαμένη μου νιότη! Οι γράμμες έκφρασης είναι πολύ πιο έντονες και μου υπενθυμίζουν ότι έχω μεγαλώσει αρκετά. Ρυτίδα δεν με έχει επισκεφθεί ακόμη αλλά οι γκρίζες ρίζες όταν μεγαλώνουν τα βαμμένα μου μαλλιά μου το υπενθυμίζουν! Σε κοιτάζω κι έχεις μεγαλώσει το ίδιο. Τα μαύρα σου μαλλιά φιλοξενούν τα πρώτα λευκά και οι κρόταφοί σου έχουν γκριζάρει καιρό τώρα. Γερνάμε σε μια όμορφη ηλικία γιατί η ζωή μας τα έχει φέρει έτσι ώστε την ανεμελιά να την αποζητάμε μόνο σε τραγούδια, φωτογραφίες κι αναμνήσεις!
- Είμαι 41! Σου λέω. Με κοιτάς με βλέμμα απορίας.
- Είσαι τόσο; Με ρωτάς ξαφνιασμένος.
Ναι είμαι τόσο! Τα χρόνια πέρασαν σαν νερό, δεν το κατάλαβες; Για σκέψου: πως ήμασταν και πως είμαστε τώρα; Και μη μου πεις πως δείχνω μικρότερη. Όλοι μου το λένε. Στην δουλειά πάντα απορούσαν πως είναι δυνατόν να δείχνω 10 χρόνια μικρότερη! Ίσως είναι το "σκαρί" μου τέτοιο! Ίσως να φταίει η κληρονομικότητα! Αυτό όμως δεν με πτοεί. Δεν το χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία για να μου δώσω την ανακούφιση της νιότης. Τα μαλλιά μου μού το υπενθυμίζουν είτε μου αρέσει είτε όχι. Τις φωτογραφίες τις κρύβω επιμελώς και το μόνο που θυμίζει τα χρόνια που περνάνε είναι η ταυτότητά μου. Εκείνη που είχα βγάλει στο Λύκειο και η φωτογραφία είναι βγαλμένη απ'τα χρόνια της εφηβείας! Με τα μαλλιά περιποιημένα στο φυσικό τους καστανό χρώμα και ...χαίτη! Ήταν της μόδας τότε! Θυμάσαι; Μας έπιανε μια τρέλα ποια θα έχει τα ομορφότερα μαλλιά χαίτη. Αλλά εσύ τι να θυμάσαι από τότε; Η δική σου η έννοια ήταν να τρέχεις πίσω απ'τα κορίτσια για να δείχνουν αν ενδιαφέρονται για σένα! Φαντάζομαι ότι έτσι θα ήταν, απλά γιατί δεν σε ήξερα τότε. Σαν όνομα μόνο που καμιά φορά σε ανάφερνε ο αδερφός μου. Είδες τώρα κάθομαι και σκέφτομαι πως είναι σαν να σε ξέρω μια ζωή. Ίσως και πολύ πριν έρθουμε στην ζωή! Δεν σε ήξερα, άλλα όταν σε έμαθα ήταν σαν να σε ήξερα πάντα! Είδες; Τα χρόνια περνάνε και κάθομαι και σκέφτομαι πόσα χρόνια τελικά παραμένουμε τόσο καλοί φίλοι! Και είμαι 41! Ναι είμαι τόσο. Δεν μου αρέσει να το λέω, αλλά είμαι 41!
- Γιατί εσύ πόσο είσαι; Σε ρωτάω για να σου υπενθυμίσω ότι ο χρόνος δεν κάνει παύση.
- Εδώ που τα λες: 36!
Σκύβεις το βλέμμα με θλίψη προφανώς επειδή εκείνη την στιγμή σου πέρασαν απ'το μυαλό σαν αστραπή εικόνες απ'την ζωή σου! Πως απ'την στιγμή που περπάτησες άρχισες το κυνήγι! Το μυαλό σου ήταν μόνιμα πως να εντυπωσιάσεις τα κορίτσια, πως να "φανείς" στους φίλους σου. Όμως σου έχω κι ελαφρυντικά: φιλότιμο και πραγματικός φίλος! Πάντα ήσουν εκεί όποτε σε χρειάστηκα, πάντα είσαι εδώ όποτε σε χρειάζομαι. Κανείς δεν ξέρει τόσα πολλά πράγματα για μένα από επιφανειακά μέχρι πολύ προσωπικά! Μόνο εσύ! Πάντα ήσουν δίπλα μου όποτε στο ζήτησα ανεχόμενος δύσκολες συμπεριφορές! Ξέρεις κάτι; Αν δεν ήσουν εσύ ίσως σήμερα να μην ήμουν η προσωπικότητα που είμαι. Η αυτοκαταστροφή πάντα γυρνούσε στο μυαλό μου. Αν δεν ήσουν εσύ, τώρα ίσως να ήμουν αλκοολική! Αν δεν ήσουν εσύ, τώρα θα ήμουν ένας φοβισμένος καταθλιπτικός άνθρωπος επειδή κάποιος θέλησε να εκμεταλευτεί στο έπακρο και με τον πιό άσχημο τρόπο μια αγνή επιθυμία μια αγνή πρόθεση. Αποφεύγω να θυμάμαι εκείνο το βράδυ γιατί με πονάει, αλλά η σκέψη σου ήταν δίπλα μου. Μου είχε κοπεί η ανάσα, ένιωθα τα βλέμματα των άλλων να με κοιτάζουν περίεργα που έκλαιγα με αναφιλητά για το τι παραλίγο να μου συνέβαινε, αλλά η σκέψη σου με ανάσταινε και μου έδινε ζωή. Ήσουν ο λόγος για να το ξεπεράσω και να σταθώ στα πόδια μου. Ήθελα όποτε θα με επισκεπτόσουν να με έβλεπες χαρούμενη κι ευτυχισμένη. Και το είχα καταφέρει. Στα χρόνια που πέρασαν ποτέ δεν σου είπα τίποτε. Δεν ήθελα να με λυπηθείς κι ούτε ένα άσχημο γεγονός μιας ατυχούς γνωριμίας να ήταν η αφορμή να με προσέξεις περισσότερο. Σου είχα υποσχεθεί και σου είχα γράψει πως οι επιλογές στην ζωή σου ήταν δικές σου κι ότι θα σου στεκόμουν όποια κι αν ήταν η απόφαση κι ας ήταν εις βάρος μου. Νομίζω ότι μέχρι τώρα η υπόσχεση αυτή έχει κρατηθεί. Και νομίζω ότι όταν πια σχεδόν πρόσφατα σου εξομολογήθηκα για το τι είχε συμβεί τότε που εσύ ήσουν μακριά φανταράκι, πιστεύω ότι θα σου φάνηκε απίστευτο. Όμως μόνο εγώ ξέρω το πως ήταν και που το βίωσα αυτό που μου συνέβει. Μια επίθεση παραμένει επίθεση και σου αφήνει φοβίες. Εγώ επέλεξα να απομακρύνω τις φοβίες αυτές. Δεν ήθελα να βγω απ'το σπίτι. Για λίγο ένιωθα ότι δεν υπήρχε άνθρωπος να εμπιστευτώ. Κι αν με ρωτήσεις "και οι φίλες σου;". Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν να μου προσφέρουν βοήθεια. Ίσως και να μου έλεγαν "καλά να πάθεις, που μου θέλεις και ρομαντζάδες". Αυτό είναι ακραίο, δεν θα μου το έλεγαν αλλά δεν νομίζω ότι θα ήξεραν να μου συμπαρασταθούν. Ίσως και να'καναν τον σταυρό τους που ήταν τυχερές που δεν τους είχε τύχει κάτι τέτοιο! Γι'αυτό κι έγινα εσωστρεφής κι επιφυλακτική με τους πάντες. Μόνο με σένα δεν ήμουν έτσι. Ήσουν εδώ. Πάντα! Η σκέψη σου κι η εικόνα σου ήταν καταγραμμένη στο μυαλό μου κι όταν την αντίκριζα ένιωθα καλά. Η κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν και διαφορετική. Και προχωρούσα. Με αργά βήματα, αλλά προχωρούσα με την σκέψη σου πλάι μου. Και η ίσως αυτή η μόνιμη σκέψη με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Τα αναλογίζομαι όλα αυτά κι όταν αρχίζω να υπολογίζω και τα χρόνια, με στενοχωρεί.
Τίποτε δεν είναι όπως πριν. Σε κοιτάζω στα μάτια και προσπαθώ να κλέψω την εικόνα τους για να δω τι είναι αυτό που ονειρεύεσαι, τι γράφει εκεί η σκέψη σου. Σκύβεις το κεφάλι για να μην δω τίποτε και όταν ρίχνεις το βλέμμα σου στο δικό μου είναι σαν να χάθηκε εκείνη η θολή εικόνα της σκέψης σου κι αμέσως με πάει αλλού. Αμέσως με ξυπνάει και είναι σαν να μου λέει "να εδώ είμαι και παραμένω". Το ξέρω! Αυτό το ξέρω! Ακόμη και μια "καλημέρα" απ'το τηλέφωνο είναι ικανή να με κάνει να αλλάξω διάθεση. Ακόμη και μια ξαφνική στιγμή έστω με ένα τραγούδι στο ράδιο να μου φτιάξεις την διάθεση, γιατί κάτι έχει να μας θυμίζει. Να πως έγινε τις προάλλες. Βγαίναμε όλοι παρεούλα κι εσύ στο αυτοκίνητο με το που έβαλε στο ράδιο το Holiday σαν έπαθες αναλαμπή. Το έβαλες σχεδόν στην διαπασών.
Εκείνες οι διακοπές μας! Αχ! Όνειρο θερινής νυκτός! Στο έχω πει πολλές φορές: θα ήθελα να γυρνούσε για λίγο ο χρόνος να το ξαναζήσω. Έντονα όπως ήταν. Με τα ίδια συναισθήματα, με την ίδια σκατά ψυχολογική διάθεση, με τις ίδιες σκέψεις. Τέτοιες διακοπές συνήθως μένουν μια ανάμνηση και τίποτε δεν μένει να φέρνουν πίσω για να υπάρχει. Εμείς όμως το καταφέραμε. Οι διακοπές εκείνες ήταν η αφορμή για να δεθούμε περισσότερο. Να σε μάθω περισσότερο και να συνειδητοποιήσω ότι ο λόγος που σε απεχθανόμουν ήταν εντελώς ανούσιος κι ανόητος. Εσύ ήσουν εκεί κι επέμενες. Άραγε έκανες καλά; Εγώ νομίζω ότι ναι, καλά έκανες! Ένιωθα ότι με τον τρόπο σου με τραβούσες απ'το χέρι για να με βγάλεις απ'το χείλος της αυτοκαταστροφής μου. Συναισθηματικά χάλια ήμουν. Και δεν έτρωγα. Έτσι με τιμωρούσα. Δεν το καταλάβαινα τότε, αλλά η εμμονή μου να γίνω ένα ..."θεϊκό κορμί" δεν ήταν τίποτε άλλο από μια τιμωρία για μένα να χαθώ, γιατί αισθανόμουν ότι δεν υπήρχα. Η παγίδα του έρωτα που δεν ήταν έρωτας μου είχε φέρει τα πάνω κάτω. Η μία αλλαγή μετά την άλλη με είχε ξαφνιάσει. Δεν ήξερα από που να πιαστώ. Προσπαθούσα να μην σκέφτομαι, αλλά ήταν αναπόφευκτο. Ένιωθα μέσα μου μπουκωμένη. Έτοιμη να εκραγώ. Ο θυμός μου έβγαινε αργά-αργά κι ευτυχώς που με τον τρόπο σου τότε με έκανες να τον ξεθυμάνω, να τον ξεχάσω και να δω τα πράγματα με άλλο μάτι. Όλα όσα είχαν στριμωχθεί στο κεφάλι μου έμπαιναν σε μια σειρά. Αν και κάτι μέσα μου με έκανε να μην περιμένω πολλά από εσένα. Προσπαθούσες να κάνεις τις διακοπές όμορφες και για τους τρεις μας και το είχες καταφέρει. Και γενικά ότι στιγμές ζούσαμε στην ανέμελη ζωή μας πάντα κάτι είχαμε να θυμόμαστε. Να προχθές ο Γιάννης θυμήθηκε τις βραδιές που ξημερωνόσασταν στο σπίτι μου παίζοντας στο playstation ποδοσφαιράκι. Θυμήθηκε εκείνον τον παλιό καναπέ που τον είχαμε λιώσει απ'το κάτσε-σήκω όταν παίζαμε βιντεοπαιχνίδια και "χτυπιόμασταν" όταν χάναμε ή με βρίζατε κι οι δύο επειδή συμπτωματικά όταν σας ρωτούσα αν κάνατε save στο παιχνίδι αμέσως η κονσόλα κολούσε, βλέπαμε βίντεο, κουβεντιάζαμε... Στιγμές ανεμελιάς Στράτο μου! Που δεν γυρνάνε πίσω. Και δυστυχώς δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε έστω λίγες στιγμές παραπάνω για να τις προσθέσουμε στον κατάλογο αναμνήσεων της ζωής μας. Εσύ στο δικό σου σπίτι με την οικογένειά σου κι εγώ στο δικό μου με τον σύζυγο και δεν μπορούμε έστω ένα καφέ να πιούμε οι δυο μας όπως κάναμε πάντα όταν νιώθαμε την ανάγκη! Τώρα τον ρόλο του "καφέ" παίζει το τηλέφωνο ή το e-mail όταν θέλουμε να πούμε δυο κουβέντες. Είναι όμως εντελώς άψυχη η επικοινωνία αυτή. Δεν μπορώ να την ανταλλάξω με το να είσαι μπροστά μου να μου τα "χώνεις" (με την καλή έννοια) για να με συνεφαίρεις, να με πιάνεις απ'το χέρι για να μου πεις μια κουβέντα συμπαράστασης ή μια αγκαλιά όταν νιώθω εντελώς χαμένη.
Για αυτό και σήμερα δεν ξέρω τι με έπιασε και κάθομαι και γράφω όλα αυτά. Παράπονο πέστο, εξομολόγηση πέστο... όπως θες πέστο! Ένιωσα την ανάγκη να γράψω σκέψεις που πολλές φορές ήταν ανάκατες στο κεφάλι μου και ίσως επειδή εκείνη η κουβέντα "είσαι 41;" που με ρώτησες κάπως περίεργα μου έκατσε στο μυαλό. και σήμερα καθώς κοιταζόμουν στον καθρέφτη μου η μία σκέψη έφερνε την άλλη και οι γραμμές έκφρασης μου θύμιζαν πως ναι είμαι 41, αλλά είμαι εδώ. Καλύτερος άνθρωπος, προσγειωμένη, συνετή, έμπειρη και συνηθισμένη πια απ'τα χαστούκια της ζωής που έχω φάει και τρώω κατά καιρούς. Είμαι 41 και χαίρομαι που δεν αυτοκαταστράφηκα, χάρη σε σένα!

Aγαπημένο τραγούδι!

2009-05-14T15:55:00.003+03:00

Η πρόσκληση προήλθε μέσα απ'το blog "Ψαρότοπος" του Λάμπρου. Ειλικρινά είναι δύσκολη η επιλογή να ψάξω μέσα στην πληθώρα των αγαπημένων μου τραγουδιών το πιο αγαπημένο. Εδώ έχω φτιάξει 4 συλλογές (τις βλέπετε καρφιτσωμένες παραπάνω) με όλα τα αγαπημένα τραγούδια που για κάποιο λόγο το κάθε ένα από αυτά κάτι σημαίνει. Τελικά σκεπτόμενη πιο είναι τελικά το πιο αγαπημένο... θυμήθηκα ότι πριν από μερικούς μήνες που βγήκαμε μεγάλη παρέα, ο Στράτος προσπάθησε να με ξαφνιάσει με ένα τραγούδι που ήταν απ'τα αγαπημένα μας και που κουτσά-στραβά τραγουδούσαμε στο πήγαιν'έλα των διακοπών μας τότε. Τον ρώτησα ποιό ήταν το τραγούδι που ζήτησε κι εκείνος επέμενε να μη μου πει για να μου κάνει έκπληξη.
Ήμουν σίγουρη 100% ότι αυτό που είχε ζητήσει δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί, μιας και οι νεώτεροι DJs έχουν περιορισμένο ρεπερτόριο σε παλιά τραγούδια. Το μουσικό πρόγραμμα εκείνης της βραδιάς άλλαζε συνεχώς κι από την στιγμή πλέον που δεν είχε μπει το τραγούδι που ζήτησε δεν υπήρχε περίπτωση μία στο εκατομμύριο να μπει στην συνέχεια του προγράμματος.
- Τελικά ποιό τραγούδι ζήτησες;
Ρώτησα τον Στράτο περίεργη, γιατί είχε κάμποση ώρα που με πιλάτευε με την επιμονή του να μη μου πει για να μου κάνει έκπληξη.
- 50 ways to leave your lover. Αυτό που ακούγαμε τότε όχι την παλιότερη έκδοση.
Εννούσε την έκδοση του '92. Ήταν αδύνατο να υπάρχει το τραγούδι κι αν το είχε ο DJ θα ήταν μόνο από καθαρή σύμπτωση. Εδώ δεν το'χε ο google! Φρόντισα όμως να υπάρχει αποτέλεσμα, ανεβάζοντάς σε μορφή βιντεακίου (!!!) στο youtube. Απολαύστε το, και ψιθυρίστε το όπως σας αρέσει. Καλή ακρόαση.

Και Στράτο: ευχαριστώ!

The problem is all inside your head
She said to me
The answer is easy if you
Take it logically
I’d like to help you in your struggle
To be free
There must be fifty ways
To leave your lover

She said it’s really not my habit
To intrude
Furthermore, I hope my meaning
Won’t be lost or misconstrued
But I’ll repeat myself
At the risk of being crude
There must be fifty ways
To leave your lover
Fifty ways to leave your lover

CHORUS:
You just slip out the back, Jack
Make a new plan, Stan
You don’t need to be coy, Roy
Just get yourself free
Hop on the bus, Gus
You don’t need to discuss much
Just drop off the key, Lee
And get yourself free

She said it grieves me so
To see you in such pain
I wish there was something I could do
To make you smile again
I said I appreciate that
And would you please explain
About the fifty ways

She said why don’t we both
Just sleep on it tonight
And I believe in the morning
You’ll begin to see the light
And then she kissed me
And I realized she probably was right
There must be fifty ways
To leave your lover
Fifty ways to leave your lover

CHORUS

Μια χούφτα άμμο θα σου φέρω...

2009-05-12T00:37:00.003+03:00

Μια χούφτα άμμο θα σου φέρω, να δω τους κόκκους της να κυλούν ανάμεσα στα μικρά σου δάχτυλα και να πέφτουν ένας ένας επάνω στα λυγισμένα σου γόνατα.

Μια μικρή κλεψύδρα τα χέρια σου.

Να περνάει ο χρόνος ανάμεσά τους και μόλις φανεί να τελειώνει, κάτι να αρχίζει από την αρχή.

Είμαι εδώ δίπλα σου γιατί δεν θέλω να περιμένω την δεύτερη ζωή που μάλλον δεν έχουμε. Κι αν ήξερα ότι είχαμε, όμως, πάλι το ίδιο θα έκανα.

Άπλωσε το χέρι σου.

Με την πένα του dim juanegro. Διαβάστε το πλήρες κείμενο εδώ.

Λάθος εποχή

2009-04-30T02:24:00.004+03:00

Μου έδωσε σημάδι. Μου έστειλε ένα chain mail λεγόμενο και το χάρηκα. Ίσως επειδή πια όταν θα κοιτάζω τα e-mail μου να έχει περισσότερο ενδιαφέρον. Όμως αφού του απάντησα με mail σκέφτηκα πως ίσως να ήταν κάποια παγίδα από τρίτο πρόσωπο. Από καλοθελητή που θέλει να του βάλει τρικλοποδιά. Για να σιγουρευτώ ότι το mail προερχόταν απ'τον ίδιο του τηλεφώνησα για την σχετική επιβεβαίωση και τον ενημέρωσα για την βιαστική μου επιλογή να του απαντήσω.Ειλικρινά ένιωσα απίστευτη ανακούφιση όταν με βεβαίωσε πως αυτός το είχε στείλει. Και το τηλεφώνημα είχε την σχετική συνέχεια με την παράκληση, του να "αναλάβω" να του κάνω ξανά την εγγραφή του στο blog μιας και την προηγούμενη διεύθυνση την είχε διαγράψει, να του στείλω με mail την διεύθυνση του blog κλπ.. Σιγά το σπουδαίο θα μου πεις! Δεν ξέρω αν με πιάνεις, αλλά με τον "Στράτο" η επικοινωνία μας καμιά φορά έστω και μέσω e-mail είναι πιο ...ενδόψυχη και πιο ειλικρινής! Άσε που μέσω αυτού τολμάμε να μιλάμε για πράγματα που ίσως να τα λέγαμε σε μια φιλική έξοδο για καφέ, που απλά είναι όνειρο, μια καταπιεσμένη επιθυμία και των δυο μας. Και που το θεωρώ απίθανο να γίνει πραγματικότητα! Στο βαθός δεν μου αρέσει η επιλογή του να βγάζω τα εσώψυχα μου στο mail, αλλά "απ'το ολότελα..."!

Το καταχάρηκα το σημάδι του και σήμερα κάπου πήρε το αυτί μου το "Λάθος εποχή" του Πέτρου Γαϊτάνου. Τότε που το έπαιζα στις εκπομπές μου στο ραδιόφωνο δεν είχα δώσει και ιδιαίτερη σημασία στους στίχους όσο με είχε συνεπάρει η μοναδική μουσική του Σπανουδάκη. Θυμάμαι την εικόνα μου εκεί στην ημιυπόγεια δισκοθήκη του ραδιοφώνου, να χαζεύω το εξώφυλλο του δίσκου και να αναρωτιέμαι αν η μουσική κολλά με το είδος που εγώ έπαιζα (ποπ ελληνικά και ξένα). Αποτέλεσμα ήταν το τραγούδι να με μαγέψει, να γίνει must στην εκπομπή απ'τους ίδιους τους ακροατές μου και να μισώ ακόμη περισσότερο τότε τον "Στράτο" που' που τον έχανες που τον έβρισκες, ήταν μέσα στο ραδιόφωνικό στούντιο για να παρακολουθεί το πως γίνονται οι εκπομπές. Κι εγώ; Να βγάζω καπνούς απ'την μύτη κι απ'τα αυτιά, γιατί η παρουσία του κατά κάποιο τρόπο με εκνεύριζε (δεν ξέρω και γιατί και πως προήρθε) και συνήθως δεν έβγαινε η εκπομπή μου όπως την ήθελα! Δεν γούσταρα με τίποτε την στιγμή που τραγουδούσα όσο έπαιζε ένα τραγούδι να ακούει το φάλτσο μου ο ηχολήπτης κι ο "Στράτος" παρέα και να χτυπιούνται στα πατώματα απ'τα γέλια!

Όπως και να'χει όμως ειλικρινά θα ήθελα να ξαναζούσα εκείνα τα χρόνια. Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν τα λόγια που πρέπει για μια περίπτωση σαν την δική μας:

Λάθος εποχή ήταν να βρεθούμε
Λάθος εποχή είναι αυτή που ζούμε
Τι να πω εγώ, τι να πεις κι εσύ

Λάθος εποχή τ' όνειρο τελειώνει
λάθος εποχή τι να ξημερώνει

Ποιος μπορεί να πει, ποιος μπορεί να δει;

Κι έτσι σ' αγαπώ κι έτσι σε αγγίζω
κι αν σε χάνω εδώ κάπου σε κερδίζω

Λάθος εποχή ξεκινάμε πάλι
Λάθος εποχή πάμε για μιαν άλλη
Φτάνει εγώ κι εσύ να 'μαστε μαζί

Tηλεπάθεια!

2009-04-23T13:14:00.002+03:00

- Δεν το πιστεύω με αυτό που συνέβη!
- Τι πράγμα;
- Ότι σε σκεφτόμουν να σου τηλεφωνήσω για να σας ευχηθώ!
- Σε πρόλαβα!
- Δεν πρόλαβα να ακουμπίσω το χέρι στο ακουστικό και πήρες!
- Έχουμε τηλεπάθεια εμείς οι δύο!
- Μαρίνα, αυτή την στιγμή έχω πασαληφτεί με αφρό απ'τον φραπέ! Μου 'φυγε το ποτήρι με τον καφέ μόλις είδα την αναγνώριση στο τηλέφωνο.
- Μα δεν είναι η πρώτη φορά που μας συμβαίνει αυτό! Πάντα αν σκεφτούμε ο ένας τον άλλο ενεργούμε τηλεπαθητικά! Είμαστε φαινόμενο εμείς παιδί μου, δεν εξηγείτε αλλιώς!
- Αν σκεφτόμουν κάναν αριθμό για λαχείο δεν θα πετύχαινε έτσι!
- Λαχείο από μόνοι μας είμαστε!

Ανταλλάξαμε ευχές μεταξύ μας, μέχρι την επόμενη τηλεπαθητική επικοινωνία μας!

Kαλό Πάσχα

2009-04-15T16:52:00.003+03:00

Είχαμε καιρό να πούμε μια κουβέντα! Να ακούσω την φωνή του έστω... Να πάρω την δόση μου απ'την παρουσία του έστω κι απ'την γραμμή του τηλεφώνου! Βέβαια η τύχη μας παίζει στα δαχτυλά της κάθε φορά κι έτσι πάντα μας φυλάει μια μικρή έκπληξη στην στροφή του δρόμου, την αμέσως επόμενη μέρα! Έτσι ξαφνικά κι ανάπαντεχα! Σαν κάτι μέσα στο κεφάλι μου με παρακινούσε να πάω από εκεί πρώτα! Στο σούπερ μάρκετ ήθελα να μπω και στρίβοντας να'τος μπροστά μου πανέμορφος με εκείνο το έξυπνο βλέμμα που υπόσχεται πολλά αλλά απλά υπόσχεται, φρέσκος και μυρωδάτος, με τον αέρα του ανθρώπου έτοιμου για όλα, με το δερμάτινο παλτό να του πηγαίνει απίστευα και το μαλλί καρφάκι να του κρύβει χρόνια απ'την ηλικία του! Η αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος τον άλλαξε. Φαινόταν πόσο καλό του έκανε! Το χαμόγελο του γνήσιο που χαιρόταν που συναντιόμασταν έστω κι έτσι τυχαία.
- Στον ουρανό σε γύρευα στην γη σε βρήκα, του είπα χαρούμενη!
Μου χαμογέλασε και μου έσκασε δυο φιλιά στο μάγουλο. Με καλημέρισε. Έτρεχε για δουλειές της δουλειάς του. Η τσάντα του που κρεμόταν απ'τον ώμο του έδειχνε βαριά! Σίγουρα γεμάτη χαρτιά, τιμολόγια και λογαριασμούς. Δεν τον ρώτησα. Δεν τον χόρταινα να τον κοιτάω. Αμέσως η ματιά μου έπεσε στην πληγή κάτω απ'το σαγόνι του. Είχε κοπεί βαθιά στο ξύρισμα! Αρχίσαμε τα "που πας" και "τι κάνεις"! Εδώ το είχα, στην άκρη στα χείλη μου να του ζητήσω να πηγαίναμε για έναν καφέ στα γρήγορα. Το ξέχασα όμως την ίδια στιγμή. Η επιθυμία να βγούμε για έναν καφέ όπως κάναμε όταν ήμασταν ελεύθεροι, ήταν απλά ένα όνειρο. Και είχαμε τόσα να πούμε και να μοιραστούμε απ'το να τα λέμε με μισόλογα και στα γρήγορα απ'το τηλέφωνο. Πνιγόμαστε να μιλήσουμε για ότι μας μπουκώνει καθημερινά και με στενοχωρεί το γεγονός ότι η αυτή η δεμένη ελεύθερη αγνή φιλία που είχαμε, τώρα είναι δεσμευμένη για τα καλά απ'τα "πρέπει" και τα "μη"! Όπως και να'χει αυτή η τυχαία συνάντησή μας σήμερα ήταν για μένα ένα όμορφο πασχαλινό δώρο που την ανάμνησή του θα την πάρω μαζί μου τώρα στις γιορτές μέχρι να τον ξαναδώ!

σε όλους μας!

Παντοτινά!

2009-03-24T11:31:00.002+02:00

Ξαφνικά τον βλέπω να σταματάει στα σκαλιά του σπιτιού μου με το "παπάκι" του! Κάπου είχε πετύχει μάλλον τον σύντροφό μου και του έκανε την εξυπηρέτηση να τον φέρει μέχρις εδώ. Ότι κι αν έκανα εκείνη την στιγμή στην αυλή για μένα δεν είχε κανένα νόημα καμία σημασία. Τα παρατάω και με μια δρασκελιά τρέχω και τον αγκαλιάζω. Με την γωνία των ματιών μου διέκρινα μια μικρή ενόχληση απ'τον σύντροφό μου. Δεν με ένοιαξε! Σημασία είχε για μένα ότι αυτό που επιθυμούσα μόλις είχε γίνει πραγματικότητα. Είχε γκριζάρει πολύ αλλά έδειχνε απίστευτα γοητευτικός με την αθλητική του φόρμα. Ξαφνιάστηκε με την αστραπιαία κίνησή μου και χαμογέλασε.
- Μου έλειψες! του ψιθύρισα παιχνιδιάρικα στο αυτί.
Δεν μου μίλησε. Απλά χαμογέλασε όταν τον άφησα να ανασάνει απ'το σφίξιμό μου! Τον κοίταζα όσο μιλούσαν με τον σύντροφό μου κι ο Στράτος της καρδιάς μου με έκανε απίστευτα χαρούμενη έστω και γι'αυτό το λίγο. Εισπράττω το χαμόγελό του. Ετοιμαζόταν να μας αφήσει και ξαφνικά γυρνάει σε μένα:
- Anytime i need you i know that you're always here!

Είπε στα αγγλικά -γνωρίζοντας ότι ο σύντροφός μου δεν ήταν και καλός γνώστης της γλώσσας- και βάζει το χέρι του στο σημείο της καρδιά του. Ο σύντροφός μου δεν έκανε τον κόπο να ασχοληθεί και να μεταφράσει και να αντιδράσει ανάλογα. Ήξερε ότι με τον Στράτο μας έδεναν πολλά περισσότερα και δεν ήθελε να κόψει τον οποιοδήποτε δεσμό. Του χαμογέλασα για την κατανόηση και κοίταξα τον Στράτο που το βλέμμα του δεν έλεγε να το πάρει από επάνω μου:
- Always! του απαντάω και μένω ακίνητη.
Η απάντησή μου ήταν ξαφνικά σαν να χάθηκε στο σύννεφάκι καυσαερίου που άφησε το "παπάκι" του καθώς έφευγε, μα ήξερα ότι με σκεφτόταν.

Άνοιξα τα μάτια μου έχοντας ένα μεγάλο χαμόγελο! Το σκοτάδι του χώρου με έφερε στην πραγματικότητα. Όμως με τίποτε δεν θα άλλαζα αυτή την μοναδική επίσκεψη στον ύπνο μου, για να μου δηλώσει ότι παρά τις αλλαγές της ζωής του, η σκέψη του τουλάχιστον μπορεί να κάνει ξαφνικές επισκέψεις σε χρόνο ανύποπτο!

Anything - Edyta Gorniak

I would do, I would do anything
For you anything, anything
I would do anything for you

If it is faith you are needing
If it's the air I'm breathing
I would give it all to you

If it's a dream your after
I'll help you get there faster
If that is what you want to do

I would do, I would do anything
For you anything, anything
I would do, I would do anything
For you anything, anything

If it's alone your feeling
If life has lost all meaning
I promise you I'm listenig

And if it's the truth you're seeking
If you need a secret keeping
You know you can trust in me

I would do, I would do anything
For you anything, anything
I would do, I would do anything
For you anything, anything

I'd even let you walk away
If you didn't want to stay
I could not love you more than this

I would do, I would do anything
For you anything, anything
I would do, I would do anything
For you anything, anything

Nothing I would not give
Nothing I would not do
Nothing I would not say
Nothing I would not give

Τώρα πια κενό!

2009-03-09T02:42:00.003+02:00

Δεν θέλω να μετράω τις μέρες. Δεν μου αρέσει. Αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω την στιγμή που περαστικός απ'το σπίτι μου ήθελε να μου πει τα νέα του:
- Φτιάξε μου έναν καφέ και κάτσε να σου πω.
- Συμβαίνει κάτι;
- Ναι! Πρέπει να κάτσεις πριν πω το οτιδήποτε.
Δεν μπορούσε να πάει το μυαλό μου σε κάτι συγκεκριμένο. Τι ήταν αυτό που ήθελε να μου πει και που έπρεπε οπωσδήποτε να καθίσω; Έφτιαξα τον καφέ του, κάθισα και περίμενα να ακούσω. Με κοιτάζει στα μάτια:
- Τα ξέρουν όλα!
Νιώθω να ζαλίζομαι, αλλά κρατώ την ψυχραμία μου για χάρη του συντρόφου μου που καθόταν δίπλα μου. Νιώθω να χάνεται ο κόσμος μου και ο μικρός μου θυσαυρός να παραβιάζεται από κλέφτες!
- Δηλαδή; Απορώ ψύχραιμη και περιμένω να δώσει μια πιο σαφή απάντηση.
Αρχίζει να εξιστορεί την ξαφνική τροπή που πήρε μια απλή παρεξήγηση στην οικογενειακή επιχείρηση που εργαζόταν και που ξαφνικά βρέθηκε εκτεθειμένος και που επειδή πίστεψαν πως ίσως έκρυβε πολλά μυστικά, παραβίασαν τους κωδικούς του και τρύπωσαν στα e-mail του και σε σελίδες στο διαδίκτυο που ήταν συχνός επισκέπτης και μέλος. Και που όλο αυτό κάποιοι καλοθελητές θέλησαν να μεταφέρουν στην οικογένειά του, σαν να ήταν απατεώνας που κερδοσκοπούσε σε βάρος τους. Τα ήξερα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και πάντα μου έλεγε πόσο υπομονή εκανε μέχρι να φύγει. Δεν άντεχε να δουλεύει στην επιχείρηση του πεθερού του κι εκείνος να τον αντιμετωπίζει χειρότερα κι απ'τον κατώτερο υπάλληλο του. Χαμάλης είχε γίνει και δεν μιλούσε. Απλά υπόμενε την απαξίωση και τον καθημερινό υποβιβασμό, μόνο και μόνο γιατί ήταν οικογενειακή επιχείρηση κι επειδή στο άμεσσο μέλλον θα περνούσε στα χέρια της γυναίκας του. Μόνο που τελικά ήταν μόνος του. Στήριξη δεν είχε από κάπου και το μόνο του αμάρτημα ήταν που καμιά φορά τα απογεύματα που βρισκόταν στο γραφείο του άνοιγε τον κοινόχρηστο υπολογιστή, διάβαζε τα μηνύματά του, το blog και σέρφαρε σε διάφορες σελίδες για να περνά η ώρα και να ταξιδεύει. Και ξαφνικά όλα κόπηκαν, μια ωραία πρωία! Δεν άντεξε και ποιός ξέρει τι λόγια ανταλλάχτηκαν και ποιοί καλοθελητές θέλησαν να τον κάνουν να φαντάζει σαν απατεώνας. Τον κοιτάζω και τον βλέπω που τον πνίγει το δίκιο. Τον ξέρω. Όπου και να εργάστηκε ποτέ δεν έδωσε δικαιώματα. Έσκυβε το κεφάλι και υπόμενε τα πάντα. Έκανε δουλειά -εκτός της δικής του- και που δεν ήταν της αρμοδιότητάς του. Γιατί ήθελε να είναι καλός και συνεπής υπάλληλος. Μόνο που δεν κατάλαβε ποτέ ότι το φιλότιμο στην εποχή μας δεν έχει αξία!
Τον κοίταζα κι εμένα δεν με αφορούσαν τα επαγγελματικά του, αφού ούτως ή άλλως, είχε βρει δουλειά αλλού και που θα ησύχαζε το κεφάλι του απ'τις πεθερίστικες γκρίνιες του τύπου "εκεί πήγες;, γιατί δεν πήγες; παραγγελίες ετοίμασες; εισέπραξες τίποτε; γιατί δεν εισέπραξες;" κλπ, κλπ.. Το κεφάλι μου με τριβέλιζε! "Γιατί μου είπε ότι έπρεπε να κάτσω για να ακούσω τα νέα; Η μπάλα θα έχει πάρει κι εμένα"! Και βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω κρυφά, αν είχα ευθύνη κι εγώ σε όλο αυτό. Αν τα e-mail μου είχαν πέσει στα χέρια τους. Αν, αν, αν...
- Ησύχασε! Να μην φοβάσαι για τίποτε. Όλα όσα ανταλλάσαμε μέσω e-mail διαγράφονταν αμέσως.
- Σίγουρα; Νιώθω άσχημα!
- Να μην νιώθεις. Πίστεψέ με να μην νιώθεις μπλεγμένη σε όλο αυτό. Είχα φροντίσει να μην αφήνω τα e-mail μας. Δεν ξέρω, είχα την αίσθηση ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο κάποια στιγμή.
Ησυχάζω προς στιγμήν και νιώθω ξαφνικά περίεργα. Νιώθω σαν να είμαι υπεύθυνη εγώ για την τροπή που πήρε η ζωή του και που έχει πέσει μιαν ανεξήγητη ερημιά στην επικοινωνία μας. Νιώθω ότι παραβίασα την ζωή του. Ότι το blog ήταν η αιτία για τα προβλήματα του. Ένιωσα σαν να υπήρχε ένας κρυφός ερωτικός δεσμός μεταξύ μας, που πιαστήκαμε στα πράσα! Έφυγε απ'το σπίτι και δεν αισθανόμουν καλά. Σε αναμμένα κάρβουνα καθόμουν, παρά την προσπάθειά του να με ηρεμήσει με ένα χαμόγελο συμπάθειας από αυτά που λένε το πόσο ανόητα σκεφτόμαστε για κάτι που δεν έχουμε σχέση εμείς! Με καθησύχασε κι όταν του τηλεφώνησα κάποια στιγμή για να μιλήσουμε πιο άνετα πια μεταξύ μας, με ηρέμησε λέγοντάς μου να "μην φοβάμαι τίποτε".
Πέρασαν οι μέρες και το πνίξιμο που ένιωθα υποχώρησε. Όμως ...ερημιά! Δεν είναι το ίδιο! Η παρουσία του μέσα από ένα απλό e-mail για να μου σημειώσει την γνώμη του ή να κάνει κάποιο σχόλιο ή να ανταλλάξουμε φωτογραφίες, χάθηκε. Τώρα πια όποτε κοιτάζω τα e-mail μου δεν υπάρχει κανένα που να είναι δικό του και να με κάνει να χαμογελάσω, να το αφήσω τελευταίο που θα το ανοίξω για να το διαβάσω και να'χω όλο το χρόνο για να του σημειώσω μια απάντηση και να με κάνει να εμπνευστώ άλλο ένα κεφάλαιο της "ελεύθερης" ζωής μας, απ'τα παλιά! Τώρα πια κενό!

Και σήμερα, μετά από καιρό μου τηλεφώνησε. Καθόμουν αμέριμνη μπροστά στο τζάκι στο σπίτι του χωριού κι άκουγα μουσική απ'το κινητό μου και ξαφνικά η μουσική διακόπτεται απ'την εισερχόμενη κλήση. Έτσι τηλεφώνησε, για να μάθει τι κάνουμε, πως είμαστε κλπ.. Μόνο που δεν ήξερε ότι εκείνη την στιγμή εγώ ταξίδευα στις μουσικές και στα λόγια ενός αγαπημένου μας τραγουδιού...

Dont Let The Sun Go Down On Me - George Michael & Elton John

I can't light no more of your darkness
All my pictures seem to fade to black and white
I'm growing tired and time stands still before me
Frozen here on the ladder of my life

Too late to save myself from falling
I took a chance and changed your way of life
But you misread my meaning when I met you
Closed the door and left me blinded by the light

Don't let the sun go down on me
Although I search myself, it's always someone else I see
I'd just allow a fragment of your life to wander free
But losing everything is like the sun going down on me

I can't find, oh the right romantic line
But see me once and see the way I feel
Don't discard me just because you think I mean you harm
But these cuts I have they need love to help them heal

Τα νομίσματα της ευτυχίας

2009-02-25T15:34:00.004+02:00

Άγγελε: αν υπήρχε ένας τόπος που δεν τον γνωρίζουμε κι εκεί,
σε κάποιο πρωτόγνωρο χαλί δυο εραστές γυμνοί
πάσχιζαν να κατακτήσουν το ανέφικτο'
τις τολμηρές εξερευνήσεις των καρδιών τους που φτερουγίζουν
στους πύργους της ηδονής, στις σκάλες που στέκονται ψηλά
δίχως ν'ακουμπούν στο έδαφος, μόνο γέρνοντας ο ένας πάνω στον άλλο
τρέμοντας - πασχίζοντας να ελέγξουν τόσα,
μπροστά στους θεατές που τους κυκλώνουν, τους αμέτρητους άηχους νεκρούς:
θα'ριχναν τότε άραγε τα τελευταία, τα αιώνια φυλαγμένα
τα παντοτινά κρυμμένα, τα άγνωστα σ'εμάς, ανεκτίμητα
νομίσματα της ευτυχίας, μπροστά στους γυμνούς εραστές
που μας χαμογελούν στο χαλί τους;

Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα απ'το βιβλίο που διαβάζω (το μόνο που ποιητικό κομμάτι που αξίζει, απ'το όλο "πεζό" μυθιστόρημα): Οι γυναίκες του ταξιδευτή - Όντρει Νιφένεγκερ.

Απ'την καρδιά του!

2009-02-19T12:52:00.003+02:00

Έχουν περάσει 5 ολόκληρες μέρες απ'την γιορτή των ερωτευμένων. Απ'την ημέρα αυτή που μου έφερε αυτή την όμορφη ανθοδέσμη, δείχνει τόσο ολόφρεσκη όσο και την ημέρα που μου την χάρισε. Μάλλον και τα λουλούδια να αισθάνθηκαν πως θα χαριστούν από καρδιάς και με τρυφερότητα. Δεν ξέρω τι λέει ο καθένας αλλά ήταν μια όμορφη έκπληξη στην απέραντη πλήξη μου, όταν περιμένα ο σύντροφος της ζωής μου να κάνει μια κίνηση, να φανεί ότι με σκέφτηκε. Και ήρθε η ανθοδέσμη για να με ξυπνήσει και να με κάνει να χαρώ και να την χαζεύω όλη την ημέρα σαν μικρό παιδί που χαίρεται για το νέο του παιχνίδι.
Σου είπα τα ευχαριστώ από κοντά, στα είπα απ'το τηλέφωνο, στα είπα και με sms... Στα λέω και με την καρδιά μου!

Χίλια ευχαριστώ, που δίνεις αξία στην ζωή μου!

Με αγάπη

2009-02-12T01:46:00.004+02:00

Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δε ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει.

Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης.

Απόσπασμα από: Α´ ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ´ 27 - ιγ´ 13)

Cd 1
01. Back To You - Brett Anderson feat. Emmanuelle
02. When You Say You Love Me - Josh Groban
03. When We Dance - Sting
04. Please Forgive Me - Bryan Adams
05. My Immortal (Radio Edit) - Evanescence
06. The Old Ways - Loreena McKennitt
07. El Corazon - Arno Elias
08. Letting Go - Nitin Sawhney feat. Tina Grace
09. Join' Me - Sarah Brightman & Gregorian
10. Silence - Delirium feat. Sarah McLahlan
11. Everything - Alanis Morissette
12. Now You're Gone - Lionel Richie
13. Still Reminds Me (Special Radio Edit) - Anggun
14. Strange Relationship - Daren Hayes
15. If You Can't Say No - Lenny Kravitz
16. When It Hurts So Bad - Lauryn Hill

Cd 2
01. I'm Not Giving You Up - Gloria Estefan
02. Beautiful Maria Of My Soul - Los Lobos
03. No Me Ames - Marc Anthony & Jennifer Lopez
04. I Don't Wanna Fight - Tina Turner
05. Emmalene (Maxi Single) - Errol Brown
06. Saviour - Anggun
07. Tainted Love - Kwan
08. Daffodil Lament - The Cranberries
09. Without You I'm Nothing - Placebo feat. David Bowie
10. Glory Box - Portishead
11. In A Lifetime - Clannad feat. Bono (U2)
12. Ain't No Sunshine - Stryke presents The Azul Project
13. My Love's Leavin' - Steve Winwood
14. Stay - Zita
15. Make You Feel My Love - Adele
16. Mystery Of Love - Tk Paradza & Stardust
17. Thank You For Loving Me - Bon Jovi
18. Let Me Take You There - Plain White T's

http://rapidshare.com/files/194141173/MAY2Cd1.rar
http://rapidshare.com/files/194160598/MAY2Cd2.rar

Password: www.greek-fun.com

Η επιστροφή (μέρος β')

2009-02-05T12:19:00.002+02:00

Συνέχεια από ε δ ώ...

Η φλόγα που τρεμόπαιξε με ανατρίχιασε! Ήταν σαν ένα σημάδι ότι με σκεφτόταν. Μπήκα στο σπίτι και κοίταξα το κινητό. Δεν υπήρχε κλήση. Ήταν απασχολημένος. Αυτό το ήξερα. Πάντα υπήρχε μια γυναίκα δίπλα του να αναπληρώνει τα κενά του. Κενά που με τίποτε δεν γέμιζαν κι αυτό τον έριχνε στην άβυσσο του μυαλού του και όταν ένιωθε ότι πνιγόταν τότε ερχόταν σε μένα. Η σκέψη του ερχόταν και συναντούσε την δική μου. Να τον πιάσω απ'τα μαλλιά, να τον τραβήξω απ'το χέρι και να του ανοίξω τις πύλες του μυαλού του για να προχωρήσει. Κοίταζα το σπίτι. Με το λιγοστό φως της λάμπας πετρελαίου το μόνο που διέκρινα ήταν τα λιγοστά έπιπλα και τις σκιές που φάνταζαν σαν απόκοσμες υπάρξεις που ήθελαν να με τρομάξουν. Ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν ο χορός των ποντικών που είχαν τρυπώσει με κάποιο τρόπο στην στέγη και ακούγονταν τα πόδια τους στην ξύλινη οροφή. Βρισκόμουν στο καθιστικό και κοίταζα τα δωμάτια που είχαμε μοιραστεί τότε. Έβλεπα τις γνώριμες εικόνες να ξεπηδάνε και να κάνουν τα μάτια μου να βουρκώσουν. Πήγα στο υπνοδωμάτιο που μοιράστηκε ο Στράτος με τον αδερφό μου. Έκατσα στο κρεββάτι που κοιμόταν τότε και έσκυψα να μυρίσω το στρώμα. Δεν υπήρχε ίχνος απ'την μυρωδιά του, μόνο η οσμή του πολυκαιρισμένου στρώματος. Εδώ θα κοιμόμουν απόψε. Ίσως έτσι να είχαν μείνει ξεχασμένες κάποιες σκέψεις του και με κάποιο τρόπο τρύπωναν στις δικές μου! Κοίταξα απέναντι! Ένα ίχνος απ'το φως της κολώνας της ΔΕΗ τρύπωνε απ'το τζάμι και φώτιζε το τζάκι που το λευκό του χρώμα την ημέρα αυτή την στιγμή ήταν γκριζωπό. Εκεί στην εστία άφηνα το ραδιοκασσεττόφωνο και τις κασσέττες για να ακούμε μουσική. Γέλασα. Νομίζω ότι πια είχα την αρχή της ιστορίας μας. Αυτό το απόκοσμο που μου χάριζε η σκοτεινιά του σπιτιού με το φως απ'την λάμπα πετρελαίου μου έδινε την ιδέα για μια αρχή κι ας ήταν πλασματική κι ας μην είχε συμβεί ποτέ. Θα ήταν... "κάτι σαν ψέμα κάτι σαν όνειρο".

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και ήταν όμορφη. Ηλιόλουστη. Έφτιαξα έναν καφέ να τον πιω στα γρήγορα και κοίταξα στο κινητό. Κλήση δεν υπήρχε, αλλά έπρεπε να το φορτίσω. Θα πήγαινα στο κάμπινγκ. Κάπου θα υπήρχε μια πρίζα διαθέσιμη. Δεν ήθελα να ξεμείνω από τηλέφωνο. Αν μου τηλεφωνούσε; "Κοριτσάκι μου ξύπνα επιτέλους! Χέστηκε για σένα" μου είπε πικρόχολα η λογική μου. Ήμουν πολύ ρομαντική για να γκρεμίσω όλα όσα αισθάνομαι και να κάνω την λογική να με κυριεύει! Δεν γινόταν να μην είχε τίποτε μέσα του για μένα! Εκείνος ήταν που με ταρακούνησε απ'την πρώτερη μίζερη ζωή μου και με έκανε να καταλάβω πως είναι να αγαπάς πραγματικά. Εκείνος μ'έκανε να τον αγαπήσω κι ας μην ήθελε να το δεχθεί ή να το πιστέψει. Δεν ήταν υποχρεωμένος άλλωστε κι ούτε τον υποχρέωσα. Εγώ ήμουν αυτή που θεώρησα πως έπρεπε να ξέρει τι μου συμβαίνει. Τι είχε καταφέρει με όλα όσα έκανε για να με αποτραβήξει από ένα "κόλλημα" που θεωρούσα έρωτα. Υπολανθάνουσα μορφή έρωτα, ήταν αυτό που νόμιζα ότι αισθανόμουν για τον Γιώργο. Κι ευτυχώς που ο Στράτος με ξύπνησε, για να μου δώσει να καταλάβω πως το να χαραμίζομαι για κάτι που δεν υπάρχει, χαραμίζω την ζωή μου στα χρόνια που περνάνε. Άφησα το φλιτζάνι του καφέ στον νεροχύτη και πήρα κινητό και φορτιστή μαζί μου. Πήρα το ποδήλατό μου και χάθηκα στους γνώριμους δρόμους που κάποτε περπατήσαμε και που κάθε μεριά του όλο και κάτι έχει να μου θυμίζει: το σημείο που στάθηκα όταν κόπηκε το τσόκαρο επίτηδες για να τρέξω να βρω στο σπίτι τον Στράτο, το σημείο που κάτω απ'την συστάδα των κυπαρισσιών ένα βράδυ με φίλησε, το σημείο που με πήρε στην αγκαλιά του για να μην παραπατάω... Όλη η διαδρομή μέχρι το κάμπινγκ ήταν γεμάτη αναμνήσεις. Τα σκίνα μύριζαν όμορφα κι είχα αφήσει ένα χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπό μου. Ήμουν σίγουρη ότι θα φάνταζα χαζή στους οδηγούς που με προσπερνούσαν με το αυτοκίνητό τους!

Στο κάμπινγκ δεν είχαν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Όλα ήταν ίδια με εξαίρεση το προσωπικό που για άλλη μια φορά είχε αλλάξει! Δεν με ένοιαζε πια. Η ουσία είναι ότι είχα όμορφες αναμνήσεις κι από εδώ. Πήγα μέχρι το μπαρ και πήρα ένα φραπέ στο χέρι και τράβηξα προς τους κοινόχρηστους βοηθητικούς χώρους. Ίσως έβρισκα κάποια διαθέσιμη πρίζα στα πλυντήρια, στα σιδερωτήρια... Κάπου τέλος πάντων. Παρά το ότι ήταν Σεπτέμβρης υπήρχε αρκετός κόσμος. Δεν υπήρχαν πολλά πιτσιρίκια όμως. Σε λίγες μέρες άνοιγαν τα σχολεία. Διακοπές τέλος για τις οικογένειες! Τελικά το μαγειρίο ήταν ότι έπρεπε. Μπήκα μέσα κι έβαλα το κινητό να φορτίσει. Έκατσα στο πεζούλι της πόρτας κι έπινα τον καφέ μου κοιτάζοντας τριγύρω. "Τι καλά να ήσουν εδώ! Θα με έκανες να περάσω τέλεια. Να ξεχαστώ. Όμως είσαι αλλού και η σκέψη σου δεν έχει περίσσευμα για μένα..." σκέφτηκα κι ανακάτεψα τον αφρό του καφέ! Εκεί μπροστά στο μπαρ ήταν σαν να έβλεπα πάλι να στέκεται ο Βασίλης και να μιλά σε μένα και να με ρωτάει "αν μου είναι κάτι ο Στράτος"! Χαμογέλασα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι στο πρόσωπο μου γραφόταν το όνομα του Στράτου κι εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Πως γίνεται αλήθεια κάτι τέτοιο; Εγώ προσπαθήσα να δικαιολογήσω το παιχνίδι του Στράτου σαν κάτι εντελώς το φιλικό και που δεν αποσκοπεί κάπου κι εγώ μάλλον στο υποσυνείδητο μου ήξερα ότι τον ήθελα. Κι αν η σκέψη μου και η λογική μου έλεγε: "όχι στον Στράτο", στο πολύ-πολύ βάθος τον ήθελα τρελά και φαινόταν να γράφεται στο πρόσωπό μου χωρίς να το θέλω. Κι η Τζούλια το κατάλαβε τότε στην εκδρομή μας. Ίσως να φαινόταν και στο πρόσωπο του Στράτου ότι με ήθελε στην ζωή του και η Τζούλια ως τρίτο πρόσωπο που την ξέραμε ελάχιστα είχε "δει" ότι κάτι συνέβαινε μεταξύ μας! Ακόμη κι ο αδέρφος μου πολύ αργότερα είχε ρωτήσει το ίδιο αλλά με άλλα λόγια: "μήπως είσαι τσιμπημένη με τον Στράτο"; Όχι μόνο τσιμπημένη, δαγκωμένη ολοκληρωτικά! Περισσότερο δεν πήγαινε! Και δεν ήθελα να του το ομολογήσω. Τι νόημα είχε πια αφού το πουλάκι είχε πετάξει; Το τι αισθανόμουν για τον φίλο του ήταν δικός μου λογαριασμός. Το μυστικό μου! Καλά φυλαγμένο στην καρδιά μου και κλειδωμένο με πεταμένο το κλειδί. Ένας αναστεναγμός με έκανε να ξυπνήσω απ'τις σκέψεις μου και σηκώθηκα. Το κινητό είχε φορτίσει πια και πήρα τον δρόμο της επιστροφής.

Ο καιρός φάνταζε τόσο όμορφος που ήθελα να κάνω βόλτες με το ποδήλατο. Πήγα πάλι στην παραλία. Τίποτε δεν θύμιζε απ'το σκηνικό το βραδυνό. Μετά την καταιδίγα πάντα έρχεται η νηνεμία. Και η θάλασσα φάνταζε σαν λάδι έτσι ατάραχη όπως ήταν. Παράτησα το ποδήλατο στην γνώριμή μου βάρκα και πήγα κι έκατσα στην ακροθαλασσιά. Μου άρεσε εδώ. Πετούσα πετραδάκια στο νερό και το βλέμμα μου ταξίδευε κατά μήκος της ακτής. Κάποιοι έκαναν μπάνιο κάποιοι άλλοι έκαναν τζόκινγκ και κάποιος περπατούσε μόνος με ένα τσιγάρο στο χέρι. Διακρινόταν ότι κάπνιζε. "Να'ταν ο Στράτος" σκέφτηκα. Κοιτούσα μήπως η επιθυμία μου έβγαινε αληθινή. Όχι όμως. Κάποιος που έκανε περίπατο στην ακτή ήταν που τελικά άλλαξε διαδρομή και ανέβηκε προς το δρόμο όπου είχε παρκάρει το τζιπ του. Γέλασα απογοητευμένη. Φαντάζομαι τόσα και τίποτε δεν βγαίνει αληθινό. Το τηλέφωνό μου χτύπησε και με ξάφνιασε. Χαμογέλασα:
- Ναι;
- Γιατί δεν είσαι σπίτι; Που γυρνάς;
Άκουσα την φωνή του παραπονιάρικη να μου χαϊδεύει τ'αυτιά:
- Έχω άδεια και είμαι σε διακοπές.
- Που;
- Στα παλιά μας στέκια!
- Μόνη σου;
- Ναι!
- Και γιατί δεν είπες τίποτε;
- Έπρεπε;
- Αν ήθελα να έρθω;
- Μην λες ψέμματα. Δεν θα ήθελες.
- Η αλήθεια είναι ότι χρειάζομαι λίγες διακοπές.
- Αν το θες αλήθεια, έλα.
- Πολύ θα το ήθελα αλλά ξέρεις πως δεν γίνεται!
- Ναι καταλαβαίνω. Θα ήθελες να ερχόσουν μόνος, αλλά δεν είσαι μόνος για να το κάνεις. Και μόνος να ήσουν πάλι δεν θα ερχόσουν.
- Ποτέ μη λες ποτέ.
- Ένα μήνα θα μείνω εδώ πάνω. Αν κάποια στιγμή πιστεύεις ότι μπορείς να ξεκλέψεις μερικές ώρες, είσαι ευπρόσδεκτος. Αν πάλι δεν μπορείς, δεν τρέχει τίποτε.
- Μαρίνα το ξέρεις ότι με δένει αυτό το μέρος και θα ήθελα πάρα πολύ να έρθω...
- Εντάξει δεν σε πίεσα και δεν σε υποχρέωσα. Μια πρόσκληση έιναι. Δεν υπέγραψες συμβόλαιο.
- Άσε με να σου πω! Μακάρι να μπορούσα να έρθω! Θα ήθελα να περνούσαμε μαζί ένα Σαββατοκύριακο έστω και το σίγουρο είναι ότι θα με έκανες να ξεχαστώ και να βρω λύσεις σε ότι με βασανίζει.
- Πάλι προβλήματα;
- Ναι! Τα γνωστά!
- Και οι λύσεις γνωστές είναι!
- Σε ζηλεύω πάντως! Που είσαι τώρα;
- Στην παραλία. Έχω κάτσει στην ακτή μπροστά κι αγναντεύω την θάλασσα.
- Είσαι τυχερή. Μακάρι να'μουν εκεί δίπλα σου. Αλλά γαμώ το κερατό μου μόνο αν αρρωστήσω θα μου δώσει άδεια ο μαλάκας.
- Μακάρι να ήταν στο χέρι μου.
- Μαρινάκι! Να περάσεις καλά κορίτσι μου! Κι αλήθεια, πως θα περάσουν όλες αυτές οι μέρες χωρίς ρεύμα; Μόνο με διάβασμα και μπάνια στην θάλασσα;
- Όλο και κάτι θα βρω να κάνω...
- Εντάξει! Αν χρειαστείς κάτι τηλεφώνησέ μου!
- Εντάξει! Στράτο;
- Τι;
- Μου λείπεις!
Σιωπή... Σαν η γραμμή είχε διακοπεί και μετά από λίγο:
- Κι εμένα μου λείπεις. Μακάρι να...
- Μου αρκεί. Θέλω να είσαι καλά κι ευτυχισμένος! Σ'ευχαριστώ που τηλεφώνησες. Γεια!
- Φιλιά μωρό μου!
- Φιλιά!
Έκλεισα το κινητό! Χαμογελούσα και η ψυχή μου αναπηδούσε! Αυτό το τηλεφώνημα μου άνοιξε το μυαλό ακόμη περισσότερο για να γράψω. Δεν έπρεπε να το καθυστερήσω! Μου έδωσε ήδη την επόμενη ιδέα για την συνέχεια του πρώτου εισαγωγικού κεφαλαίου. Ένα Σαββατοκύριακο οι δυο μας. Που θα ήταν και το τελευταίο. Που ο καθένας θα έπερνε τον δρόμο του αφού προηγουμένως δίνονταν οι σχετικές εξηγήσεις και γίνονταν οι ανάλογες εξομολογήσεις. Για να λυτρωθούν οι δυο ήρωες απ'τα ίδια συναισθήματα που τους έπνιγαν. Έτσι ήθελα να φανταστώ εμένα και τον Στράτο. Σε κάτι που ποτέ δεν συνέβη και που η φαντασία μου ήθελε να συμβεί!

Η αρχή έγινε. Η φαντασία δούλευε και το χαρτί μόνο που δεν έπαιρνε φωτιά απ'το μελάνι του στυλό! Το ραδιόφωνο δίπλα μου με συντρόφευε σε αυτό το νοητό ταξίδι της φαντασίας μου κι άφηνα την ώρα και τις μέρες να περνάνε σαν νερό βρίσκοντάς με πάντα στο ίδιο σημείο: στην βεράντα του μικρού εξοχικού μας με το ραδιόφωνο επάνω στο τραπέζι μαζί με τα χαρτιά και τα στυλό μου κι εγώ αφοσιωμένη -σχεδόν ρουφηγμένη- να γράφω. Και να κάνω διαλείμματα μόνο αργά τα βράδια όταν κάποιες φορές ένιωθα στο μυαλό μου μικρά κενά, ή όταν πήγαινα στο κάμπινγκ να φορτίσω το κινητό. Το γράψιμο κυλούσε σαν νεράκι και το ευχαριστιόμουν. Δεν είχα πια το άγχος μη τυχόν πιάσουν τα γραπτά μου οι γονείς μου ή ο αδερφός μου την στιγμή που θα προσπαθούσα να βάλω μια επιπλέον φράση σε κάποιο κεφάλαιο. Έγραφα... έγραφα... έγραφα... Και πάντα στα σύντομα διαλείμματα μου σκεφτόμουν αν έπρεπε να το πω και στον Στράτο. Να μάθει ότι δεν διάβαζα, ότι έγραφα για μένα και τις διακοπές μας, για μας, για την σχέση που έμεινε, για το δέσιμό μας, για όλα μας. Αρνητικά ή θετικά. Για την σχέση δύο ανθρώπων που βγήκαν αλώβητοι απ'την συναισθηματική παγίδα και που συνεχίζουν πια σε μια σχέση ξεκάθαρη πέρα από λουλούδια κι έρωτες, πέρα από φιλίες. Που συνεχίζουν δυνατοί κι αναγεννημένοι απ'τις στάχτες τους σε πείσμα όσων απλά πίστευαν πως δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει κάτι ζωντανό που να τους κρατήσει δεμένους!
Όταν πια επέστρεψα πίσω, βρήκα το θάρος και την ευκαιρία να του το πω. Η χαρά του ήταν απίστευτη κι εκείνος ήταν που ενθουσιασμένος με παρότρυνε να το προχωρήσω αν είχα τις δυνάμεις. Δεν είχα τέτοιες βλέψεις, μου ήταν αρκετός ο ενθουσιασμός του. Η ανακούφιση των όσων είχε διαβάσει μέχρι τώρα και δεν τον ενόχλησαν, ήταν για μένα η μεγαλύτερη ικανοποίηση. Ίσως επειδή ενώ θεωρούσα ότι τον ήξερα αρκετά, τελικά δεν ήξερα καλά και την άλλη του πλευρά. Την πλευρά που ξέρει να χαίρεται και να κάνει τα πράγματα να φαντάζουν πολύ πιο όμορφα απ'ότι ίσως είναι!

Η επιστροφή

2009-02-02T13:50:00.004+02:00

Σεπτέβρης. Σε μια βεράντα ενός μικρού εξοχικού σπιτιού, μια νέα γυναίκα κάθεται μπροστά σε ένα τραπέζι. Έχει ένα ραδιόφωνο που παίζει μουσική και απλωμένο μπροστά της ένα μεγάλο τετράδιο. Είναι αποροφημένη. Το βλέμμα στιγμές-στιγμές στέκεται απλανές επάνω στο άπειρο και σκέφτεται με πια σειρά να σημειώσει όλα όσα έχουν στοιβαχθεί στο κεφάλι της. Μάλλον ήξερε την σειρά τους, όμως πως να έκανε την αρχή; Ο καιρός μουντός κι ο ζεστός αέρας του φθινοπώρου σέρνει τα φύλλα που έχουν πέσει μέσα στην αυλή πότε από δω και πότε από κει. Τα σύννεφα κάνουν το μεσημέρι να μοιάζει με απόγευμα και η ώρα όσο περνά το σκοτεινιάζει περισσότερο. Ξεχασμένη στο τετράδιό της επάνω έχει ξεχάσει πως η ώρα είχε περάσει, πως από το πρωί, δεν είχε βάλει τίποτε στο στόμα της κι ένας καφές σε ένα ψηλό ποτήρι έδειχνε πως έχανε την φρεσκάδα του με το πέρασμα των λεπτών της ώρας.

Αυτή η εικόνα έχει κολλήσει στο μυαλό μου τόσο έντονη. Προσπαθώ να δω τον εαυτό μου από μια άλλη γωνία. Σαν να έχω βγει απ'το σώμα κι έχω ταξιδέψει στον χρόνο κι αντικρίζω αυτήν την νέα γυναίκα που είμαι εγώ να γράφει. Θυμάμαι ότι έγραφα συνεχώς. Όπου έβρισκα. Είχα δεν είχα χαρτί, θα προσπαθούσα να βρω για να σημειώσω μια εικόνα απ'το τότε που μου έκανε ξαφνικά επίσκεψη. Είχα γεμίσει μια τσάντα με τετράδια, μικρά και μεγάλα και χαρτιά. Ακόμη και χαρτοπετσέτες. Πίστευα ότι αν δεν σημείωνα αυτό που είχε κολλήσει στο κεφάλι μου κάποια στιγμή θα χανόταν. Σκεφτόμουν πως όλα αυτά κάποτε θα τα έβαζα στην σειρά και θα είχα έτσι σε ένα δικό μου προσωπικό μου βιβλίο όσα είχαν χαραχτεί μέσα μου. Και ήμουν αποφασισμένη να το κάνω. Και για να το κάνω θα έπρεπε να ήμουν μόνη μου. Εντελώς. Μόνο έτσι όλος ο χρόνος της ημέρας θα ήταν ολοδικός μου για να αφοσιωθώ σε αυτό που με έκαιγε να κάνω.Μόνο που χρειαζόταν να γυρίσω πίσω. Να κάνω το ταξίδι εκείνο που θα μου ζωντάνευε όλες τις εικόνες. Ένιωθα άλλωστε στην σκέψη πως υπήρχε μια πρόσκληση από εκείνο το μέρος να βρεθώ εκεί. Ένιωθα πως μόνο έτσι θα γαλήνευαν τα μέσα μου. Η επιστροφή ήταν σημαντική.

Ήταν μιε εποχή τόσο δύσκολη για μένα συναισθηματικά. Ίσως ήταν η χειρότερη της ζωής μου. Ήταν την εποχή που προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες για να μαζέψω τα κομμάτια μου και να συνεχίσω. Δεν γινόταν. Οι αναμνήσεις με στοίχειωναν μέρα με τη μέρα και έγραφα. Κάθε λέξη ένα χαμόγελο, κάθε λέξη κι ένα δάκρυ. Εκεί που ένιωθα λύτρωση, ξανά πάλι έπεφτα στο σκοτάδι μου. Ποτέ μου δεν ήμουν έτσι άλλη φορά. Ο πόνος της καρδιάς όσο έδειχνε δυσβάχτατος, τόσο εγώ επέμενα να τον νιώθω. Όταν η λογική μου έλεγε ότι όλο αυτό που συνέβη τότε δεν ήταν στην ουσία κάτι το σημαντικό, εμένα η καρδιά μου έλεγε άλλα.

- Που θα μείνεις παιδάκι μου εδώ μόνη σου; Χωρίς ρεύμα; Δεν φοβάσαι;
- Γιατί; Λες να με φάνε τα φαντάσματα;
Η μητέρα μου ανατρίχιαζε στο ενδεχόμενο ότι φθινοπωριάτικα σε μια έρημη από κόσμο περιοχή για την εποχή, θα έμενα μόνη μου. Φοβόταν πως αν τύχαινε κάτι δεν θα είχα κάποιον να ειδοποιήσω:
- Μαμά, αν τύχει κάτι θα σε πάρω απ'το κινητό.
Την καθησύχασα όταν μπήκε στο αυτοκίνητο για να γυρίσει πίσω στην πόλη. Κούνησε το κεφάλι της αγανακτισμένη με την ξεροκεφαλιά που με έδερνε. Δεν ήξερε όμως. Για μένα αυτή η επιστροφή ήταν η λύτρωση. Χειρότερο φάντασμα απ'το πόνο που ένιωθα στην καρδιά μου δεν υπήρχε. Και φανταζόμουν ότι η επιστροφή στα γνώριμα μέρη θα με έκανε πιο δυνατή, θα ξαναζούσα στο μυαλό μου εκείνες τις διακοπές και την μετέπειτα εκδρομή μας κι έτσι ίσως αυτό να με λύτρωνε και να γυρνούσα πιο δυνατή από ποτέ ή ίσως ο πόνος της καρδιάς μου να ήταν πιο γλυκός.
Είδα που χάθηκε το αυτοκίνητο απ'το οπτικό μου πεδίο και βρήκα την ευκαιρία να κάνω μια βόλτα με το ποδήλατό μου. Όλα ήταν ίδια μα τόσο διαφορετικά. Ένιωθα ότι όλα τα μέρη της περιοχής ήταν στοιχοιωμένα. Σαν μια απίστευτη μετάλλαξη. Σαν βιντεοπαιχνίδι που ξαφνικά η ηλιόλουστη μέρα γινόταν σκοτεινή και τρομακτική με μια σειρήνα να ουρλιάζει γιατί κάπου παραμόνευε το κακό. Και η σειρήνα του μυαλού μου ούρλιαζε. Οι βαθιές ανάσες που έπερνα για να διώξω τα δάκρυα που είχαν φράξει την όρασή μου δεν βοηθούσαν. Ένιωθα να με πλακώνει ο καιρός και η επιστροφή μου φάνταζε σαν ταινία τρόμου.
Τράβηξα μέχρι την θάλασσα. Τρικυμία. Και η θάλασα σκοτεινή. Τα μαύρα σύννεφα την σκοτείνιαζαν. Ένιωθα ότι κάτι δεν με ήθελε εδώ. Εγώ επέμενα. "Πρέπει" φώναζα στον εαυτό μου. Και ξαφνικά εκεί στην ακροθαλασσιά έβλεπα τον Στράτο και την Μαρίνα να παίζουν ρακέτες, να χαμογελάνε, να πειράζονται, να κυνηγάνε το στρώμα στην θάλασσα, να κάνουν ηλιοθεραπεία και το λάδι στο δέρμα να γλυστρά και να ξυπνά αισθήσεις ερωτικές.
Ακούμπησα το ποδήλατο στην άκρη μιας βάρκας που ήταν τραβηγμένη στην ακτή και περπάτησα μέχρι την ακροθαλασσιά. Έβαλα τα πόδια μου στο νερό. Η ανάσα μου με το ζόρι έδινε οξυγόνο στους πνεύμονές μου. Κοίταζα κατά μήκος της παραλίας μήπως και εμφανιζόταν. Καμιά ανθρώπινη παρουσία δεν υπήρχε. Η μαυρίλα του ορίζοντα δεν άφηνε κανέναν να κάνει βήμα και να βγει περίπατο στην θάλασσα. Μια προσμονή. Είχα μια προσμονή. Κοίταζα πέρα τον δρόμο μήπως τυχόν κι εμφανιζόταν ξαφνικά το αυτοκίνητό του.
Κι εκεί μπροστά να'σου μια φωτιά. Σκοτάδι ολόγυρα και η φωτιά απλά φώτιζε τρία γνώριμα πρόσωπα: του Γιάννη, του Στράτου και το δικό μου. Έβλεπα την φιγούρα μου να είναι σχεδόν ξαπλωμένη στο στήθος του Στράτου, που μου χάϊδευε τα μαλλιά και μου έσφιγγε την παλάμη. Έβλεπα την ηρεμία στο πρόσωπό μου κι ένα κρυφό χαμόγελο ικανοποίησης διαγραφόταν σε εκείνο το πρόσωπο που λίγο πριν είχε ξαφνιαστεί απ'την πρόθεση του Στράτου να με κάνει να αισθανθώ πιο άνετα. Και ξαφνικά, μια ψιχάλα βροχής με ξύπνησε. Βγήκα απ'το νερό και πήρα το ποδήλατό μου. Φαινόταν πια ότι τα σύννεφα έφερναν βροχή που σε λίγο θα ξέπλενε τα πάντα. Την μύριζα στον αέρα.

Γύρισα στο σπίτι με μπερδεμένα συναισθήματα κι ένα μυαλό φορτωμένο με αναμνήσεις. Όλα έδειχναν να ξεχυλίζουν εκεί. Έβγαλα όλες τις σημειώσεις μου και τις άπλωσα στο τραπέζι του καθιστικού. Κοίταζα και διάβαζα τα πάντα. Ναι! Έπρεπε να το κάνω. Δεν ξέρω για ποιό λόγο και γιατί, αλλά ένιωθα ότι έπρεπε όλα αυτά να τα βάλω στην σειρά: "Ξεκίνα απ'τις διακοπές και θα'ρθουν όλα τα υπόλοιπα" σκέφτηκα. Έφτιαξα έναν φραπέ. Η βροχή έξω πια ήταν τόσο δυνατή που δεν μπορούσα να δω τα βουνά στο πίσω μέρος του σπιτιού. Κατά περίεργο τρόπο αυτή η δύναμη της βροχής μου έφερνε ανακούφιση μέσα μου. Ένιωσα τέτοια ενέργεια που τα δάχτυλά μου αμέσως άρχισαν να γράφουν τις πρώτες λέξεις. Ακολούθησαν κι οι επόμενες: "Δεν έχει σημασία αν είναι αριστούργημα ή κάτι αδιάφορο, για σένα είναι ένας πολύτιμος θυσαυρός αναμνήσεων" σκέφτηκα και συνέχισα. "Ναι, αλλά ο Στράτος δεν πρέπει να το μάθει;" απόρρησα ξαφνικά. Το στυλό έπεσε απ'τα χέρια μου. Πως να πω στον Στράτο τι έκανα εγώ; Και γιατί; "Καλύτερα να μην ξέρει. Είναι ο δικός σου θυσαυρός" μου απάντησα και συνέχισα να γράφω.

Η βροχή δυνάμωνε. Είχα βγει στην βεράντα για να την ακούω και να την μυρίζω και μαζί της δυνάμωνε η ταχύτητα του χεριού μου που έγραφε. Και διάβαζα. Έφτανα στην μέση του τετραδίου της σελίδας κι έγραφα. Το κεφάλι μου το σήκωσα όταν πια το σκοτάδι της νύχτας είχε απλωθεί σαν πέπλο σε όλη την περιοχή και που μόνο το φως απ'την κολώνα της ΔΕΗ φώτιζε ότι είχα γράψει. Δεν μπορούσα να σταματήσω. Η μια ανάμνηση έφερνε την άλλη. Άναψα μια λάμπα πετρελαίου για να συνεχίσω. Έπρεπε να συνεχίσω. Δεν γινόταν να προσπεράσω τις μνήμες που με είχαν επισκεφθεί. Ένιωθα την παρουσία του Στράτου κι ας μην ήταν, να με κοιτάει και να μου χαμογελά. Σαν να μου έλεγε: "Συνέχισε. Κράτησε τις αναμνήσεις μας γραμμένες για να μην τις ξεχάσουμε". Η φλόγα της λάμπας τρεμόπαιξε προς στιγμήν και με αναστάτωσε. Η βροχή είχε σταματήσει από ώρα και η κουφόβραση που επικρατούσε έδειχνε ότι δεν κινιόταν το παραμικρό φυλλαράκι.

Συνεχίζεται ε δ ώ...

Χωρίς τίτλο

2009-01-26T11:00:00.005+02:00

Μες του μυαλού μου το χαμό
κάνω τον ίδιο συνειρμό
πως θα'ταν η ζωή χωρίς εσένα

Κάνω σκέψεις τρομερές
πως τάχα είναι οδυνηρές
οι μέρες μου στα ξένα

Δεν θέλω τίποτ' άλλο πια
μον'από σένα μια ματιά
μια σκέψυ μια κουβέντα

Να ξέρεις θέλω να στο πω
σαν Παναγία σ'αγαπώ
μες την καρδιά μου σ'εχω.

stratosg

Πες μου πως...

2009-01-23T13:20:00.004+02:00

Πως μπορεί ένας άνθρωπος να σε πεθάνει και να σε αναστήσει ταυτόχρονα; Πως μπορεί να κάνει την καθημερινότητά σου να μοιάζει με γιορτινή μέρα; Πως μπορεί να σε κάνει να χαμογελάς και να πετάς στα σύννεφα όταν για κάποιο λόγο θέλει να μοιραστεί την έμπνευσή του; Μόλις έκλεισα το κινητό και ακόμη ηχεί στ'αυτιά μου η φωνή του που για άλλο λόγο τηλεφώνησε κι αλλιώς εξελίχθηκε η κουβέντα μας. Του είπα χαρούμενη για το βραβείο των bloggers και του παραπονέθηκα που δεν μπαίνει να γράψει κι αυτός κάποιο κείμενο. Μου εξήγησε για άλλη μια φορά πως δεν μπορεί και τους λόγους που δεν μπορεί: όταν ο υπολογιστής στην δουλειά είναι κοινόχρηστος δεν γίνεται να κάνει πράγματα που θέλει. Και πάντα όταν γίνεται κουβέντα έρχεται στο μυαλό του η συνήθης εικόνα: να'χει ένα laptop να βρίσκεται μακριά απ'την οικογένειά του, για να κάτσει να γράψει όλα όσα δεν μπόρεσε να εκφράσει με λόγια και να τα βάλει στο blog. Είμαι σίγουρη όμως ότι με την πρώτη ευκαιρία θα το κάνει. Άφησα την σκέψη μου να προσπεράσει και συνεχίσα να του λέω πως προέκυψε το βραβείο. Χαμογέλασε και του άρεσε:
- Αν σου πω ότι σήμερα πρωί μου'ρθε μια ιδέα κάπως τρελή;
- Τι ιδέα;
- Πέτυχα στην τράπεζα τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και σκέφτομουν να μας έγραφε ένα στιχάκι μόνο και να το μελοποιούσε και να το αφιέρωνε στο blog για την ιστορία μας, για μας του δύο!
- Ωραία ιδέα, αλλά δεν νομίζω ότι ο Ακίνοος θα ασχολιόταν με κάτι που θα του ήταν αδιάφορο.
- Μην το λες. Ποτέ δεν ξέρεις πως πέρνει ο άλλος μια ιδέα.
- Πάντως ωραία σκέψη.
- Έτσι σκεφτόμουν σήμερα το πρωί!
Και ξαφνικά με κάνει να νιώθω σαν μια μικρή όαση στην καθημερινότητά του: να τρέχει για την δουλειά, να τρέχει για τα παιδιά του, για την γυναίκα του, για όλους. Να εισπράττει την απαξίωση αρκετές φορές, τις γκρίνιες, τις αντιξοότητες της οικογενειακής ζωής κι αυτός να κάνει υπομονή γιατί έτσι πρέπει και γιατί αυτόν τον δρόμο επέλεξε, όπως όλος ο κόσμος. Νιώθω σαν μικρή όαση γιατί μου αρέσει να τον ξαφνιάζω με διάφορα μέχρι να τον ακούσω να χαμογελάσει και να συνεχίσει πιο δυναμικά την καθημερινότητα του και να αγαπάει ακόμη περισσότερο τα παιδιά του και την γυναίκα του. Γιατί μου αρέσει να τον ακούω να χαμογελάει, όταν με ξαφνιάζει με ιδέες κι όνειρα απραγματοποίητα και κατ'επέκταση να μου δίνει ζωή, για να χαμογελάω κι εγώ στον δικό μου σύντροφο. Κι ενώ περίμενα να κλείσουμε την κουβέντα μας κάπου εδώ, εκείνος συνέχισε:
- Στενογραφία ξέρεις;
- Όχι! Γραφομηχανή έμαθα να πληκτρολογώ. Δεν πρόλαβαν να μου δείξουν στενογραφία.
- Πάρε χαρτί και γράφε.
- Τι να γράψω;
- Επειδή αυτό τον καιρό είμαι κάπως...
- Συμβαίνει κάτι; Πες μου! Ανησυχώ...
- Όχι ρε συ! Απλά δεν ξέρω, είμαι κάπως ! Ο καιρός μάλλον με ψυχοπλακώνει... Κι επειδή όπως είπα είμαι κάπως, κάθομαι και γράφω...
- Τι γράφεις;
- Γράφε...
Και μου αραδιάζει στίχους. Δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω ή να πετάξω απ'την χαρά μου ταυτόχρονα. Δεν ξέρω αν το μολύβι μπορεί να κάνει μαγικά για να αφουγκραστεί και γράψει από μόνο του όλα όσα ακούω απ'την φωνή του στο τηλέφωνο.

Πες μου στου τηλεφώνου την γραμμή
σε θέλω μα δεν σ'έχω
πες μου για την παθιάρα την φωνή
μες το μυαλό μου σ'έχω

Πες μου πως γίνεται μαζί
να νιώθουμε τα πάντα
σε πέρνω στο τηλέφωνο
άντε μωρό μου απάντα

Πες μου εάν μπορώ
να σ'έχω στο μυαλό
καρδούλα μου για πάντα

- Θα με πεθάνεις εσύ! Του λέω και το μυαλό μου χαίρεται ασύστολα!
- Και που'σαι ακόμα! Μου απαντά.
Και συνεχίζει να μου αραδιάζει στίχους που είναι βγαλμένοι απ'την καρδιά του:

Όπου βρεθώ όπου σταθώ
εσένα έχω στο μυαλό
νιώθω πως είμαι εγώ μαζί σου
πως με ζαλίζει το φιλί σου

Τρελά ποθώ την αγγαλιά σου
να γίνω πατέρας στα παιδιά σου
σε θέλω δική μου το πρωί
μου δίνεις ανάσα και πνοή

- Γιατί μου τα λες τώρα και δεν μου τα έλεγες όταν έπρεπε;
- Έλα ντε!
- Γιατί δεν μου τα έλεγες μερικά χρόνια πριν και μου τα λες τώρα;
Το γέλιο του και η κρυφή του "εξομολόγηση" μου έδιναν την ίδια απάντηση: "γιατί είναι ο μόνος ο τρόπος για να είμαστε για πάντα μαζί". Γιατί οι σχέσεις ζωής έρχονται και παρέρχονται, ενώ οι σχέσεις καρδιάς μένουν αιώνια μαζί κι αξεπέραστες!".

Ένα γλυκό σου χάδι
θα'ναι Θεού σημάδι
θα'ναι Θεού εντολή
να'χω το δικό σου το φιλί

- Που τα βρήκες αυτά; Τον ρώτησα γιατί δεν ήθελα να πιστέψω πως ήταν δικά του τα στιχάκια.
- Μα σου είπα. Δικά μου είναι.
Και τον πίστεψα. Γιατί η καρδιά μου πάντα τον πίστευε. κι απ'την ώρα που κλείσαμε το τηλέφωνο μέχρι τώρα που σημειώνω ότι μου συνέβη σήμερα έτσι ξαφνικά, το χαμόγελο μου δεν λέει να ξεκαρφωθεί απ'το πρόσωπο. Μουντή η μέρα έξω κι ένας ήλιος που χαμογελά με το ζόρι, αλλά για μένα είναι αυτό που λέμε συνήθως: "η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται"!

Αφιερωμένο στον "Στράτο" της καρδιά μου:

Έρωτας στα σύννεφα

2009-01-22T00:16:00.005+02:00

..... - Μην λες ευχαριστώ. Πάρε ότι σου δίνω γιατί το αξίζεις. Και εμένα μου αρκούν αυτά που μου δίνεις, γιατί είναι κομμάτια από τον εαυτό σου.
- Τ’ αξίζω; Μα πώς; Και όλα αυτά που έμειναν πίσω μου;
- Είναι όμως μέσα στην καρδιά σου. Δέξου μόνο αυτό, και μένα άφησε με να σ’ αγαπώ, γιατί είσαι ότι πιο όμορφο έχω.
- Τέλος πάντων. Ας μη σκέφτομαι τίποτα τώρα. Τώρα είσαι μόνο εσύ. Μόνο εσύ και εγώ.
- Κάτι ξέχασες. Εσύ, εγώ και η αγάπη ΜΑΣ. Άλλωστε είναι καλοκαίρι. Το καλοκαίρι της ζωής μας. Και ο ήλιος είναι συνέχεια από πάνω μας. ....

.... - Η ελευθερία είναι μέσα μας μικρό μου. Σημασία έχει ότι κάποια στιγμή την είδες. Κι έτσι όπου κι αν βρίσκεσαι θα μπορείς να σέβεσαι περισσότερο τον εαυτό σου, ακριβώς επειδή τον άφησες να νιώσει έτσι.
- Ίσως το συνηθίσω. Το χειρότερο είναι που μ’ έμαθες να κάνω όνειρα. Εσύ μ’ έφτιαξες για να είμαστε μαζί. Μ’ έφτιαξες όμορφο, γελαστό, εγκάρδιο, γεμάτο ζωή. Μ’ έκανες καλύτερο. Κι όλα αυτά θα χαθούν.
- Τίποτα δεν θα χαθεί. Γιατί όλα τα είχες. Αλλά δεν τα έβλεπες. Και χαίρομαι που βοήθησα να τα δεις. Αυτά άλλωστε με φέρανε κοντά σου.
- Τα όνειρα ήσουν εσύ. Ναι. Θα ξαναγυρίσω εκεί που με βρήκες. Θα έχω περισσότερη σοφία, περισσότερη ωριμότητα. Θα λείπουν μόνο τα όνειρα και οι ελπίδες για τον δικό μας κόσμο. ....

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι η ιστορία μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή κάτι το σημαντικό, όμως έρχονται οι στιγμές που κάποιοι blog-φίλοι μου, μου αποδεικνύουν και μου υπενθυμίζουν πως η ιστορία μου μέσα στην απλότητα και καθημερινότητα της, κρύβει μιαν αγάπη που πολλές φορές αποτελεί έμπνευση. Έτσι λοιπόν η "Έτσι Απλά" Μαρία έκανε μια όμορφη ανάρτηση από ένα βιβλιαράκι που όλο το κείμενο του είναι σαν να κρύβει την ιστορία της Μαρίνας και του Στράτου. Διαβάστε όλο το κείμενο ε δ ώ.

Μαρία σ'ευχαριστώ!

=================================

Και μιας και οι εμπνεύσεις ανάμεσα στους blog-φίλους επιβραβεύονται, θα ήθελα κι εγώ να το χαρίσω και να το αφιερώσω:

1. Στην Μαρία του "Έτσι Απλά"
2. Στην Σουζάνα του "Ίρις"
3. Στον dim_juanegro του "Φτου & Βγαίνω"
4. Στον Γιώργο του "ab-see" &
5. Στον Λάκη Φουρουκλά με το ομώνυμο blog του.

Όλοι σας λίγο-πολύ μου δώσατε και μου δίνετε εικόνες που είχα ξεχασμένες και που πολλές φορές αυτές αποτελούν την έμπνευση για να γράψω κάτι καινούριο. Βέβαια όχι στην συχνότητα που άρχισα να γράφω την ιστορία και να παραθέτω τα κεφάλαια. Σας ευχαριστώ που η δική μου ιστορία κάτι σας θυμίζει, κάτι σας εμπνέει και που με την συμμετοχή σας με κάνετε καλύτερη κάθε φορά.

Θα ήθελα να ξεχωρίσω πολλούς ακόμη blog-φίλους μου, αλλά αυτό θα το κάνω άλλη φορά κι όταν θα υπάρχει μεγαλύτερο blog-δέσιμο μεταξύ μας.

Σας ευχαριστώ!

Κρυψώνα

2009-01-16T13:53:00.004+02:00

To μοιράστηκε μαζί μου σε ένα του σχόλιο ο dim_juanegro. Το βρήκα όμορφο να το μοιραστώ με όλους σας όπως και την μελωδία του. Τον ευχαριστώ!

Έχω κρατήσει μια κρυψώνα μυστική
ένα άδειο σπίτι βυθισμένο στην σιωπή
που μπαίνει ο αέρας σαν ανάσα-ουρλιαχτό
και όταν βγαίνει είναι αθάνατο νερό

έχω κρατήσει μια κρυψώνα σκοτεινή
έναν απύθμενο ουρανό σε μια αστραπή
φωτίζει βλέμματα ταράζει τις ψυχές
και όταν σβήνει κάνει αύριο το χθες

έχω κρατήσει μια κρυψώνα ενεργή
ένα ηφαίστειο που σπέρνει με βροχή
και κάνει στόματα να ανοίγουν για να πιουν
το πεταχτό φιλί ζωής που επιθυμούν

θέλω να μπω στον κόσμο σου απόψε
και να κρυφτώ…
λάτρεψε, ράψε, κόψε

θέλω να βγω στον κόσμο σου απόψε
και να κρυφτώ…
λάτρεψε, ράψε, κόψε...

Σ' αγαπώ απελπισμένα

2009-01-14T13:31:00.003+02:00

Κείμενο του Λάκη Φουρουκλά:

Εκείνο που από την αρχή πιότερο την εξέπληξε ήταν η ηρεμία του, που έμοιαζε ν’ αγγίζει τα όρια της αναισθησίας. Αλλά, όχι, δεν ήταν αναίσθητος, κι αυτό το είχε ήδη αποδείξει, γαλήνιος ήταν. Και η γαλήνη που διέτρεχε την ύπαρξή του όλη ήταν τόσο απτή, τόσο εκκωφαντική, που θα μπορούσε να σου σπάσει τα νεύρα. Α, ήταν και φευγάτος πολύ. Φευγάτος, μα εξολοκλήρου εκεί. Όλος ένα μυστήριο.
Περπατούσανε για ώρα σιωπηλοί. Δε τη ρωτούσε τίποτα, δεν έψαχνε να βρει καμία απάντηση στα ερωτηματικά που μέχρι τώρα όφειλαν να καρπίσουν μέσα του. Μάλλον δεν ενδιαφερόταν καθόλου να μάθει πώς βρέθηκε ένα βράδυ Σαββάτου-ξημέρωμα Κυριακής σ’ ένα πάρκο, μόνη και δακρυσμένη. Ή τουλάχιστον έτσι εκείνη πίστευε τότε, αφού όπως θα της ομολογούσε αργότερα, απλά την άφηνε να επιλέξει κατά πόσο ήθελε να του μιλήσει ή όχι. Δεν ήθελε να βιάσει τις απαντήσεις της. Έτσι κι αλλιώς το λόγο τον είχε μαντέψει, οπότε δεν παρέμεναν παρά μονάχα οι λεπτομέρειες. Λεπτομέρειες που δεν του έκανε το χατίρι ή την τιμή να του της πει, αφού λόγω της τότε φτωχής της πίστης στους ανθρώπους, δε θα μπορούσε να μιλήσει ποτέ σε κάποιον άγνωστο γι’ αυτά που τυραννάνε το μέσα της – όχι πως μπορεί τώρα, αλλά αυτή είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.
Συνέχισαν, λοιπόν, σχεδόν αμίλητοι να διασχίζουν μαζί και μόνοι, βήμα το βήμα, τη δίχως συγκεκριμένο προορισμό διαδρομή τους, κλέβοντας φευγαλέες ματιές και σιωπές, και νοτισμένες ανάσες ο ένας απ’ τον άλλο.
Δεν ξέρει, δε θυμάται ακριβώς πόσο κράτησε εκείνη η βόλτα. Όπως δεν ήξερε τότε πόσα πολλά θα σήμαινε για κείνη κάποια μέρα. Αφού κάποτε, στο άμεσο μέλλον μάλιστα, θα της άνοιγε τις πύλες σε μια νέα ζωή. Σε μια ζωή γιομάτη τρυφερότητα και αλήθεια, συγκρούσεις και φιλιώματα, έρωτα και αποστροφή.
Τώρα, κλείνει τα μάτια της σφικτά και τους ζωγραφίζει με μαεστρία πολλή στον καμβά του αναπόφευκτου χθες. Τους ζωγραφίζει να περπατάνε, γνωστοί και ξένοι μαζί, στους δρόμους της παλιάς πόλης. Αφουγκράζεται τους ήχους της μέρας που ξυπνά, της νύχτας που ξεψυχά και το μέσα της γεμίζει ολόκληρο με τα χρώματα της ρόδινης αυγής και της ζεστής απρόσμενής του παρουσίας.
Όχι, δεν ήταν εκείνη η πιο ευτυχισμένη νύχτα-μέρα της ζωή της, αλλά να, ίσως να ήτανε τελικά η πιο σημαντική. Ήταν η αρχή. Η αρχή που θα την ακολουθούσαν πολλά τέλη. Η αρχή για τα πάντα και για το τίποτα. το τίποτα που τώρα ζει.
"Όταν βρίσκομαι μακριά, είμαι πιο πολύ κοντά σου από ποτέ", της είπε κάποια φορά προσπαθώντας να δικαιολογήσει τις τάσεις φυγής του, την ανάγκη του για συνεχή ταξίδια. Αν δε μου λείπεις δε θα μπορώ να σ’ αγαπώ όπως σου πρέπει, σαν το ιδανικό μου. Κι αυτή τώρα έτσι ακριβώς νιώθει, πιο πολύ κοντά του παρά ποτέ, έτσι όπως συνοδεύει αμετάκλητα τον ύπνο και τον ξύπνιο της, έτσι όπως αναδύεται γαλήνιος, οργισμένος, πεισματάρης και τρυφερός μέσα από τις αναμνήσεις της.
Μετανιώνει. Μετανιώνει πικρά που τον έδιωξε, που της έφυγε, αλλά μάλλον έτσι έπρεπε να γίνει. Αλλά, έπρεπε; Δεν είναι καθόλου σίγουρη γι’ αυτό, κι ας επιμένει εκείνος μέσα από τα γράμματά του ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, και πώς είναι καλύτερος ο πόνος του χωρισμού από τον καθημερινό θάνατο της ζωής, και άλλες ατάκες.
Πολλές φορές το κεφάλι της παίρνει να θολώνει και συλλαμβάνει τον εαυτό της κάπου να τον μισεί, να τον απεχθάνεται, αλλά αμέσως μετά καθαρίζει ο νοητός της ουρανός, η ηρεμία -έστω κι απρόσκλητη- επανέρχεται, και τότε τον αγαπά και πάλι. Τον αγαπά με πάθος νωχελικό επειδή τη βοήθησε να βρει το δρόμο το δικό της, κι ύστερα χάθηκε -κι ας είναι εκεί έξω-, έσβησε σαν περαστική σκιά απ’ τη ζωή της.
Τώρα, βάζει συχνά σκληρά ερωτήματα στον εαυτό της, τον καταταλαιπωρεί. Τι θα έκανε αν δεν τον γνώριζε; Στ’ αλήθεια, τι; Ποια θα ήταν; Πού θα πήγαινε;

συνεχίζεται εδώ

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

2009-01-09T13:51:00.002+02:00

Και ξάφνου οι αναμνήσεις ξεπήδησαν και πάλι! Δεν ήταν κάτι που είχα προγραμματίσει. Δεν μου αρέσει άλλωστε να σκαλίζω μνήμες απ'το παρελθόν θελημένα. Ότι έρχεται είναι εντελώς ξαφνικά και συνήθως από σύμπτωση. Και οι αναμνήσεις τον τελευταίο καιρό με επισκέπτονται συχνά. Απρόσκλητες. Ούτε καν χτυπάνε την πόρτα. Εισβάλουν και με ξαφνιάζουν. Με σκιάζουν καμιά φορά, αλλά στην συνέχεια πάντα αφήνουν ένα χαμόγελο πότε αχνό και πότε έντονο, να διαγράφεται στο πρόσωπο. Είχα κατέβει στο υπόγειο να ψάξω να βρω τι βιβλία έχω παραπεταμένα. Έχω αρχίσει να φτιάχνω λίστα με τους τίτλους για να ξέρω τι έχω. Όποτε με βγάλει ο δρόμος θα μπω στο βιβλιοπωλείο που αγοράζω τα βιβλία που διαβάζω και δεν θέλω να βρεθεί στην κατοχή μου διπλός τίτλος επειδή εμένα απλά μου διέφυγε. Στο υπόγειο επικρατεί μια ακαταστασία. Εκεί που το τακτοποιώ και βάζω τα πράγματα σε μια σειρά και ανοίγει ο χώρος, έρχονται οι γονείς μου ψάχνουν συνήθως τα δικά τους, ανακατεύουν τα δικά μου και ξανά τα ίδια. Εκεί στην ακαταστασία και προσπαθώντας να βάλω σε ένα τραπεζάκι επάνω κάτι σακούλες απορριμάτων με δικά μου πράγματα που ήταν πιο βολικές απ'την χαρτοκούτα, η μία απ'αυτές σκίζεται και πέφτουν ένα μεταλλικό ασημένιο organizer που ήταν δώρο με κάποιο άρωμα και που ποτέ δεν χρησιμοποίησα (το organizer όχι το άρωμα) και μαζί με αυτό σκορπίζονται κάποιες ξεχασμένες φωτογραφίες και που είχα βαλθεί να τις αναζητώ από καιρό. Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη:
- Κοίτα που τις έχω πετάξει!
Είπα φωναχτά τη σκέψη μου! Εγώ κι ο γυμναστής μου στον Παρνασό στα χιόνια, όλοι οι του γυμναστηρίου να προσπαθούμε να ακολουθήσουμε τις οδηγίες του γυμναστή μπας και μάθουμε σκι, εγώ κι η Χριστίνα με τον εξοπλισμό του σκι, εγώ να παίζω με τα μπατόν και να πέρνω μια σκερτσόζικη πόζα στον φακό... Και τι αναμνήσεις Θέε μου! Πόσο ήθελα να κάνω σκι! Ο Δημήτρης ο γυμναστής μας είχε αγανακτήσει με εμένα και την Χριστίνα γιατί ήμασταν ανεπίδεκτες μαθήσεως. Μας βαρέθηκε ο άνθρωπος και πήγε να δώσει οδηγίες στους άλλους που είχαν όρεξη να μάθουν και που τουλάχιστον ήξεραν κάπως να τσουλάνε τα πέδιλα του σκι στο χιόνι. Τούμπα! Άντε πάνω πάλι! Και ξανά τούμπα! Χαχανητά για την προσπάθεια. Ξανά τούμπα! Τα πέδιλα να μην λένε να σταυρωθούν για να μπορώ να σταματήσω την επόμενη τούμπα! Και δως του γέλια. Κι ο Δημήτρης από μακριά να χαμογελά για την προσπάθεια μου κι η Χριστίνα να νευριάζει που το διασκέδαζα.
- Δεν είναι κατάσταση αυτή. Εσύ γελάς και το διασκεδάζεις, ο αδερφός μου αμέσως έμαθε να κάνει σκι και τράβηξε επάνω στην πλαγιά να κάνει μια κάθοδο κι εγώ δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Κι είναι ασήκωτες αυτές οι μπότες! Γκρίνιαζε συνεχώς η Χριστίνα θυμάμαι.
- Ρε Χριστινάκι μάθε να τρως τούμπες όπως κάνω εγώ κι έπειτα θα μάθουμε να τσουλάμε με τα πέδιλα.
- Άει στο διάολο Μαρίνα!
Και "χα χα χα χα" εγώ που η Χριστίνα δεν έλεγε να το διασκεδάσει! Κι απ'τα χιόνια στο καλοκαίρι. Η εποχή στις παραπεταμένες στο υπόγειο φωτογραφίες άλλαξε. Καλοκαίρι. Καλοκαίρι του '95. Ναι! Εκείνη η εκδρομή! Εκείνο το Σαββατοκύριακο της εξομολόγησης καθαρά από παρεξήγηση! Πόσες φορές αλήθεια μπορεί μια παρεξήγηση να δώσει μια αναπάντεχη απάντηση στις απορίες της καρδιάς; Ακόμη ηχεί στ'αυτιά μου εκείνο το "σ'αγαπώ" και που εγώ δεν ήθελα να του δώσω άλλη ερμηνεία γιατί η διάθεσή μου είχε γίνει σκατά επειδή εκείνος παρέξηγησε απλά την επιθυμία μου να ακούσουμε μουσική στο αυτοκίνητό του όσο ο αδερφός μου ετοιμαζόταν για την βραδυνή έξοδό μας!
Ο Στράτος κι ο Γιάννης αγκαλιασμένοι σαν καλοί φίλοι να παίζουν στον φακό μπροστά, ο Στράτος κι εγώ σφιχταγκαλιασμένοι (τέτοιο σφίξιμο δεν είχα νιώσει ποτέ άλλη φορά), οι τρεις με τον Στράτο στην μέση να έχει περασμένα τα χέρια του στους ώμους τους δικούς μου και του αδερφού μου! Και πόσο αλλαγμένοι ήμαστε πια. Τότε τα πρόσωπά μας έλαμπαν απ'την νιότη της ηλικίας μας και τώρα με μια 15αριά χρόνια στην πλάτη δείχνουμε εντελώς διαφορετικοί. Κι ο καθένας να τραβάει τον δικό του δρόμο στην ζωή. Κι αυτό που έμεινε ζωντανό από αυτή την παρέα των τριών μας είναι μόνο εγώ κι ο Στράτος. O αδερφός μου αποστασιοποιήθηκε απ'την φιλία του με τον Στράτο, από μια παρεξήγηση. Όμως... Στα κατοπινά τα χρόνια αυτός που ήρθε αλλαγμένος ήταν ο Γιάννης. Δεν ήταν πια εκείνο το συνεσταλμένο παιδί που σεβόταν τους φίλους του και υποχωρούσε γιατί ήξερε τι καπνό φουμάρουν. Όταν τελείωσε με τις σπουδές και τον στρατό κι επέστρεψε πια στο σπίτι δεν ήταν πια ο ίδιος. Απαιτούσε το 100% της φιλίας και δεν δεχόταν την όποια επιπολαιότητα έκανε κάποιος. Άντε να συμβιβαστεί ο άλλος. Κι ο Στράτος ήταν επιπόλαιος. Κράτησε τον χαρακτήρα του ανέμελου παιδιού κι αυτό δεν μπορούσε ο αδερφός μου να το δεχτεί. Αισθανόμουν ότι βρισκόμουν σε ένα πεδίο μάχης και προσπαθούσα κάθε φορά να ισορροπώ την μεταξύ τους κατάσταση. Κι αυτός που υποχωρούσε πάντα ήταν ο Στράτος. Γιατί έτσι ήταν ο χαρακτήρας του. Ο Γιάννης πάντα ήταν ο φίλος που τον στήριζε στα δύσκολα όταν βρισκόντουσαν και κουβέντιαζαν σαν άντρα προς άντρα. Ποτέ δεν κατάλαβα τελικά τι ήταν αυτό που στο βάθος δεν συγχώρεισε ποτέ ο Γιάννης στον Στράτο κι αποφάσισε να του πει "τέλος".

Η αφορμή στάθηκε η παρουσία του Στράτου στον γάμο του αδερφού μου. Ο γάμος γινόταν στο Ναύπλιο και οι γονείς μας είχαν βάλει λεοφωρείο για την μεταφορά των συγγενών και των φίλων. Ο Στράτος για δικούς του λόγους, είχε προειδοποιήσει τον Γιάννη ότι δεν θα ερχόταν. Ο Γιάννης δεν δεχόταν κουβέντα:
- Αν είσαι φίλος και σωστός τότε θα έρθεις στον γάμο μου.
- Μα σου λέω ότι δεν μπορώ να φύγω γιατί δεν μου δίνουν άδεια απ'την δουλειά. Ο μαλάκας [το αφεντικό του Στράτου, στα έπιπλα κουζίνας που εργαζόταν] μου'χει κλείσει ραντεβού για μέτρα και όλοι οι άλλοι που ίσως με αντικαθιστούσαν λείπουν με άδεια. Τι δεν καταλαβαίνεις σε αυτό που σου λέω; Νομίζεις ότι δεν θέλω να είμαι στον γάμο του καλύτερού μου φίλου; Τι μου λες τώρα!
- Δεν ακούω κουβέντα. Εγώ θα περιμένω να σε δω στον γάμο μου!
Δεν άκουγε αρνητική κουβέντα ο Γιάννης κι ούτε μια δικαιολογία. Τον καταλάβαινα. Οι φίλοι φαίνονται στα δυσάρεστα και στα ευχάριστα. Καταλάβαινα και τον Στράτο. Ήθελε να είναι στον γάμο, αυτό ήταν το σίγουρο, αλλά στα τέλη Ιουλίου όλος ο κόσμος έλειπε με άδεια κι ο Στράτος είχε μείνει πίσω να καλύπτει τα κενά στην δουλειά του. Πως να φύγει και ποιόν να αφήσει στην θέση του και μάλιστα Σάββατο -που θα γινόταν άλλωστε ο γάμος- που δεν υπήρχε κανένας που να μπορεί να τον εξυπηρετήσει; Που τα ραντεβού τα περισσότερα ήταν στα εξοχικά των πελατών και που είχαν βρει να κλείσουν τα ραντεβού με την ευκαιρία των αδειών τους που τις άλλες μέρες δεν μπορούσαν κι εκείνοι λόγω εργασίας! Κι ο Γιάννης δεν ήθελε να το δεχτεί:
- Γυναίκα μου μυρίζει. Κάποια τον σέρνει απ'την μύτη και δεν τον αφήνει! Μου έλεγε και μου ξανάλεγε ο αδερφός μου.
- Ρε Γιάννη είναι δυνατό αυτό που λες; Και γυναίκα να είναι, το ξέρεις ότι ο Στράτος δεν θα έλεγε όχι με τίποτε για τον γάμο σου. Δεν παίζει. Για να στο λέει θα πνίγεται σίγουρα.
- Δικαιολογίες του κώλου είναι αυτές.
- Τι να σου πω. Δεν μπορώ να σε πείσω!
Δεν μπορούσα να πείσω τον αδερφό μου και είπα να δοκιμάσω την τύχη μου με τον Στράτο:
- Ρε Στράτο, ο Γιάννης είναι ανένδοτος. Γιατί δεν μπορείς; Αν είναι το θέμα μετακίνησης οι δικοί μου έχουν βάλει λεωφορείο.
- Ρε Μαρίνα έχω να πάω να πάρω το αυτοκίνητο απ'το συνεργείο και μετά να φύγω για τα ραντεβού κι επιπλέον ο μαλάκας δεν με αφήνει να το κουνήσω ρούπι αν δεν βγουν τα μέτρα. Λες εσύ να μην θέλω να έρθω;
- Και δεν μπορείς να πάρεις άδεια;
- Αφού το ξέρεις ότι δεν μου δίνει άδεια. Προκειμένου να του βγάλω την δουλειά μού την πληρώνει, άσε που λείπουν σχεδόν όλοι. Ποιός θα πάει για τα μέτρα; Η λογίστρια;
- Τα ραντεβού δεν μπορείς να τα ακυρώσεις για άλλη μέρα;
- Δυστυχώς όχι. Δεν είναι δουλειές που τις έκλεισα εγώ ώστε να ακυρώσω τα ραντεβού. Κι ο μαλάκας όταν λέει κάτι θέλει να γίνεται ο Θεός ο ίδιος να'σαι!
- Καλά δεν θα επιμείνω. Στην περίπτωση που γίνει κάτι κι αποφασίσεις να έρθεις, υπάρχει το λεωφορείο κι όσο για την διανυκτέρευση όλο και κάτι θα κανονίσουμε, δεν θα σε αφήσουμε έτσι και το ξέρεις.
- Το ξέρω ρε Μαρινάκι και σ'ευχαριστώ. Προσπάθησε να πείσεις τον Γιάννη ότι ειλικρινά δεν μπορώ!
Μπαλάκι είχα γίνει για να συμβιβάσω την κατάσταση. Ο Γιάννης δεν δεχόταν κουβέντα στο τέλος και άφηνε το θέμα σε εκκρεμότητα μέχρι την ημέρα του γάμου του.
Το λεγόμενο μπάτσελορ πάρτι για τον Γιάννη ήταν μια έξοδος για φαγητό με την παρέα του και της νύφης με την δική της. Η βραδιά κυλούσε όμορφα και ήσυχα με το να μοιραζόμαστε ιστορίες τόσο απ'τα μαθητικά μας χρόνια όσο και με τα πανεπιστημιακά του αδερφού μου, ιστορίες για το πως γνώρισε την αρραβωνιαστικιά του, τις περιπέτειές τους που η απόσταση δοκίμαζε την σχέση τους και τελικά μετά από χρόνια άντεξαν και να που έκαναν ένα βήμα παραπέρα την αγάπη τους ολοκληρώνοντάς την με τον γάμο τους. Κουβέντα στην κουβέντα μια φίλη της παρέας -συμφοιτήτρια του Γιάννη στο πανεπιστήμιο- θυμήθηκε τον Στράτο:
- Ρε Γιάννη εκείνος ο φίλος σου που ερχόταν που και που στο σπίτι σου στην Ρόδο, όταν ήταν φαντάρος... Πως τον λέγανε δεν θυμάμαι τ'όνομά του...
- Στράτος.
- Α ναι. Ο Στράτος! Θα έρθει στον γάμο σου; Δεν θα έπρεπε απόψε να είναι μαζί μας;
- Θα έπρεπε. Αλλά είπε ότι δεν μπορεί να έρθει. Εγώ του έδωσα τελεσίγραφο και θα έχει το ελαφρυντικό αν τελικά μέχρι αύριο μου τηλεφωνήσει, έστω για να ευχηθεί.
- Καλό παιδί πάντως απ'όσο τον θυμάμαι για λίγο που μας τον είχες γνωρίσει.
- Καλός είναι.
Είπε και δεν το συνέχισε. Ώστε είχε δώσει χρονικό περιθώριο ο Γιάννης και δεν μου είχε πει τίποτε. Κάπως έπρεπε να τον ειδοποιήσω όμως. "Γιατί δεν κάθεσαι στ'αυγά σου να δούμε πόσο φίλος είναι τελικά ο φίλος"; Άκουγα στο πίσω σκοτεινό μέρος του μυαλού μου τον εαυτό μου! Εδώ παιζόταν όμως μια φιλία κι επειδή τον είχα ικανό τον Στράτο απ'το πήξιμο της δουλειάς του να ξεχάσει τον γάμο, ήθελα να τον ενημερώσω. "Ξέχασ'τον! Άσ'τον να δούμε αν θα θυμηθεί τον φίλο του" ψιθύρισε η σκοτεινή σκέψη μου. Άρπαξα το κινητό μου και το έβαλα με τρόπο στην τσέπη μου, χαμογέλασα στον σύντροφό μου και μπήκα στην τουαλέτα του μαγαζιού. Οι σκέψεις μου με παίδευαν για το ποια να κυριαρχίσει. Ενώ η λογική ήταν η πιο σοφή: "Μην ανακατεύεσαι. Δεν έχεις εσύ καμιά δουλειά σε ένα θέμα που αφορά αυτούς τους δύο. Άσε να το λύσουν μόνοι τους". Ήταν προτιμότερο έτσι. Βγήκα απ'την τουαλέτα και επέστρεψα πίσω στην παρέα, χαμογελαστή και με καμία σκέψη να με ταλαιπωρεί! Εγώ ότι ήταν να κάνω το έκανα από κει και πέρα... ένιψα τας χείρας μου.
Το θέμα όμως ήταν ότι εγώ μπορεί να ένιψα τας χείρας μου η σκέψη όλο και με τριβέλιζε. Ήξερα ότι ήταν ένα θέμα μεταξύ τους και ήθελα πάση θυσία να τους τα συμβιβάσω αλλά με τι τρόπο; Πως να υπενθύμιζα στον Στράτο το καθήκον του να τηλεφωνήσει έστω στον αδερφό μου για να του ευχηθεί, αφού και το ρημαδοτηλεφώνημα θα ήταν ένα ελαφρυντικό; Τριγυρίζαμε με τον σύντροφό μου στο Ναύπλιο και ξεχαστήκαμε κι οι δύο όταν μπήκαμε σε ένα κομμωτήριο κρυμμένο σε ένα παράδρομο για να φτιάξουμε τα μαλλιά μας. Έπειτα πήγαμε για φαγητό σε ένα κεντρικό εστιατόριο που λέει το προτιμούσαν όλοι οι πολιτικοί κι όλη η καλή κοινωνία της Αθήνας και των λοιπών περιχώρων (μετά από χρόνια διαπίστωσα ότι τελικά ο εστιάτορας μάλλον μας έλεγε αλήθεια γιατί έχουν γυριστεί αρκετές σκηνές απ'το συγκεκριμένο σε τηλεοπτικά σήριαλς). Είπιαμε το κρασάκι μας όπως μας πρότεινε -μες το κατακαλόκαιρο τώρα που έσκαγε ο τζίτζικας και μες τα πιστολάκια του κομμωτηρίου που βγάλαμε την μπέμπελη, εμείς είπιαμε δροσερό κρασάκι που ήρθαμε κι ανάψαμε κι άντε μες το ντάλα μεσημέρι να ανέβεις τα σκαλιά για να βγεις στο ξενοδοχείο που ήταν λίγο παραπάνω! Κάτι το κρασί, το αγόρι μου και η θάλασσα που δεν είδαμε εκείνη την ημέρα, ήρθαμε και γίναμε Ορέστηδες Μακρήδες κι όταν τελικά καταφέραμε και μπήκαμε στο δωματιό μας στο ξενοδοχείο κι αφού προηγουμένως παρακαλέσαμε τον ξενοδόχο να μας ξυπνήσει κι επιπλέον βάλαμε την αφύπνιση των κινητών μας, ξεραθήκαμε στον ύπνο με το air condition να δουλεύει στην ψύξη!!!
Τα πάντα βαρούσαν μιάμιση ώρα πριν το γάμο: ο ξενοδόχος με το τηλεφώνημα του στο δωμάτιο μας, τα κινητά μας ταυτόχρονα και τα κεφάλια μας απ'το κρασί. Πετάχτηκα απότομα: "Ο Στράτος" πέρασε το όνομα του απ'το μυαλό μου. Δεν ήμουν σίγουρη αν τηλεφώνησε στον Γιάννη. Κι όλη την ημέρα με τον δικό μου κολιτσίδα από δίπλα μου, δεν μπορούσα να στείλω μήνυμα. Είχε κι εκείνος την αντίρρησή του για το θέμα κι ότι ήταν θέμα δικό τους κι αν ο Στράτος ήταν σωστός θα το αποδείκνυε το τηλεφώνημα. Θα το μαθαίναμε άλλωστε απ'τον Γιάννη.
Ο γάμος έγινε και την άλλη μέρα πια πολύ αργά το απόγευμα που βγήκαμε τα συμπεθέρια για φαγητό με τους νιόπαντρους, μας είπε ο Γιάννης ότι ούτε μήνυμα δεν έλαβε απ'τον Στράτο.
- Δεν θα κάτσω να σκάσω. Άφού έτσι ήθελε, τέλος. Ως εδώ ήταν!
- Γιάννη είσαι υπερβολικός.
- Καθόλου. Υποτίθεται ότι ήμασταν κολλητοί κι αυτός ούτε που το σκέφτηκε ότι παντρευόμουν ή ότι παντρεύτηκα.
- Ρε Γιάννη δεν έκανε και κάνα έγκλημα, αφού τον ξέρεις. Άσε που σου είπε ότι δεν θα ερχόταν κι άλλωστε ο ίδιος ίσως να έχει στο μυαλό του να σου ευχηθεί από κοντά κι όχι απ'το τηλέφωνο.
- Μαρίνα κόψε τις μαλακίες και σταμάτα να τον δικαιολογείς!
Είχε δίκιο. Δεν γινόταν μια τέτοια στιγμή να κάθομαι να δικαιολογώ τον Στράτο! Έδωσα τόπο στην οργή, άλλωστε μερικές ώρες ήταν που ήταν παντρεμένος και κάτι τέτοιες ώρες μόνο οι κοντινοί συγγενείς του γαμπρού και της νύφης είχαν χώρο και κανείς άλλος!
Το θέμα για τον αδερφό μου είχε λήξει. Όταν πέρασε κι η αναμπουμπούλα του γάμου κάποια στιγμή τελικά και μετά από παράκληση του Στράτου, δέχθηκε ο αδερφός μου να συναντηθούν για έναν τελευταίο καφέ. Το τι ειπώθηκε οι δυο τους ξέρουν. Τα λόγια και των δύο όταν προσπαθούσα να μάθω τι ακριβώς έγινε σε αυτή τους την συνάντηση, ήταν μασημένα και τάχα μου μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων και κάποια στιγμή ζήτησε ο αδερφός μου απ'τον Στράτο να μην τον ενοχλήσει ποτέ ξανά, να διαγράψει τα τηλέφωνά του όπως έκανε κι εκείνος και να κάνει την ζωή του όπως επιθυμούσε. Κάτι μου θύμιζαν αυτά τα λόγια. Μου ερχόταν στο μυαλό η εικόνα εκείνου του παλιού φίλου του Στράτου, του Τάκη που έτσι με θυμό κι εκείνος έκανε πέρα τον Στράτο, επειδή ο Στράτος δεν ήθελε κανέναν να παρεμβαίνει στην ζωή του με την Δανάη όταν αυτή ήδη του την έκανε μαντάρα. Το "κάνε το καλό και ρίχτο στο γυαλό" ούτε για τον Τάκη μέτρησε τότε πόσο μάλλον με τον αδερφό μου τώρα.
- Έγινε ότι έγινε με τον αδερφό μου, εγώ τι θα είμαι πια στην ζωή σου;
- Δεν θέλω να χαθούμε.
- Ούτε εγώ θέλω. Και νομίζω ότι στο έχω αποδείξει ότι ποτέ δεν σε έχω κάνει πέρα παρά την συμπεριφορά σου.
- Ώρες-ώρες είμαι αδικαιολόγητος.
- Μην ξεχνάς ότι εγώ σε ξέρω και σε έχω ζήσει πολύ περισσότερο απ'τον Γιάννη. Είδες ότι ο Γιάννης ερχόταν απλά σαν επισκέπτης στο σπίτι κι έτσι δεν είχε τον χρόνο να ζήσει την φιλία σας ή έστω αυτό που απέμεινε από αυτή. Μια στη Ρόδο, μια στη Λήμνο, και ξανά Ρόδο-Λήμνο-Κρήτη! Με μια βαλίτσα στο χέρι ήταν ο Γιάννης. Μόνο εγώ σε ζούσα.
- Δεν ξέρω. Σκέφτομαι ώρες-ώρες ότι αν δεν υπήρχες κι εσύ θα ήμουν πολύ μόνος τελικά. Χωρίς έναν φίλο που να με υπομένει έτσι.
- Εγώ δεν σκέφτομαι σαν τον Γιάννη. Ποτέ δεν σκεφτόμουν με την λογική του Γιάννη. Είδες ήρθε και με το λίγο που είχατε το χρόνο να αναθερμάνεται την παλιά σας φιλία, είχε απαίτηση. Κι όχι τίποτε άλλο, ήταν και πεισματική η απαίτησή του.
- Μαρίνα τον καταλαβαίνω τον Γιάννη και τον δικαιολογώ. Όλοι οι φίλοι του ήταν στον γάμο του, άλλοι ήρθαν απ'την παραμεθόριο χωρίς να σκεφτούν τα έξοδα κι εγώ... Κι εγώ ήμουν άφαντος. Για τον μαλάκα!
- Τέλος πάντων ότι έγινε έγινε. Η ουσία είναι ότι ο Γιάννης ότι έκανε το έκανε εν θερμώ. Πιστεύω πια ότι όταν καταλάβει τι μαλακία έκανε θα είναι αργά.
- Δεν νομίζω ότι θα το μετανιώσει. Είναι πολύ πεισματάρης.
- Θα το μετανιώσει, αλλά θα είναι πολύ εγωιστής για να το παραδεχτεί.

Ξανακοιτάζω την φωτογραφία μας που είμαστε οι τρεις μας και αφήνω την τελεύταια ανάμνηση να προσπεράσει. Γιατί απλά είχα δίκιο για τον αδερφό μου. Η ουσία είναι ότι εγώ κι ο Στράτος επιλέξαμε να παραμείνουμε φίλοι. Όπως ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια που το τρίτο μέλος της παρέας ήταν απών, μια για σπουδές, μια για τον στρατό και μια για επαγγελματική αποκατάσταση. Καμιά φορά ο Στράτος με τρόμαζε λέγοντάς μου πως θα σηκωθεί να φύγει να πάει στο χωριό του και δεν μου άρεσε καν που θα έμενα εντελώς μόνη μου. Δεν γινόταν και πάλι η απόσταση να μας χωρίσει. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι ένα κομμάτι της ζωής μου θα έλειπε. Με έβλεπε που σκυθρώπιαζα με κατεβασμένο το πρόσωπο κι ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη κι αμέσως ερχόταν και το άλλαζε για να δει το πρόσωπό μου να λάμπει. "Μόνο για μερικές ημέρες, για να ηρεμήσω" μου αντιγύριζε και ωπ! αμέσως ζωντάνευα. Γιατί με δοκίμαζε έτσι όμως, αφού το ήξερε πως δεν μπορούσα χωρίς αυτόν;
- Γιατί με κοψοχολιάζεις έτσι; Αφού το ξέρεις ότι δεν μπορώ χωρίς εσένα, όπως κι εσύ το ίδιο χωρίς εμένα. Αν φύγεις σε ποιόν θα κλαίγομαι;
- Χα χα χα! Μ'αρέσει να σε πειράζω και να σε δοκιμάζω. Δεν θέλω να φύγω έτσι το είπα. Οπότε ο ώμος μου και το στιβαρό μου στήθος είναι στην διάθεσή σου για να κλαίγεσαι!
Κοίτουσα την φωτογραφία μας και ήθελα όλο αυτό το σήμερα να είναι απλά ένα όνειρο και να ξυπνήσω και να είμαι στο τότε. Να ξαναζήσω απ'την αρχή την ιστορία μας και να φανώ πιο δυναμική κι αποφασιστική και να ζήσω όλα όσα ήθελα να ζήσω. Χαμογέλασα!
Μάζεψα όλες τις φωτογραφίες, έβαλα το organizer στην σακούλα την οποία την έδεσα στο σημείο που άνοιξε και την τακτοποίησα στο τραπεζάκι μαζί με τις υπόλοιπες. Ένιωθα περίεργα όμορφα εκεί στο ψυχρό υπόγειο και τις ξανακοίταξα άλλη μια φορά μία μία. Η Χριστίνα. Η μοναδική φίλη που της είχα πάρει τα αυτιά με τον Στράτο. Ποιός ξέρει που να βολοδέρνει αυτές τις μέρες. Ούτε μήνυμα για ευχές για την νέα χρονιά δεν έστειλε. Αναρωτιέμαι αν τελικά πήρε το έταιρον ήμιση της και πήγαν στο Παρίσι όπως μου'πε τα Χριστούγεννα που της τηλεφώνησα για να της ευχηθώ. Ο Δημήτρης. Ο γυμναστής που άλλες έκοβαν φλέβες για πάρτη του, αυτός έκανε σωστά την δουλειά του και δεν τον πτοούσε το γεγονός ότι κάποιες απ'το τμήμα του, έμπαιναν να γυμναστούν με τα εσώρουχα! Καλή του ώρα, αν και πια από ένας απλός γυμναστής κατέληξε διευθυντής σε κέντρο αδυνατίσματος μετά από χρόνια. Καθόλου άσχημα! Γιάννης και Στράτος! Κρίμα! Το πείσμα κι ο εγωισμός του ενός έκανε μια φιλία να πάει περίπατο. Εγώ κι ο Στράτος, σφιχταγγαλιασμένοι! Σαν να μου έλεγε "δεν πρόκειτε ποτέ να γλυτώσεις από εμένα" και τέλος οι τρεις μας... Μια φωτογραφία μόνο και μόνο για να μας θυμίζει το πόσο απίστευτα είχαμε δέσει σαν παρέα και να φανταστείς ότι εγώ τον Στράτο τον απέφευγα κάποτε!
Θυμήθηκα ότι αυτές τις φωτογραφίες τις είχα βάλει στην άκρη ώστε να της δώσω κάποια στιγμή στον Στράτο. Δεν έγινε ποτέ όμως. Με το σπίτι μου υπό κατασκευή μάζεψα όλα μου τα πράγματα και τα πήγα στο υπόγειο, ξεχνόντας τις φωτογραφίες. Είχα την εντύπωση πως ίσως τις είχα παραπετάξει σε κάποιο άλμπουμ φωτογραφιών. Τελικά δεν έγινε έτσι. Μετά από χρόνια πια να'τες πάλι μπροστά μου. Τις σκανάρισα. Ήταν ο μόνος τρόπος για να τις αποκτήσει κι ο Στράτος. Του τις έστειλα με e-mail:

"Στράτο μου για άλλο έψαχνα κι άλλα βρήκα! Ειλικρινά στο λέω! Βρέθηκα σε ένα πακέτο σημειώσεων απ'τα παλιά και μαζί βρήκα κι αυτές τις φωτογραφίες που νόμιζα πως στις είχα δώσει. Τελικά μάλλον δεν το έκανα ποτέ. Καλύτερα γιατί δεν βρίσκω τα αρνητικά τους!
Τις σκανάρισα και στις στέλνω για να τις έχεις κι εσύ. Ήμασταν μια παρέα τότε και δεν γίνεται αυτές τις αναμνήσεις να τις κρατάω μόνο εγώ!"

Κι η απάντησή του ήταν άμεση κι ευχάριστη:

"ρε μωρο μου που της βρικες αυτες!!!!!
καλα ειμουν και πολυ παιδι ετσι!!!!
πως ημασταν και πως γιναμε και οχι τιποτα αλλο αλλα μιαλο δεν βαλαμε!!!
χαχαχαχαχαχα
να εισαι καλα βρε μαρινα μου μου ξυπνησες πολυ καλες αναμνησεις και ωραια χρονια
ευχαριστω"

Wise

2009-01-08T00:08:00.005+02:00

Συνέχεια από εδώ

Εκείνη η Πρωτοχρονιά μπορεί κάπως να με συμμάδεψε. Δεν ήταν ότι ήταν απλά Πρωτοχρονιά ήταν κι η είσοδος της νέας χιλιετίας. Κι όσο να'ναι το βάρος της ήταν ακόμη μεγαλύτερο καθ'ότι δεν είναι και το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο να θες γιορτάσεις δυο φορές (πρωτοχρονιά και χιλιετία) και τελικά να μην γίνεται τίποτε και να μετράς τις ώρες να τελειώσει η βάρδια για να γυρίσεις στο σπίτι και να κουκουλωθείς κάτω απ'τα σκεπάσματα και να κρυφτείς απ'το φως της ημέρας κι απ'τον ίδιο ανύπαρκτο εαυτό σου. Γιατί έτσι τελικά νόμιζα πως ήμουν. Ανύπαρκτη. Αλλά μόνο εκείνο το μοναδικό sms απ'τον Στράτο με έκανε κάπως να χαμογελάσω γιατί εκείνος ήταν τελικά που με θυμήθηκε κι όπως άκουσα και στις ειδήσεις ήταν πρωτόγνωρο το φαινόμενο που είχαν μπλοκάρει τα πάντα στην τηλεφωνία σταθερή και κινητή.
Και την άλλη μέρα πια που είχαν ξεμπλοκαριστεί τα πάντα ήρθε και το sms του Στράτου και μου τηλεφώνησε επιπλέον γιατί εγώ δεν είχα ανταποκριθεί. Και η μια κουβέντα έφερε την άλλη και ξαφνικά κανονίσαμε να βγούμε για καφέ και ποτό! Και το ένα χαμόγελο έγιναν πολλά και τα μάτια ζωγραφίστηκαν και πάλι γιορτινά κι η λάμψη στο πρόσωπό μου πήρε την θέση της, γιατί πια η νεά χιλιετία με υποδεχόταν έστω και αργά με τον αγαπημένο μου Στράτο έστω και για ένα καφέ και ποτό σαν δυο καλοί φίλοι που είχαν πολύ καιρό να τα πουν. Κι η αλήθεια ήταν αυτή. Είχαμε χαθεί στην παλιά χιλιετία και βρεθήκαμε στην νεώτερη! Ήταν σαν να ήμασταν χαμένοι στο διάστημα!!! Και πόσα χαμόγελα μου χάρησε και πόσες ευχάριστες εκπλήξεις έπειτα για να μου θυμίζει κάθε φορά πως ήμουν η πιο σημαντική ύπαρξη στην ζωή του και που η υπόσχεση που δώσαμε αργότερα να μην χαθούμε κρατιέται μέχρι σήμερα και τηρήται πιστά!

Αλληλογραφία 3-1-2000

... Απόψε είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη. Μπορεί το βράδυ της Πρωτοχρονιάς να με βρήκε μόνη, τελικά το αποψινό ήταν κάτι διαφορετικό. Μου άρεσε. Πέρασα ένα ευχάριστο 4ωρο με τον "ιστορία μου, αμαρτία μου, λάθος μου μεγάλο" Στράτο! Ήταν ο πρώτος που μου ευχήθηκε για την νέα χρονιά κι ο πρώτος συνοδός σε έξοδο! Δεν ξέρω αν θα'χω την ίδια τύχη και την υπόλοιπη χρονιά. Πέρασα όμορφα όμως. Επί 4 ώρες -μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό- μιλούσαμε για τους εαυτούς μας, για το τι κάναμε όλο αυτό το διάστημα που ήμασταν απομακρυσμένοι. Ξεκινήσαμε και πήγαμε για καφέ κάπου ήσυχα και στην συνέχεια πήγαμε αλλού για ποτό. Δεν θυμηθήκαμε τίποτε απ'τα παλιά κι απλώς μιλούσαμε για το σήμερα. Ο ίδιος μου είπε πως πέρασε κι αυτός όμορφα κι ότι είχε αρκετό καιρό να μιλήσει έτσι σε κάποιον. Μου ανοίχτηκε τόσο που μου εκμυστηρεύθηκε πολλά πράγματα. Ανανεώσαμε την έξοδό μας ίσως σε καμιά δεκαριά ημέρες που θα'χει πάρει το αυτοκίνητό του. Οπότε φίλε μου η βόλτα που εσύ μου'χες υποσχεθεί με το jeep, για την ώρα θα γίνει με τον Στράτο και το Cordoba του. Μου επιτρέπεις έτσι;...

Αφιερωμένο στον MC Wise καρδιακό φίλο μου που ήξερε να με ακούει διά αλληλογραφίας!

Ερωτικό - Soulbro

1999: Μια μοναχική Πρωτοχρονιά...

2009-01-02T02:20:00.002+02:00

5, 4, 3, 2, 1...
Aτελείωτα πυροτεχνήματα φτιάχνουν περίτεχνα σχέδια στο μαύρο του ουρανού, ευχές που ανταλλάσονται, φιλιά κι αγγαλιές που μοιράζονται, οι πυροβολισμοί απ'τις καραμπίνες υποδέχονται τρανταχτά την είσοδο της νέας χρονιάς, οι μπουρούδες απ'τα καράβια σφυρίζουν δυνατά και βραχνά, οι καμπάνες απ'τις εκκλησίες ολόγυρα χτυπούν κι αυτές χαρμόσυνα... Η παλιά χρονιά μόλις ολοκλήρωσε τον κύκλο της και μια νέα μόλις άρχισε το ίδιο δρομολόγιο να κυλά αργά-αργά το νέο της ταξίδι που ποιός ξέρει τι θα έφερνε μαζί της και ποιούς θα παράσερνε στο διάβα της! Η ατμόσφαιρα μοιάζει τόσο ψεύτικη. Παγωμένη. Σκοτάδι. Πυκνό. Καλύπτει ακόμη και τα φώτα της πόλης και τα λαμπάκια που στολίζουν τα πάντα για να υπενθυμίζουν το εορταστικό κλίμα. Τα λαμπάκια δεν μπορούν να διώξουν το σκοτάδι που έχει καθίσει σαν μαύρο πέπλο. Παγωνιά. Βροχή! Οι σταγόνες απλά ακούγονται να πέφτουν και να αντιτίθενται στους χαρμόσυνους ήχους για να υπενθυμίσει την μοναξιά. Πέφτουν στο πρόσωπο, στα μαλλιά, βρέχουν τους ώμους, τα ρούχα και καλύπτουν τα δάκρυα που κυλάνε μαζί με την βροχή στο γυναικείο πρόσωπο. Κρύο. Παγωνιά. Που μαζί με το μαύρο πέπλο της νύχτας κάνουν τον απόλυτο συνδυασμό να μοιάζει σαν τον θάνατο! Σαν μαύρο σάβανο να καλύπτει ολόκληρη την γυναικεία φιγούρα που στέκει μόνη. Η ψυχή, ψυχοραγεί. Η απεγνωσμένη προσπάθεια να γιορτάσει την είσοδο της νέας χρονιάς με ένα χαμόγελο, χάνεται στους διαδρόμους που αφήνουν οι στάλες της βροχής στο πρόσωπο. Τα χαρούμενα νωρίτερα μάτια που ήταν ζωγραφισμένα με την προσμονή μιας μικρής γιορτής έγιναν θλιμένα και τα χρώματα έλιωσαν και κύλησαν στα μάγουλα για να ζωγραφίσουν την μόνη ύπαρξη που στεκόταν από επάνω και να χαμογελά σαρδώνια' τη μοναξιά. Μια μοναξιά που έτρεχε ολόγυρα και έκανε τους ώμους να τρέμουν, τα δάκρυα να τρέχουν ασταμάτητα και η βροχή να χτυπά το σώμα αλύπητα εκεί πάνω. Στην ταράτσα. Από εκεί φαινόταν πως γιόρταζε η πόλη την είσοδο της νέας χρονιάς. Το παγωμένο της τσιμέντο και τα απλωμένα σύρματα για την μπουγάδα δεν πρόσδιδαν τίποτε το εορταστικό, παρά μόνο παγωνιά. Λίγο πιο κει η κεραία της τηλεόρασης που σειώταν απ'τον αέρα και πετούσε τις στάλες της βροχής δυνατά στο πρόσωπο. Η μικρή αποθήκη στην γωνία με το σκονισμένο τζάμι του παραθύρου στεκόταν σαν φάντασμα τούτη την σκοτεινή νύχτα. Καμιά φωνή δεν ακουγόταν από πουθενά. Όλοι είχαν κρυφτεί στην θαλπωρή της ζέστης του σπιτιού τους. "Υπάρχει κάποιος που να πέρασα απ'την σκέψη του έστω και φευγαλέα;". Σήκωσα το πρόσωπο μου στον ουρανό και η βροχή μετατράπηκε σε νυφάδες που έμοιαζαν άσπρες κουκίδες στο μαύρο τοπίο της βραδιάς. Το κρύο που ένιωθε η ψυχή μου, τρυπούσε όλο μου το είναι και το δέρμα μου τσιτωνόταν κάθε φορά που το παγωμένο νερό περνούσε το πλέξη του πουλόβερ μου. Έδιωξα όπως-όπως την θολούρα απ'τα μάτια μου, έσκυψα απογοητευμένη κι αδύναμη το κεφάλι μου και κατέβηκα την σιδερένια σκάλα.
Η ζέστη του γραφείου μια τέτοια νύχτα και η τηλεόραση να μετρά σε μαγνητοσκόπηση τον χρόνο αντίστροφα δεν γινόταν να δώσουν την εικόνα της υπάρχουσας στιγμής. Τα πρόσωπα της οθόνης έδειχναν χαρούμενα, επίσημα ντυμένα, απαστράπτουσες παρουσίες που να εύχονται μεταξύ τους την καλή χρονιά. Μαγνητοσκοπημένα. Άραγε αν μαγνητοσκοπούσα κι εγώ τον εαυτό μου να υποκρίνεται τον χαρούμενο, να είχα καλύτερη τύχη; Κατέβηκα απ'την ταράτσα κάπως αργά. Μούσκεμα απ'την βροχή. Τρέμοντας απ'το κρύο. Τα τηλέφωνα δεν είχαν χτυπήσει. Από κανέναν. Ούτε από φίλο, ούτε από φίλη, ούτε από αδερφό, ούτε από γονείς! Στεκόμουν επάνω απ'το τηλέφωνο σε ετοιμότητα να το σηκώσω αμέσως. Μισή ώρα ήμουν σε ακινησία, με ένα ποτήρι σκέτο ουίσκι να ζεστάνει το είναι μου. Κανείς! Ούτε καν συνάδελφος έκανε τον κόπο. Δεν μπορεί! Μάλλον στον ύπνο μου ήταν. Ήταν εφιάλτης αυτό που ζούσα για να είναι η πραγματικότητα. Νύχτα στην δουλειά.
"Άντε χρόνια σου πολλά. Δεν πειράζει! Απλά πήρες απόψε ότι άξιζες"! Μου ψυθίρισε χαιρέκακα ο εαυτός μου στο κεφάλι μου.
Περίμενα έστω μισή ευχή που ένα τέτοιο βράδυ βρισκόμουν στις επάλξεις της εργασίας. Κανείς. Μάλλον δεν υπήρχα. Με ξέχασαν. Λες και δεν υπήρξα ποτέ στην ζωή κάποιων. Έσκυψα το κεφάλι απογοητεύμενη. Το ουίσκι με είχε ζεστάνει και πήρα μια πετσέτα να σκουπίσω την βροχή που με έκανε έπειτα να τρέμω. Πλησίασα το καλοριφέρ για να ζεσταθώ. Άφησα το ποτήρι μου στο γραφείο και πήγα να δω μήπως τυχόν στην είσοδο στεκόταν κάποιος που απλά δεν τον κατάλαβα ή δεν άκουσα το κουδούνι. Άνοιξα την πόρτα. Κανείς. "Χεστήκανε όλοι τους για σένα. Τώρα αποδεικνύεται ποιοί τελικά σε νοιάζονται. Κ α ν ε ί ς. Εσύ που νοιαζόσουν για όλους, που δεν πείραξες μυρμύγκι, πέρνεις ένα δώρο που δεν θα έπρεπε ποτέ να σου δώσουν. Την μοναξιά και την απαξίωση σε πακέτο. Μήπως τελικά είναι κάτι που σου αξίζει;". Ίσως και να ήταν έτσι. Δεν είχα δύναμη να ψάξω μέσα μου τι ήταν αυτό που έκανε όλους να με ξεχάσουν απόψει. Ειδικά απόψε. Βράδυ πρωτοχρονιάς. Μάζεψα όση αξιοπρέπεια μπόρεσα και που σερνόταν σαν άψυχο κουφάρι μαζί με μένα και ξαναμπήκα μέσα. Έσκυψα το κεφάλι και έμεινα πάνω απ'το καλοριφέρ να ζεσταθώ. Στο κινητό δεν είχε καταγραφεί κανένα μήνυμα.
Χτένισα τα βρεγμένα μου μαλλιά και κοιταζόμουν στον καθρέφτη του μπάνιου. "Τι κοιτάς; Ποιά είσαι συ που περιμένεις να νοιαστεί άνθρωπος; Είσαι ένα τίποτα όπως τα περισσότερα τίποτα του κόσμου! Πάψε να κλαις, γιατί δεν αξίζεις να κλαις. Βάλ'το καλά στο ξεροκέφαλό σου... η μοναξιά σου είναι καλύτερη συντροφιά για απόψε, οπότε βούλωστο και διασκέδασε. Έτσι είναι είτε σ'αρέσει είτε όχι".
Δεν μου άρεσαν οι σκέψεις που έκανα εκεί μπροστά στον καθρέπτη. Με πλήγωναν. Μπορεί να στέγνωνα με την πετσέτα τα βρεγμένα απ'την βροχή μαλλιά μου, όμως τα δακρυά μου έτρεχαν βροχή στο προσωπό μου.
Πήγα πάλι στο γραφείο και πήρα το ποτήρι με το ουίσκι. Το γέμισα και το είπια μονομιάς. Κάθισα στον καναπέ, άναψα τα χριστουγεννιάτικα κεριά που είχαν φέρει συνάδελφοι για να διακοσμίσουν τον χώρο και χάζευα εικόνες στην τηλεόραση. Το βλέμμα μου απλά καρφώθηκε εκεί. Δεν ήξερα τι έβλεπα ή αν έβλεπα κάτι συγκεκριμένα. Δεν βρισκόμουν εκεί. Ταξίδευα και δεν ξέρω που... Μέχρι που πια χωρίς να το καταλάβω κι απ'την γλυκιά ζαλάδα που μου χάρισε το ποτό, τα μάτια μου είχαν βαρύνει αρκετά. Και ξύπνησα μόνο όταν πια χτύπησε το κινητό μου κι όταν πια έξω το σκοτάδι είχε αντικατασταθεί απ'το φως της ημέρας. Άνοιξα το κινητό και ήταν ένα μήνυμα από εκείνον: "Καλή χρονιά μωρό μου. Σου εύχομαι ότι επιθυμείς στην αγκαλιά σου να το βρεις". Ώρα αποστολής: 00:01. Κι εκείνη την στιγμή στην τηλεόραση ακουγόταν η είδηση: "Χιλιάδες τα απεσταλθέντα ταυτοχρόνως μηνύματα στα κινητά που μπλόκαραν τις υπηρεσίες μηνυμάτων...".

Ευτυχισμένο 2009

2009-01-01T18:30:00.003+02:00

::: Happy New Year 2009 :::

Όταν η παραφωνία καταντάει θόρυβος στα αυτιά μας, το άνοιγμα μιας σαμπάνιας γίνεται μελωδία!!!
Καλή κι ευτυχισμένη χρονιά!

Music About You

2008-12-23T11:56:00.004+02:00

Χριστούγεννα και συνήθως κάνουμε δωράκια στους αγαπημένους μας. Σειρά μου λοιπόν, να σας χαρίσω αυτή τη συλλογή που δημιούργησα προ καιρού με αγαπημένα μου κομμάτια. Επιτρέψτε μου να αφιερώσω την συλλογή αυτή σε όσους αγάπησαν με πάθος και συνεχίζουν να αγαπούν, χωρίς να ζητιανεύουν την αγάπη και χωρίς να απαιτούν ανανταπόδωση. Γιατί αυτό είναι η ουσία της αληθινής αγάπης!

Πρόκειτε για την σειρά τραγουδιών της playlist που ακούτε προς το τέλος στη δεξιά στήλη του blog. Kαλή ακρόαση!

Cd 1
01. Blowers Daughter - Damien Rice
02. Thank You - Dido
03. Mad About You - Hooverphonic
04. Wish I Could Fly (Radio Edit) - Roxette
05. You Sang To Me - Marc Anthony
06. To Have And Not To Hold - Madonna
07. Why Go - Faithless feat. Boy George
08. The Hearts Lone Desire - Matthew Marsden
09. Say It Right - Nelly Furtado
10. Bleeding Love - Leona Lewis
11. No Air - Jordin Sparks feat. Chris Brown
12. Say You Love Me - Johnson
13. One - U2 feat. Mary J.Blige
14. Just For You - M People
15. Precious - Annie Lennox
16. Whenever I Remember Loving You - Michael Bolton
17. Nobody Wants To Be Lonely - Ricky Martin & Christina Aguilera

Cd 2
01. Clocks - Coldplay
02. Again - Archive
03. Everloving - Moby
04. Children - Twarres
05. I Can't Help Myself - Kelly Family
06. I Hate You Then I Love You - Celine Dion & Luciano Pavarotti
07. Confide In Me - Kylie Minogue
08. Come With Me - Phil Collins
09. As - George Michael & Mary J.Blige
10. Never Never Love - Simply Red
11. Going Nowhere - Gabrielle
12. Beautiful - Jask feat. Joecie
13. Heartbreak Hotel - Whitney Houston feat. Faith Evans & Kelly Price
14. Walking Away - Graig David
15. What About Us - Total
16. Closer - Ne-Yo
17. Push The Limits - Enigma

Τα λινκς για να κατεβάσετε την συλλογή βρίσκονται στα σχόλια.
Links at comments! Enjoy it!

Kαλές γιορτές.

Φύλακας άγγελος

2008-12-18T11:11:00.004+02:00

E-mail που έλαβα πρόσφατα:

Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι' αυτό πρέπει να δοκιμάζεις.

Αναρωτιέμαι πόσοι διαβάζουν στ' αλήθεια τα μηνύματά τους. Η ανταπόκρισή σου θα έχει ενδιαφέρον, γι' αυτό δώσε προσοχή σε ότι θα διαβάσεις. Όταν θα έχεις τελειώσει, θα ξέρεις το λόγο που σου στάλθηκε.

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν..
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.
Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει.
Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας.
Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση.
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε.
Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά.
Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια.
Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.

Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.
Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

Στείλε αυτό το κείμενο σε όλους σου τους φίλους, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που το έστειλε σ' εσένα.

Αν δεν πάρεις καμία απάντηση, θα πρέπει να δουλέψεις πάνω στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.
Αν πάρεις 2 απαντήσεις, ίσως θα πρέπει να στραφείς περισσότερο προς τα έξω.
Αν πάρεις 4 απαντήσεις, έχεις διαλέξει καλά τους φίλους σου.
Αν πάρεις 6 απαντήσεις, έχεις καταφέρει να είσαι πολύ αγαπητός.
Αν πάρεις 8 απαντήσεις, οι άλλοι σε βλέπουν θαυμάσιο (και ίσως γι' αυτό είσαι στη λίστα μου).

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Προώθησε το μήνυμα την ίδια ώρα που το έλαβες, σε όσο περισσότερους φίλους μπορείς. Μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά αυτή είναι η σωστή ώρα για σένα.
Εμείς πιστεύουμε ότι κάτι πρόκειται να συμβεί.
Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους. Είσαι ένας από αυτούς.
Κάτι υπέροχο θα συμβεί σ' εσένα και τους φίλους σου, όταν μοιραστείτε αυτό το κείμενο. Αύριο, κάποιος θα σου πει κάτι που περίμενες καιρό για να ακούσεις.

Δεν χρειάζεται να προωθήσω το μήνυμα, γιατί πολύ απλά ξέρω πότε είναι η σωστή ώρα. Και έρχεται έτσι ξαφνικά. Και δεν χρειάζεται να περιμένω το αύριο για να ακούσω κάτι που περιμένω καιρό, γιατί απλά ξέρω και το'χω ακούσει αμέτρητες φορές. Ξέρω ποιός είνα ο φύλακας άγγελος μου. Μου το αποδεικνύει με την παρουσία του, με το χαμόγελό του, με την αγγαλιά του, με ένα τρυφερό φιλί στο μέτωπο. Και πόσο πιο ιδανική απάντηση να δώσω όταν υπάρχει ένα τραγούδι που τα λέει όλα:

Όταν θα νιώθεις μοναξιά
όταν το σπίτι θα 'ναι άδειο
θα 'χεις εμένα συντροφιά
και θα σου δίνω εγώ κουράγιο

Όταν μαυρίζει ο ουρανός
όταν παγώνει η αγκαλιά σου
κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός
εγώ θα έρχομαι κοντά σου

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Αν σου ραγίζει την καρδιά
κι αν μόνη θέλει να σ' αφήσει
πες του πως κάποιος μια φορά
αληθινά σ' είχε αγαπήσει

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Πανσέληνος

2008-12-14T22:15:00.001+02:00

Νύχτα του χθεσινού Σαββάτου. Στην παραλία μας. Η πανσέληνος στο τελειωμά της. Και με έναν καιρό συννεφιασμένο να σου μαυρίζει την ψυχή και την σκέψη. και να αναζητάς κάτι που να φωτίσει αυτή την μαυρίλα. Και να που έτσι ξαφνικά... τα σύννεφα χωρίζονται το ένα απ'το άλλο κι από μέσα τους βιαστικά η σελήνη ξεπηδά, για να σου χαρίσει το χαμόγελο. Το δυνατό της φως κάνει τον φακό να πετάει ακτίνες και να αντανακλά έντονα στο νερό της θάλασσας...

Ένα κερί για τον Αλέξη

2008-12-12T00:14:00.006+02:00

Την Παρασκευή 12/12 ανάβουμε ένα κεράκι στο μπαλκόνι μας στις 21:00 για τον

♥Αλέξη♥ .

Αν δεν έχετε μπαλκόνι κάνει και ένα παράθυρο.

Προωθήστε το.

Αντίο

2008-12-08T11:08:00.003+02:00

Nιώθω περίεργα σήμερα. Μπερδεμένα τα συναισθήματα. Θλίψη, πόνος, θυμό, οργή. Ένα παιδί χάθηκε και τίποτε δεν το φέρνει πίσω. Μακάρι να γινόταν ένα θαύμα και η σφαίρα να γινόταν απλά ένα λουλούδι που θα επιστρεφόταν σε αυτόν που έριξε αδιάκριτα και χωρίς να σκεφτεί ότι έτσι θα σκότωνε κι αυτός την ίδια του την ζωή.

Αντίο Αλέξη, θα σε θυμόμαστε. Αντίο και εγώ τουλάχιστον σε αποχαιρετώ με ένα αγαπημένο τραγούδι που μιλά για παιδιά που έχουν όνειρα:

We're coming from far, over oceans of time
We're coming from places we once left behind
We're looking for love, in the heart of every man
We're looking for reasons we'll all understand

We are in need, we want a place for everyone
We shine through love, we are the children of the sun

We follow our dreams and we'll never stop
We follow our hopes and we'll never give up
Until we have found the warmth of the sun
Until we are one
We are in need, we want a place for everyone
We shine through love
We are forever on the run.

We are in need, we want a place for everyone
We shine through love, we are the children of the sun

We're coming from far, over oceans of time
We're coming from places we once left behind
We're looking for love, in the heart of every man
We're looking for reasons we'll all understand

We follow our dreams and we'll never stop
We follow our hopes and we'll never give up
Until we have found the warmth of the sun
Until we are one, the children of the sun.

We shine
Through love